ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଭଗବାନ ଶିବ ଦେବ କହିଲେ—ଯେଉଁଠି କୌଣସି ଜଣେ ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେଠି ମୋ ପାଇଁ କିଛି ବାକି ରହିନାହିଁ; ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ଯେଉଁ ରୁଦ୍ରମାନେ ରୁଦ୍ର ଲୋକରୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ମୃତ୍ୟୁଲୋକକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ଶରୀର ଧାରଣ କରନ୍ତି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେପରି ମୋର ଆଦେଶରେ ମାନବ ଓ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଆଜ୍ଞାକୁ ସର୍ବୋପରି ମନେ କରନ୍ତି ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଚାହିଁଥିବା ଫଳ ଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଫଳର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ। ଏହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ—ଦେହ କମ୍ପନ, ଘମ ଛୁଟିବା, ଅଶ୍ରୁ ପ୍ରବାହ, କଣ୍ଠରେ ସ୍ୱର ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଏବଂ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଉନଥିବା ନିରନ୍ତର ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭୂତି—ଏଗୁଡ଼ିକ ଅପେକ୍ଷା କରାଯାଉନଥିବା ଭାବେ ଘଟେ। ଏହି ସ୍ପଷ୍ଟ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ, ଏକାକି କିମ୍ବା ସହିତ, ମୃଦୁ, ମଧ୍ୟମ କିମ୍ବା ତୀବ୍ର ଭାବରେ ଯେଉଁଠି ଦେଖାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଚିହ୍ନଟ ହେବେ। ଯେପରି ଲୋହା ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଏକାଧିକାରେ ଲୋହା ରହିନଥାଏ, ସେପରି ମୋର ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ସେମାନେ କେବଳ ମାନବ ନୁହଁନ୍ତି। ହାତ, ପାଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ମାନବ ସଦୃଶ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ସାଧାରଣ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହଁନ୍ତି; ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ଲୋକେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ମାନବ ରୂପରେ ରୁଦ୍ର ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ଯଦି କେହି ମୂଢ଼ ମନ ଧାରଣ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ଅବମାନ ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧନ, କୁଳ ଓ ଧର୍ମର ନାଶ ହୁଏ ଏବଂ ନରକ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷମାନେ କେବଳ ମୋପରି ନିର୍ଭର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବମାନଙ୍କର ପଦବୀ ଘାସର ତୂଳ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ଗୁଣାତୀତ ସ୍ଥିତି ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶୁଦ୍ଧି, ବୁଦ୍ଧିଶକ୍ତି, ଲୋକିକ ଓ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି, ଏବଂ ଗୁଣମୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁତ୍ୱ—ଏସବୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ଅଧିକ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରାପ୍ତିର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ ହେଉଛି, ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ମନକୁ ମୋରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା। ଏହିପରି ଶ୍ରୀକଣ୍ଠ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ଜ୍ଞାନର ସାରାଂଶ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କହିଛନ୍ତି। ଏହି ଜ୍ଞାନ ସଂହିତାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର, ଇତିହାସ, ପୁରାଣ, ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବ୍ୟାଖ୍ୟା ସମ୍ମିଳିତ। ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞେୟ, ଆଚରଣୀୟ, ଅଧିକାର, ସାଧନ ଓ ଲକ୍ଷ୍ୟ—ଏହି ଛଅ ଅଂଶ ଏହି ସଂହିତାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମୋଦିତ ଜ୍ଞାନ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍; ବନ୍ଧନ, ଆତ୍ମା ଓ ଭଗବାନ—ଏହା ଜାଣିବା ଦରକାର। ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଓ ଏହିପରି କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍, ଏକ ଭକ୍ତ ଓ ଅନୁମୋଦିତ ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ। ସାଧନ ହେଉଛି ଶିବମନ୍ତ୍ର ଓ ଏହିପରି ପ୍ରକ୍ରିୟା; ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ଶିବ ସମତା। ଏହି ଛଅ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଜ୍ଞତା ଉଦିତ ହୁଏ। ପ୍ରଥମେ, ଯଥାଶକ୍ତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ। ବାହ୍ୟ ଭାବେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପରେ ଅନ୍ତଃକରଣରୁ ଭିତରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ମହାପୁରୁଷ ଭିତରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ବାହ୍ୟ ମାନେ ନୁହଁନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ବାହ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତରେ ତୃପ୍ତ, ଆତ୍ମା ଶିବପ୍ରେମୀ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ସେମାନେ କେବେ ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ କୌଣସି କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନାହିଁ। ଏହିପରି, ଦେହ ଓ ମନ ଦୁହିଁକୁ ଦୀରେ-ଦୀରେ ତ୍ୟାଗ କରି, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞେୟକୁ ଦେଖିବା ଓ ଅଜ୍ଞାନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍। ଯଦି ମନ ଶିବରେ ଏକାଗ୍ର ନୁହଁଏ, ତେବେ କର୍ମ କରିଲେ କଣ ଲାଭ? ଯଦି ଏକାଗ୍ର ଅଛି, ତେବେ କର୍ମ କରିଲେ କିମ୍ବା ନ କରିଲେ କଣ ଲାଭ? ଏହିପରି, କର୍ମ କରାଯାଉ କିମ୍ବା ନା କରାଯାଉ, ବାହ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ତର୍ଗତ, ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ, ମନକୁ ଶିବରେ ଏକାଗ୍ର କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁମାନେ ମନକୁ ଶିବରେ ଏକାଗ୍ର କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଦୃଢ଼, ସେଉଁଠି ଏବଂ ପରଲୋକରେ ସର୍ବତ୍ର ପରମ ଆନନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ। ଏଠାରେ, 'ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ' ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଲଭ୍ୟ; ଏହିଅର୍ଥରେ, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହିପରି, ଏକ ମହାମୁନି, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଜ୍ଞାନସାଗରଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ—"ମୁଁ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା ସତ୍ୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।" ତେବେ ଉତ୍ତର ଦିଆଗଲା—ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ରର ମହିମା କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ଶୁଣ। ବେଦ ଓ ଶିବ ଶାସ୍ତ୍ରରେ, ଏହି ଛଅ ଅକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଶିବଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ। ଅକ୍ଷରରେ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅର୍ଥରେ ଗଭୀର, ବେଦର ସାର, ମୋକ୍ଷଦାୟି, ଆଦେଶିତ, ସନ୍ଦେହରହିତ ଓ ଏହି ବାକ୍ୟ ଶିବସ୍ୱରୂପ। ଏହି ମନ୍ତ୍ର ବିଭିନ୍ନ ସିଦ୍ଧି ଦେଉଥିବା, ଦିବ୍ୟ, ଲୋକମନରେ ପ୍ରିୟ, ଏହାର ଅର୍ଥ ନିଶ୍ଚିତ ଓ ଗଭୀର; ଏହି ବାକ୍ୟ ସର୍ବୋପରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର। ମନ୍ତ୍ର ସହଜରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହୁଏ ଓ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରେ; ସର୍ବଜ୍ଞ ଏହି 'ଓଁ ନମଃ ଶିବାୟ' ମନ୍ତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏହାର ବୀଜ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ, ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ର, ଛଅ ଅକ୍ଷରୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ; ବଟବୃକ୍ଷ ବୀଜ ପରି ଏହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍। ଦେବତା ତିନି ଗୁଣାତୀତ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ନାଥ; ଶିବ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ 'ଓଁ' ଅକ୍ଷର ଭାବେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି।