ଏହି କଥାରେ, ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ବିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ “ନମଃ ଶିବାୟ” ମନ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚାରଣ, ପାଠ, ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭକ୍ତଙ୍କ ଜିଭ ନିତ୍ୟ “ଶିବାୟ” ଏହି ତିନି ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ ଏବଂ ନମସ୍କାର ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ରହେ, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହୁଏ। ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ନିଷ୍ଠା ଉପରେ ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ତା ରହିଛି, ସେଠି ଜନ୍ମ, କୁଳ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ—ଏହା କିଛି ମାନାଯାଏ ନାହିଁ; ସେ ମନୁଷ୍ୟ ପାପର ଖଚ୍ଚରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହି ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ଶିବେ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପାଇଁ ଉପକୃତିକର। ଏହି କଳିଯୁଗରେ, ଯେଉଁବେଳେ ଦୁଷ୍ଟତା, ଅଧର୍ମ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଢାକି ଦେଇଛି, ଜନମ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅବନତି ପାଇଁଛି, ଶ୍ରମ ବଢ଼ିଯାଇଛି ଏବଂ ଅଧିକାରୀ ଅସ୍ଥିର—ସେହି ସମୟରେ ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା ବିଳୁପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି, ଶିକ୍ଷା ଉପଦେଶ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି। ଏପରି ଦୁର୍ବଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ମହାଦେବ, ଏହି କଳିଯୁଗରେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ମୋକ୍ଷ ପାଇବେ?” ଶିବ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଏହି କଳିଯୁଗର ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ମନ, ହୃଦୟରେ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ମନ, ଭାଷା ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଦୁଷିତ, କୃତଘ୍ନ, ନିନ୍ଦାକାରୀ, ଧୂର୍ତ୍ତ, କିମ୍ବା ଯେଉଁମାନେ କିଛି କହିବା କିମ୍ବା ମନେ ପକାଇବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି—ତଥାପି ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ମୋ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ, ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସେମାନେ ସଂସାର ଭୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ। ଏହି କଥାକୁ ପୃଥିବୀରେ ମୁଁ ପୁନିପୁନି କହିଛି—ମୋର ଭକ୍ତ ଯଦି କେତେବେଳେ ବି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଦେବୀ ପୁନି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଯଦି କୌଣସି ପାପୀ, କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ କୃତ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ; ତେବେ ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କିପରି ମୁକ୍ତି ମିଳିବ?” ଶିବ କହିଲେ—“ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ; ଏବେ ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ଶୁଣ, ଯାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲି। ଯଦି କୌଣସି ଭ୍ରଷ୍ଟ ଓ ମୂଢ଼ ଲୋକ ମୋ ପୂଜା କରେ, କିନ୍ତୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନରକକୁ ଯାଏ। ପାଣି କିମ୍ବା ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିବା, କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହେବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଲୋକ ମିଳେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଧାମ ପାଇଯାନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦଶ ଲକ୍ଷର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା ସମକ୍ଷ ନୁହଁ। ବନ୍ଧନରେ ଅଛନ୍ତୁ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତ, ଯେଉଁଠି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ମୋ ପୂଜା ହୁଏ, ସେଠି ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ। କ୍ରୋଧ ରହିଲେ କିମ୍ବା ନ ରହିଲେ, ଭ୍ରଷ୍ଟ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଭାବେ, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ କିମ୍ବା ଷଡ଼କ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମିତ ଭାବେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠି ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ। ଏଠି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଓ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା ସହିତ ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମୋର ପୂଜା କରେ, ସେ ଏଠି କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ ଅନେକ ଲକ୍ଷ ଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମୈତ୍ରୀ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଓ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠ, ସେ ମୋ ସଦୃଶ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଭକ୍ତମାନେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସମର୍ଥ, କିନ୍ତୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠ ଭକ୍ତ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ବେଦ, ଋଷି, ଧର୍ମ, ଦେବତା ଓ ସୃଷ୍ଟି ଅବସ୍ଥିତ। ସମସ୍ତ ସଞ୍ଚାଳିତ ଓ ଅସଞ୍ଚାଳିତ ଜଗତ ଲୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ଆଦି ସ୍ୱଭାବରେ ଲୀନ ହୁଏ। ସେତେବେଳେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହେ; ଆଉ କୌଣସି ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ। ସେତେବେଳେ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ମୋର ଶକ୍ତିରେ ସୁରକ୍ଷିତ, ଲୟ ହେଉନାହିଁ; ଏହିପରି ସ୍ଥିତିରୁ ପୁନି ସୃଷ୍ଟି ମୋଠାରୁ ହୁଏ। ଏବେ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୁଣମାନେ ଲୟ ପାଇଲେ, ଗୁଣମୟ ନାରାୟଣ ମାୟାମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରି ଜଳମଧ୍ୟରେ ନାଗଶୟ୍ୟାରେ ଶୟନ କରନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନାଭିରୁ ଉଦ୍ଭିଦ ହୋଇଥିବା ପଦ୍ମରୁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ତିନି ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଅସଙ୍ଗ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କ ମନରୁ ଦଶ ମହାମୁନିଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ତାଙ୍କର ସଫଳତା ଓ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ହେ ମହେଶ୍ଵର, ମୋର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।” ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧରେ, ମୁଁ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଶିବ ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ଅକ୍ଷର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କ୍ରମରେ ଶିଖାଇଲି। ବ୍ରହ୍ମା, ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ମୁଖରେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରି, ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ର ମିଳନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜାଣିଲେ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ବୁଝି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଖରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଅର୍ଥ ଦେଲେ। ସେମାନେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଭାବେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ରତ୍ନ ପାଇ, ନିୟମିତ ପଥ ଅନୁସରି, ମୋର ପୂଜା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ମୁଞ୍ଜବତ୍ ନାମକ ଏକ ପବିତ୍ର ପର୍ବତ ଅଛି, ଯାହା ମୋ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିପୁଳ ତପସ୍ୟା କଲେ, କେବଳ ବାୟୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି। ସେମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦେଖି, ମୁଁ ତୁରନ୍ତ ପ୍ରକଟ ହେଲି, ସହିତ ଋଷି, ଛନ୍ଦ, ବୀଜ, ଶକ୍ତି ଓ ଦେବତା ସହ।