ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—“ଯେମାନେ ମୋତେ ଫଳାଶା ବିନା ଭାବରେ ଭଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ ସର୍ବଦା ମୋତେ ଲଗିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ପରେ କେବେ କେବେ ଯଦି ସେମାନେ କିଛି ଫଳ ଆଶା କରିଥିବା ସହିତ ମୋତେ ଶରଣ ନେବେ, ତେବେ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି। କେତେକ ଭକ୍ତ, ପୂର୍ବ ଶୀଳର କାରଣରୁ ଫଳ ହେବ କି ନାହିଁ, ଏହି ଚିନ୍ତା କରିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି—ସେମାନେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ। ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲାଭ ପାଇଛନ୍ତି, ତାହାଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ କିଛି ନାହିଁ, ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରୁ ବଡ଼ ଲାଭ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ। ମୋର କୃପାରେ ସେମାନେ ଯେ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେହି ଭକ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଯେମାନେ ମହାତ୍ମା, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୋତେ ଅପରାଧୀନ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଆଠଟି ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ଧର୍ମର ଅଧିକାରୀ। ସେଠାରେ ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ, ପୂଜାରେ ଆନନ୍ଦ, ନିଜେ ମୋ ପୂଜା କରିବା, ଏବଂ ଦେହିକ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ କରିବା—ଏହି ଚାରିଟି ଚିହ୍ନ ଅଛି। ତଥା, ମୋର କଥା ଶୁଣିବାରେ ଭକ୍ତି, କଣ୍ଠ, ନୟନ, ଦେହର ଭାବ ବଦଳ, ସର୍ବଦା ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା, ଏବଂ ମୋପରି ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା—ଏହି ଆଠଟି ଲକ୍ଷଣ ଯେଉଁଠି ଥାଏ, ସେଠି ମ୍ଲେଛ ହେଉ କି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଋଷି, ମହାନ, ତ୍ୟାଗୀ ଏବଂ ପଣ୍ଡିତ ଭାବେ ପରିଗଣିତ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ମୋ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ରଖିଥାଏ, ଯଦି ସେ କୁକୁର ମାଂସ ଭୋଜିଥିବା ହେଉଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଚାରି ବେଦ ଜ୍ଞାନୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଆଧିକ ପ୍ରିୟ; ସେଉଁଠାରେ ଦାନ ଦେବା ଓ ନେବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ସେକୁ ମୋ ପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଦେଉଛି ଦଳ, ଫୁଲ, ଫଳ କିମ୍ବା ଜଳ ଭକ୍ତି ସହିତ, ସେକୁ ମୁଁ କେବେ ଛାଡ଼ି ଦିଏ ନାହିଁ, ସେ ମଧ୍ୟ କେବେ ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଏ ନାହିଁ। ଏବେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବି, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଭକ୍ତ, ପଣ୍ଡିତ, ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୁଳଧର୍ମ କ’ଣ। ତିନିଥର ସ୍ନାନ, ଅଗ୍ନିର ସେବା, ନିୟମିତ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା, ଦାନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପ୍ରତି ବିନୟ ଏବଂ ସର୍ବଦା ଦୟା—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ୍। ସତ୍ୟବାଦି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶ୍ରଦ୍ଧାବାନ୍, ସମସ୍ତ ଜୀବ ପ୍ରତି ଅହିଂସା, ଲଜ୍ଜା, ଭକ୍ତି, ଅଧ୍ୟୟନ, ଯୋଗ ଏବଂ ସର୍ବଦା ଶିକ୍ଷା ଦେବା—ଏହି ଧର୍ମ ଅଟୁଟ। ବ୍ୟାଖ୍ୟା, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଶ୍ରବଣ, ତପସ୍ୟା, କ୍ଷମା, ପବିତ୍ରତା, ଶିଖା ଓ ଜନ୍ଉ ଧାରଣ, ମୁଣ୍ଡାସି ଓ ଉପର ରେଶମ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍। ନିଷିଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ, ଭସ୍ମ ଓ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ଧାରଣ, ପର୍ବଦିନରେ ବିଶେଷ ପୂଜା, ବିଶେଷକରି ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀରେ ପୂଜା—ଏହି କର୍ମ ଉଚିତ୍। ମାସେ ମାସେ ବ୍ରହ୍ମକୂର୍ଚ୍ଚ ଜଳ ପାନ, ବିଶେଷ ପୂଜା, ଏବଂ ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଇବା ଉଚିତ୍। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅନ୍ୟର ଦିଆ ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ବାସି ଖାଦ୍ୟ, ବିଶେଷକରି ୟାବକ ତ୍ୟାଗ ଉଚିତ୍। ମଦ୍ୟପାନ, ମଦ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ଏପରି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ ତ୍ୟାଗ—ଏହି ବିଧି ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣର ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ। କ୍ଷମା, ଶାନ୍ତି, ସନ୍ତୋଷ, ସତ୍ୟ, ଅପହରଣ ତ୍ୟାଗ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ମୋର ଜ୍ଞାନ, ଅସଙ୍ଗତା ଏବଂ ଭସ୍ମ ବ୍ୟବହାର—ଏହି ଦଶ ଯୋଗୀଙ୍କ ଲକ୍ଷଣ, ଦିନେ ମାନ୍ଗି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ। ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅଟୁଟ, କୌଣସି ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ରାତିରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଓ ଯଜ୍ଞ କରାଇବା ଉଚିତ୍, କିନ୍ତୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ନିୟମ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଣୀର ସୁରକ୍ଷା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ନିବାରଣ, ଦୁଷ୍ଟ ପକ୍ଷୀ, ପଶୁ, ମନୁଷ୍ୟ ନାଶ—ଏହି ତାଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ସର୍ବଦା ସନ୍ଦେହ ରଖିବା, କେବଳ ଯୋଗୀଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା, ଅନୁଚିତ ସମୟରେ ନାରୀ ତ୍ୟାଗ, ସେନା ରକ୍ଷା—ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଉଚିତ୍। ଗୁପ୍ତଚର ଦ୍ୱାରା ସୂଚନା ସଂଗ୍ରହ, ପ୍ରଜାଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ଜାଣିବା, ସଦା ଶସ୍ତ୍ର ଧାରଣ, ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍। ହେ ରାଜାମାନେ, ଏହି ହେଉଛି ମୋ ଆଶ୍ରମୀୟ ଧର୍ମର ସାର। ବୈଶ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋସୁରକ୍ଷା, ବ୍ୟବସାୟ ଓ କୃଷି ଧର୍ମ ଅଟୁଟ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଣୀର ସେବା, ବାଗିଚା ତିଆରି, ଏବଂ ମୋର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବସିବା ଧର୍ମ। ଗୃହସ୍ଥ ପାଇଁ ନିୟମିତ ଜାୟା ସହ ସଂଗମ, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ସନ୍ୟାସୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପତି ସେବା ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ, ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ; ଏବଂ, ହେ ଶୁଭେ, ପତି ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ ମୋର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁ ନାରୀ ପତି ସେବା ତ୍ୟାଗ କରି, ଉପବାସ ଓ ନିୟମରେ ଲିନ ହୁଏ, ସେ ନାରକକୁ ଯାଏ, ଏହି ବିଷୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏବେ, ଯେ ନାରୀ ପତି ବିହୀନ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ ହେଉଛି—ଉପବାସ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା, ପବିତ୍ରତା, ଭୂମିରେ ଶୋଇବା ଏବଂ ରାତିରେ ଖାଇବା ତ୍ୟାଗ। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ଦିନେ ଭସ୍ମ କିମ୍ବା ଜଳ ସ୍ନାନ, ଶାନ୍ତି, ମୌନ, ସଦା କ୍ଷମା, ନିୟମିତ ଭାଗବଣ୍ଟିବା ଉଚିତ୍। ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ବିଶେଷ ଆସ୍ତମୀ ଓ ପୂର୍ଣିମା ଦିନ, ଏବଂ ଏକାଦଶୀରେ ଉପବାସ ଓ ସୋମ ଦେବଙ୍କ ପୂଜା ଉଚିତ୍। ଏପରି, ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣିଲି, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରମୀୟ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି—ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ସନ୍ୟାସୀ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ। ଏହିପରି ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ଶୂଦ୍ର ଓ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ଏହି ଚିରନ୍ତନ ଧର୍ମ। ହେ ଦେବୀ, ସମସ୍ତ କାଳେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଷଡ଼ଖରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ, ଏବଂ ବେଦ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା—ଏହି ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ସାର।