ଏହି ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଭାବରେ ଯେଉଁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିବ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ମୋତେ କହନ୍ତୁ । ଏହି ଅବତାରମାନେ ହେଲେ—ଶ୍ୱେତ, ସୁତାର, ମଦନ, ସୁହୋତ୍ର, କଙ୍କ, ଲୌଗାକ୍ଷି, ମହାମାୟା, ଓ ଜୈଗୀଷବ୍ୟ । ଏହି ପରି ଡଧିବାହ, ଋଷଭ, ଉଗ୍ର ଋଷି, ଅତ୍ରି, ସୁପାଳକ, ଗୌତମ, ଓ ବେଦଶିରା ମୁନି ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ଏହା ସହିତ ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୁହାବାସିନ, ଶିଖଣ୍ଡି, ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଓ ଲାଙ୍ଗୁଳୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି । ଏହି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଅବତାରମାନେ ମହାକାଳ, ଶୂଳୀ, ଡଣ୍ଡୀ, ମୁଣ୍ଡୀଶ, ସବିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମା, ଓ ଲକୁଳୀଶ୍ୱର ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛନ୍ତି । ଏହି ସମସ୍ତେ, ଏହି ବରାହ କଳ୍ପରେ, ସପ୍ତମ ମନୁଙ୍କ ଅନ୍ତରାଳରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଅଠାଇଶ ଜଣ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ଅବତାର ନେଇଥିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ପାଖରେ ଚାରି ଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତର ଥିଲେ । ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାମ ଅନୁକ୍ରମେ ଶ୍ୱେତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦିଆଯାଇଛି—ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ୱେତଶିଖ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ, ଶ୍ୱେତଲୋହିତ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତରୂପା, ଋଚୀକ, କେତୁମାନ, ବିକୋଶ, ବିକେଶ, ବିପାଶ, ପାଶନାଶନ, ସୁମୁଖ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁର୍ଗମ, ଦୁରତିକ୍ରମ, ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଶଂଖ, ଅଣ୍ଡଜ, ସାରସ୍ୱତ, ମେଘ, ମେଘବାହ, ସୁବାହକ, କପିଳ, ଆସୁରି, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବାଷ୍କଳ, ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ବଳବନ୍ଧୁ, ନିରାମିତ୍ର, କେତୁଶୃଙ୍ଗ, ତପୋଧନ, ଲମ୍ବୋଦର, ଲମ୍ବ, ଲମ୍ବାତ୍ମା, ଲମ୍ବକେଶକ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମବୁଦ୍ଧି, ସାଧ୍ୟସିଦ୍ଧି, ସୁଧାମା, କଶ୍ୟପ, ବଶିଷ୍ଠ, ବିରଜା, ଅତ୍ରି, ଉଗ୍ର, ଗୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରବଣ, ଶ୍ରବିଷ୍ଟକ, କୁଣି, କୁଣିବାହୁ, କୁଶରୀର, କୁନେତ୍ରକ, କାଶ୍ୟପ, ଉଶନା, ଚ୍ୟବନ, ବୃହସ୍ପତି, ଉତଥ୍ୟ, ବାମଦେବ, ମହାକାଳ, ମହାନୀଳ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୁବୀର, ଶ୍ୟାବକ, ଯତୀଶ୍ୱର, ହିରଣ୍ୟନାଭ, କୌଶଳ୍ୟ, ଲୋକାକ୍ଷି, କୁଥୁମି, ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, କୁବନ୍ଧ, କୁଶକନ୍ଧର, ପ୍ଲକ୍ଷ, ଦାର୍ଭାୟଣି, କେତୁମାନ, ଗୌତମ, ଭଲ୍ଲବୀ, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ, ଉଶିଜ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଦେୱଳ, କବି, ଶାଳିହୋତ୍ର, ସୁବେଷ, ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଶରଦ୍ୱସୁ, ଅକ୍ଷପାଦ, କଣାଦ, ଉଲୂକ, ବତ୍ସ, କୁଳିକ, ଗର୍ଗ, ମିତ୍ରକ ଓ ରୁଷ୍ୟ । ଏହି ସମସ୍ତ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ରୂପେ ପ୍ରକଟିତ । ସେମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଏକଶେ ଦ୍ୱାଦଶି (୧୧୨) । ଏହି ସମସ୍ତେ ପାଶୁପତ ଧର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଶରୀରରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଥିବା, ଏବଂ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ । ସେମାନେ ଶିବ ଆଶ୍ରମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ, ଶିବ ଜ୍ଞାନକୁ ନିବେଶିତ, ପ୍ରେମ ବିନା, ମନ କେବଳ ଶିବରେ ଲଗାଇଥିବା । ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ଧୈର୍ୟରେ ସହିଥିବା, ସାହସୀ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା, ସରଳ, ସୁମୂଦ୍ର, ଆତ୍ମସଂଯମୀ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜୟ କରିଥିବା । ସେମାନେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଥାରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଲାଗାଇଥିବା, କେହି ଚୂଡ଼ାଧାରୀ, କେହି ଜଟାଧାରୀ, କେହି ମୁଣ୍ଡିଥିବା ମୁଣ୍ଡ, ଏବଂ କେହି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡି ନଥିବା । ସେମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ, ଶିବ ଭାବରେ ଆତ୍ମାନୁଭୂତି, ଏବଂ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର । ସେମାନେ ସଂସାର ରୂପୀ ବିଷବୃକ୍ଷର ମୂଳକୁ ଉପଡ଼ି ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶିବର ପରମ ପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ । ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଶିକ୍ଷକମାନେକୁ ଚିହ୍ନି ଶିବଙ୍କୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶିବ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇଥାନ୍ତି—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ । ଏହିପରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଏ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ, ଗଣପତି, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ, ଛଅମୁଖୀ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ସମ ତେଜସ୍ୱୀ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଧାମ, ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁ—ଆପଣ ପୃଥିବୀରେ ଅଧିକାଂଶ ସମୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିବା ପାଇଁ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ପୁରୀରେ ବସିଥିବା । ଏହି ସଂସାରରେ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କେ ଦେବ କିମ୍ବା ଦାନବ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିବର ପରମ ପଦାର୍ଥକୁ ଜାଣିପାରିବେ? ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଯେଉଁ ଶିବଜ୍ଞାନ ଅମୃତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା, ତାହା ପାଇଁ ମୋର ମନ ତୃପ୍ତ ହୋଇନାହିଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପାଳକ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଛାୟାରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ଏହି ପରମେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କ’ଣ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ?” ତାପରେ ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଏ, “ତୁମେ ଯଥାଯଥ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ହେ କୃଷ୍ଣ; ମୁଁ ସତ୍ୟ କହିବି, କାରଣ ତୁମେ ଶିବଭକ୍ତ, ଶିଷ୍ଟ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ମନ ଧାରଣ କରିଛ । ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ଦର ପର୍ବତର ଏକ ଶୁଭ୍ର ଗୁହାରେ, ମହାପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀ ଏକାସାଥି ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ । ସେଠାରେ ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀ, ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ ଓ ଶୁଭ ରୂପରେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖିଲିଥିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଫୁଲ ନେଇ ଆସିଲେ । ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାମୀ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଝପଟି ଆପଣଙ୍କ କୋଳରେ ବସେଇ, ସେଇ ଫୁଲମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଗାର କଲେ ଓ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଲେ । ଏହା ପରେ ଦେବୀମାନଙ୍କ ଅନ୍ତଃପୁରର ମହିଳାମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଗଣମୁଖ୍ୟ ନିକଟବର୍ତ୍ତୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମହାଦେବୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ । ଚାମର ହାତରେ ଧରି, ଦେବୀମାନେ ପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରିଲେ—ଏହି ଦମ୍ପତି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମହାପ୍ରଭୁ ଓ ପତିରୂପେ ଅଛନ୍ତି । ତାପରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଅନେକ ମନୋହର କଥା ଓ ଘଟଣା କୁହାଯାଇଲା, ଯାହା ମହାପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଓ ସେମାନେ ଯେଉଁ ଲୋକ ଶିବର ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିଲା ।