ଏହିପରି ଏକ ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଶବ୍ଦକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସଦା ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍—ସତ୍ୟ ତଥା ଅସତ୍ୟ, ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଯେଉଁ କଥା ଶ୍ରୀହରି କହିଛନ୍ତି, ତାହା ଉପରେ ଅନୁଶ୍ରଦ୍ଧା ନ ଥିଲେ ଲୋକ ଅବନତିରେ ପଡ଼ନ୍ତି। ମହାର୍ଷିମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇ ଯେଉଁ ଶୁଭ କଥା କହିଛନ୍ତି, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଭଲ କଥା ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ, ଯେଉଁ କଥା ରାଗ, ଦ୍ୱେଷ, ମିଥ୍ୟା, କ୍ରୋଧ, କାମନା ଓ ତୃଷ୍ଣାର ପିଛୁରେ ଚାଲିଥାଏ, ସେହି କଥା ଦୁଷ୍ଟ ବା ଅଶୁଭ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ, କାରଣ ଏହା ନରକକୁ ନେଇଯାଏ। ଯଦି କିଏ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଆସକ୍ତି ସହ ଅତି ମୃଦୁ କିମ୍ବା ଅଲଙ୍କୃତ ସଂସ୍କୃତ କଥା କହିଥାଏ, ତେବେ ସେହି କଥା କୌଣସି ଉପକାର କରେ ନାହିଁ, ବିପରୀତରେ ସଂସାର ଦୁଃଖକୁ ବଢ଼ାଏ। ଯେଉଁ କଥା ଶୁଣିଲେ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ, ଆସକ୍ତି ପ୍ରତି ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମେ, ସେହି କଥା ଯଦିଓ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କିମ୍ବା ଅଶୁଦ୍ଧ ହେଉ, ତଥାପି ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ, ସର୍ବଜ୍ଞ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଶୁଦ୍ଧ ଷଡ଼କ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସମାନ କିଛି ନାହିଁ। ବେଦ ଓ ତାଙ୍କର ଶାଖାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ, ଷଡ଼କ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅନୁସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସମାନ ନୁହେଁ; କୌଣସି ଅନ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଏହା ସହ ତୁଳନୀୟ ନୁହେଁ। ସତେତିଶ ଏକୋଟି ମହାମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନେକ ଉପମନ୍ତ୍ର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଷଡ଼କ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ତାଳବା ଅନ୍ତର୍ଗତ ତାନ୍ତି ବେପରି ଅଲଗା ଓ ବିଶିଷ୍ଟ। ଶିବ ସମ୍ବନ୍ଧିଆ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ ଅର୍ଥ, ଏହି ଷଡ଼କ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଭାଷ୍ୟ ଅଟୁଟ ରହିଛି। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟ ନମଃ ଶିବାୟ ମନ୍ତ୍ରରେ ଅବିଚଳିତ, ସେମାନେ ପାଇଁ ଅନେକ ମନ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ବ୍ୟାକ୍ୟା ଶାସ୍ତ୍ରର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଜଣ ନମଃ ଶିବାୟ ମନ୍ତ୍ରର ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଯାହା ପଢ଼ନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଜିହ୍ୱାରେ ସଦା "ଶିବାୟ" ତିନି ଅକ୍ଷର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି ଓ ନମସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସହ ଏହାକୁ ଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନ ଫଳବତୀ ହୁଏ। ଚଣ୍ଡାଳ, ନିମ୍ନଜାତ, ଅଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ପଣ୍ଡିତ—ଯେଉଁଠି ଲୋକ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ସେମାନେ ପାପର ଖଚ୍ଚରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତରରେ, ମାନବମାନେ, ବିଶେଷକରି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଉପକୃତ ହେବେ ବୋଲି କହିଥିଲେ। ଏହିପରି, କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁଠି ସମୟ ଦୁଷ୍ଟ, ଅଜେୟ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଅଧର୍ମ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଜଗତ ସବୁଠାରୁ ଅପବିତ୍ରତାରେ ଢାକିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅବନତିରେ ଏବଂ ନିୟମ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ଯେଉଁଠି ଶିକ୍ଷା ଓ ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା ନଷ୍ଟ, ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ହେ ମହାଦେବ? ତେବେ, ଯେଉଁ କଳିଯୁଗୀୟ ଲୋକମାନେ ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରକୁ ହୃଦୟରେ ଗୃହଣ କରନ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିପୂର୍ବକ ମୋରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମନ, ବାଣୀ ଓ କାୟର ଦୋଷରେ ଦୂଷିତ, କୃତଘ୍ନ, ନିନ୍ଦକ, ଧୂର୍ତ୍ତ, ଏବଂ ଏକଥା କହିବା କିମ୍ବା ମନେ ପକାଇବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତଥାପି ଯଦି ମୋରେ ହୃଦୟ ନିବେଶ କରନ୍ତି, ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସେମାନେ ସଂସାର ଭୟ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ମାଧ୍ୟମରେ ମୋର ଭକ୍ତ ଯଦି ବିପଥରେ ପଡ଼ିଯାନ୍ତି, ତଥାପି ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ମୁଁ ଏହା ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃପୁନଃ ଘୋଷଣା କରିଛି। ଯଦି କୌଣସି ମଣିଷ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପତିତ, ତେବେ କ୍ରିୟାରେ ଅଯୋଗ୍ୟତା ଥିଲେ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ନରକକୁ ନେଇଯାଏ; ତେବେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କିପରି ପତିତ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବ? ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠିକ୍ କହିଛ; ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରି, ଏହି ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଶୁଣ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଗୁପ୍ତ ରଖିଥିଲି। ଯଦି କୌଣସି ପତିତ ଓ ମୂଢ଼ ଲୋକ ମୋତେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରେ, କିନ୍ତୁ ମୋର ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକରେ ପଡ଼ିଯିବ। ଯେଉଁମାନେ କେବଳ ଜଳ କିମ୍ବା ବାୟୁ ଉପରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୀଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ମୋର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଜଣ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ପୂଜା କରେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ରର ମହିମାରୁ ମୋର ଧାମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏହିପରି, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ ଓ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏକ କୋଟିର ଏକାଂଶ ମଧ୍ୟ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ଉପାସନା ସମାନ ନୁହେଁ। ବନ୍ଧନରେ ରହିଥିବା କିମ୍ବା ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ, ଯେଉଁଠି ଲୋକ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି—ଅଧିକ କଥା ଚିନ୍ତାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। କ୍ରୋଧ ଥିଲେ କି ନ ଥିଲେ, ଯେଉଁଠି ଲୋକ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରନ୍ତି, ପତିତ କିମ୍ବା ମୂଢ଼ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଷଡ଼କ୍ଷରୀ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠି ଭକ୍ତି ସହିତ ନିୟମିତ ଭାବେ ଉପାସନା କରାଯାଏ, ସେଠି ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ। ପତିତ ହେଉ କି ନ ହେଉ, କ୍ରୋଧ ଜୟ କରିଛି କି ନାହିଁ, ଲାଭ କରିଛି କି ନାହିଁ—ମୋର ଭକ୍ତ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରେ, ସେ ଅନେକ କୋଟି ଗୁଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ତେଣୁ, ହେ ଦେବୀ, ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଲୋକ ମୈତ୍ରୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋର ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ସଦୃଶ ହୁଏ। ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ—ମୋର ସମସ୍ତ ଭକ୍ତ ସବୁ କିଛି କରିପାରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠା ଯେଉଁଠି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।