ଏକ ସମୟରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ ନିଜ ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଧିକାର ନାହିଁ; ଏହି ଆମ ଦୃଢ଼ ଆଜ୍ଞା। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜନମାନ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ଥିବା ଲୋକେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଚାଲିବା ଦରକାର। ମୋର କୃପାରେ ଅଶୁଦ୍ଧି ଏବଂ ମାୟାର ଶୃଙ୍ଖଳାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ସେମାନେ ମୋର ଦୁର୍ଲଭ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଯାହାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହିପରି ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଉନ୍ନତି ନିଜେ ନିଜେ କରିବା ଉଚିତ, ଚାହେ ସେ ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବେ କି ନାହିଁ। ଏହି ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ମଧ୍ୟ ଅନେକ ମିଳିଅନ୍ ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତେଣୁ ମୋର ମୁଖରୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଧର୍ମ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତାହାକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ମୋର ଅବତାରଗୁଡ଼ିକ, ହେ ଶୁଭା, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ହଜାର ହଜାର ଉତ୍ତମ ବଂଶଜ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଅଯୋଗ୍ୟ, ଅବୁଦ୍ଧି, ଭକ୍ତିହୀନ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବଂଶଜ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି କଠିନ; ତେଣୁ ଏହି ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରିବା ଦରକାର। ମୁକ୍ତିର ପଥରୁ ବାହାରେ ଅନ୍ୟ କିଛିରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା—ଏହା ହାର, ମହା ଦୋଷ, ମୋହ, ଅନ୍ଧତା ଏବଂ ନିରବତା। ହେ ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନ, କର୍ମ, ଆଚରଣ ଏବଂ ଯୋଗ—ଏହି ଚାରିଟି ଆମର ଶାଶ୍ୱତ ଧର୍ମ ଭାବରେ ଘୋଷିତ। ଜ୍ଞାନ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଆତ୍ମା, ବନ୍ଧନ ଏବଂ ଦେବତାର ଅବଗତି; କର୍ମ ହେଉଛି ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଗୁରୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଷଡ୍ମାର୍ଗର ଶୁଦ୍ଧି କ୍ରିୟା। ଆଚରଣ ହେଉଛି ମୋର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ମୋର ପୂଜା ଏବଂ ସମ୍ବନ୍ଧିତ କର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ। ଯୋଗ ହେଉଛି ମନର ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ମୋତେ ଅନୁସୃତ ପଥରେ ମନକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିବା। ହେ ଦେବୀ, ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରିବା ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ଏହା ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ଭୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଯୋଗ ହେଉଛି ଯେଉଁ ଜଣେ ଅନ୍ନ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟମ ଏବଂ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ରଖିଥାଏ, ନିର୍ବିକାର ଥାଏ; ଏହା ପୂର୍ବ କୃତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରିଥାଏ। ନିର୍ବିକାରତାରୁ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନରୁ ଯୋଗ ଆସେ। ଯୋଗ ଜାଣିଥିବା, କିମ୍ବା ତାହାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୋଇଥିବା ଲୋକ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଦୟା, ଅହିଂସା ଏବଂ ଜ୍ଞାନ ସଂଗ୍ରହ ସଦା ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ସତ୍ୟ, ଅଚୋରା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଶିକ୍ଷା ଏବଂ ଅଧ୍ୟୟନ, କର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ—ଏହି ଗୁଡିକ ଅନୁସୃତ କରିବା ଦରକାର। ଧ୍ୟାନ, ଦିବ୍ୟତାର ଅନୁଭୂତି, ଜ୍ଞାନରେ ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତି—ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗରେ ସଫଳତା ପାଏ। ଶୀଘ୍ର ଅତି ଶୀଘ୍ର, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଯୋଗ ପ୍ରାପ୍ତି କରି, ଜ୍ଞାନୀ ଦେହକୁ ଜ୍ଞାନ ଅଗ୍ନିରେ ଏକ ମୂହୁର୍ତ୍ତରେ ଦଗ୍ଧ କରିଦିଏ। ମୋର କୃପାରେ, ଯୋଗ ଜ୍ଞାନୀ କର୍ମ ବନ୍ଧନକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବେ—ଶୁଭ ଅଶୁଭ କର୍ମ ମୁକ୍ତିର ବାଧା; ଏହିପରି ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଯୋଗୀ ଉଭୟ ପୁଣ୍ୟ ଏବଂ ପାପକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଦରକାର। ଫଳ ଆଶାରେ କର୍ମ କରିଲେ ବନ୍ଧନ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ କର୍ମ କରିବା ମାତ୍ରେ ନୁହେଁ; ଏହିପରି କର୍ମର ଫଳକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମେ କର୍ମ ଯଜ୍ଞରେ ମୋର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ପରେ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଦରକାର। ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଜାଣିଲେ, ଶରୀରୀ ଲୋକେ କର୍ମ ଯଜ୍ଞରେ ମୋର ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ—ଏହିପରି ଲୋକ ମାଟି, ପାଥର ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ସମତା ରଖିଥାଏ। ସଦା ଲଗ୍ନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ମୋର ଭକ୍ତ ଏବଂ ଯୋଗୀ, ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଯୋଗରେ ନିମଗ୍ନ, ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ୱ ପାଏ। କିନ୍ତୁ ଦ୍ୱିଜମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ବିକାର ନୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନ, ଆଚରଣ ଏବଂ କର୍ମରେ ଲଗ୍ନ ହେବା ଉଚିତ। ମୋର ପୂଜା ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ବାହ୍ୟ ଏବଂ ଆଭ୍ୟନ୍ତର। ଏହିପରି, ମୋର ଭକ୍ତି ତିନି ପ୍ରକାର—ବାଚ, ମନ ଏବଂ ଶରୀର। ତପ, କର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ, ଜପ, ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ଜ୍ଞାନ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟିକୁ ପ୍ରକ୍ରମ ଅନୁସାରେ ମୋର ଭକ୍ତିର ରୂପ ଭାବରେ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି। ବାହ୍ୟ ପୂଜା, ମୋର ପୂଜା ଏବଂ ଅର୍ପଣ ଆଦି ଅନ୍ୟମାନେ ଜାଣିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ନିଜ ଅନ୍ତରରେ ଅନୁଭୂତି ହେଉଛି ଆଭ୍ୟନ୍ତର ପୂଜା। ମୋତେ ଉନ୍ମୁଖ ମନ କେବଳ ମନ ନୁହେଁ; ମୋର ନାମରେ ଲଗ୍ନ ବାଚ କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଶରୀର, ମୋର ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ଚିହ୍ନିତ, ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଆଦି ଲାଗିଥିବା ଏବଂ ମୋର ସେବାରେ ଲଗ୍ନ, ସେହି ଶରୀର ଏକ ନିଜ ଶରୀର। ବାହ୍ୟ ପୂଜା ହେଉଛି ଅର୍ପଣ ଆଦି ରିତୁଆଲ୍; କିନ୍ତୁ ଶରୀରକୁ ତପସ୍ୱିରେ ଉତ୍ପୀଡନ କରିବା ମୋର ଶିକ୍ଷା ନୁହେଁ। ଜପ ହେଉଛି ପଞ୍ଚାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଣବ ଜପ ଅଭ୍ୟାସ; ରୁଦ୍ର ଷ୍ଟୋତ୍ର ଆଦି ଅଧ୍ୟୟନ, କିନ୍ତୁ ବେଦ ଆଦିର ଉଚ୍ଚାରଣ ମାତ୍ର ନୁହେଁ। ଧ୍ୟାନ ହେଉଛି ମୋର ରୂପ ଉପରେ ଚିନ୍ତନ; ଆତ୍ମା ବା ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ନୁହେଁ। ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ମୋର ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଅନୁଭୂତି; ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁର ଜ୍ଞାନ ନୁହେଁ। ବାହ୍ୟ ବା ଆଭ୍ୟନ୍ତର, ଯେଉଁଠି ମନ ଆନନ୍ଦ ଭାବେ ଲଗ୍ନ ହୁଏ, ହେ ଦେବୀ, ପୂର୍ବ ଶୂର୍ତି ଅନୁସାରେ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିବା ଉଚିତ। ଆଭ୍ୟନ୍ତର ପୂଜା ବାହ୍ୟ ପୂଜାଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାରଣ ଏହିପରି ଦୋଷମୁକ୍ତ ଏବଂ ମିଶ୍ରଣ ନୁହେଁ। ଶୁଦ୍ଧତା ଆଭ୍ୟନ୍ତର; ବାହ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧତା ଏକ ନିଆରା ଶୁଦ୍ଧତା ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଅନ୍ତର ଅଶୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ସେ ଶୁଦ୍ଧ; ବାହ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ବାହ୍ୟ ଏବଂ ଆଭ୍ୟନ୍ତର ଭକ୍ତି ଭାବ ସହିତ ହେବା ଦରକାର; ଭାବ ନାହିଁ ହେଲେ, ଏହା ନିରାଶାର କାରଣ ମାତ୍ର। ମୋ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ କଣ କରିପାରିବେ, ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ; ମୁଁ କେବଳ ଅନ୍ତର ଭାବ ଗ୍ରହଣ କରେ। ହେ ଦେବୀ, ଭାବ ମୂଳ କର୍ମ ମୋର ଶାଶ୍ୱତ ନିୟମ—ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ବା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, କୌଣସି ଫଳ ଆଶା ନାହିଁ।