ଏହି ଏକ ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ। ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ର ଉନ୍ମୋଚନ ହେଇଥିଲା, ସେହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁ—ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଗୁରୁ, ଏବଂ ଦଧିଚି ମହାର୍ଷି—ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କରିଥିଲି। ପରମେଶ୍ୱର ସ୍ୱୟଂ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଯୁଗ ଯୁଗରେ ଭୂମିରେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଧାରାକୁ ସ୍ଥାପିତ କରନ୍ତି। ଋଭୁ, ସତ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ସବିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ମୃତ୍ୟୁ, ଶତକ୍ରତୁ, ଏବଂ ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି; ସାରସ୍ୱତ, ତ୍ରିଧାମା, ତ୍ରିବୃତ୍, ଶତତେଜସ୍, ଧର୍ମ ଏବଂ ନାରାୟଣ; ସ୍ୱର, ରକ୍ଷ, ଆରୁଣି, କୃତଞ୍ଜୟ; କୃତଞ୍ଜୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୂକ୍ଷ୍ମାୟଣି, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତି, ଶାକ୍ତେୟ; ଜାତୂକର୍ଣ୍ୟ, ହରି, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ—ଏହି ମହାର୍ଷିମାନେ ବ୍ୟାସ ଏବଂ ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଅବତାର ଏକ ପରମ୍ପରାରେ ଶୁଣନ୍ତି। ଲିଙ୍ଗ ପରମ୍ପରାରେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅବତାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ଏହିପରି ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟ ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଅବତାର ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚାରି ଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟପୁତ୍ର ଶଂଖ ଏବଂ ହଜାର ଅଟୁ। ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରିବା ଏବଂ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତରେ ପ୍ରଭାବ ପ୍ରଦାନ କରି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭକ୍ତମାନେ ଉଚ୍ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ଶିବ ଭକ୍ତିରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏଉଁ ଯୁଗ ଯୁଗରେ ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟ ରୂପରେ ଶର୍ବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଅବତାର ଏହିପରି ବିବରଣା ଦିଅନ୍ତୁ। ଏହି ଅବତାରମାନେ ହେଲେ—ଶ୍ୱେତ, ସୁତାର, ମଦନ, ସୁହୋତ୍ର, କଙ୍କ, ଲୌଗାକ୍ଷି, ମହାମାୟା, ଜଇଗୀଷବ୍ୟ; ଦଧିବାହ, ଋଷଭ, ଉଗ୍ର ମୁନି, ଅତ୍ରି, ସୁପାଳକ, ଗୌତମ, ବେଦଶିରା; ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୁହାବାସି, ଶିଖଣ୍ଡି, ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଲାଂଗୁଳୀ; ମହାକାଳ, ଶୂଳୀ, ଡଣ୍ଡୀ, ମୁଣ୍ଡୀଶ, ସବିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମା, ଲକୁଳୀଶ୍ୱର। ଏହି ବରାହ କଳ୍ପରେ, ସପ୍ତମ ମନୁର ଅନ୍ତରାଳରେ, ଏହି ୨୮ ଜଣ ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଚାର୍ୟଙ୍କର ଚାରି ଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତ; ଶ୍ୱେତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାମ ଏକାଏକି ଦିଅନ୍ତୁ—ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ୱେତଶିଖ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ, ଶ୍ୱେତଲୋହିତ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତରୂପା, ଋଚୀକ, କେତୁମାନ; ବିକୋଶ, ବିକେଶ, ବିପାଶ, ପାଶନାଶନ, ସୁମୁଖ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁର୍ଗମ, ଦୁରତିକ୍ରମ; ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଶଂଖ, ଅଣ୍ଡଜ; ସାରସ୍ୱତ, ମେଘ, ମେଘବାହ, ସୁବାହକ, କପିଳ, ଆସୁରି, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବାଷ୍କଳ; ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ବଳବନ୍ଧୁ, ନିରାମିତ୍ର, କେତୁଶୃଙ୍ଗ, ତପୋଧନ; ଲମ୍ବୋଦର, ଲମ୍ବ, ଲମ୍ବାତ୍ମା, ଲମ୍ବକେଶକ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମବୁଦ୍ଧି, ସାଧ୍ୟସିଦ୍ଧି; ସୁଧାମା, କଶ୍ୟପ, ବସିଷ୍ଠ, ବିରଜା, ଅତ୍ରି, ଉଗ୍ର, ଗୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରବଣ, ଶ୍ରବିଷ୍ଟକ; କୁଣି, କୁଣିବାହୁ, କୁଶରୀର, କୁନେତ୍ରକ, କାଶ୍ୟପ, ଉଶନା, ଚ୍ୟବନ, ବୃହସ୍ପତି; ଉତଥ୍ୟ, ବାମଦେବ, ମହାକାଳ, ମହାନିଳ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୁବୀର, ଶ୍ୟାବକ, ଯତୀଶ୍ୱର; ହିରଣ୍ୟନାଭ, କୌଶଳ୍ୟ, ଲୋକାକ୍ଷି, କୁଥୁମି, ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, କୁବନ୍ଧ, କୁଶକନ୍ଧର; ପ୍ଲକ୍ଷ, ଦାର୍ଭାୟଣି, କେତୁମାନ, ଗୌତମ, ଭଲ୍ଲବୀ, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ; ଉଶିଜ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଦେବଳ, କବି, ଶାଳିହୋତ୍ର, ସୁବେଷ, ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଶରଦ୍ବସୁ; ଅକ୍ଷପାଦ, କଣାଦ, ଉଲୂକ, ବତ୍ସ, କୁଳିକ, ଗର୍ଗ, ମିତ୍ରକ, ରୁଷ୍ୟ। ଏମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ, ଯୋଗ ଆଚାର୍ୟ ରୂପରେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ସଂଖ୍ୟା ଏକଶ ଦ୍ୱି ଦ୍ୱି (୧୧୨) ଜଣ। ସମସ୍ତେ ପାଶୁପତ ଶିବ ଉପାସକ, ତାଙ୍କ ଦେହ ଭସ୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ, ବେଦ ଓ ଉପବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ। ସମସ୍ତେ ଶିବ ଆଶ୍ରମରେ ନିବେଶିତ, ଶିବ ଜ୍ଞାନରେ ନିରତ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସଙ୍ଗ, ଚିତ୍ତ ଶିବ ଉପରେ ଏକାଗ୍ର। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସହିବାରେ ଅଟୁଟ, ଶୂର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭଲ ଚାହାଁତି, ସଠିକ୍, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଶାନ୍ତ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଛନ୍ତି। ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ମୁଣ୍ଡରେ ତିନି ଧାରା ତିଳକ, କିଛି ଜଟା, କିଛି ଚୂଡା, କିଛି ଜଟା ନାହିଁ, କିଛି ମୁଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡିଆ। ଫଳ ଓ ମୂଳ ମୁଖ୍ୟ ଆହାର, ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିରତ, ଶିବ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର। ସମସ୍ତେ ସଂସାର ଜନ୍ମର ବିଷ ଗଛର ଅଙ୍କୁର ଉପଡ଼ି ଶିବର ପରମ ନଗରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଯେଉଁଯେଉଁ ଜଣ ଏମାନେ ଆଚାର୍ୟ ଭାବେ ଚିହ୍ନି ଶିବଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଇଥିବେ। ଏହିପରି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସର୍ବପ୍ରଧାନ, ଗଣପତି, ମୁନିମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଷଡ୍ମୁଖ କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କ ସମ ପ୍ରଭା, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଭଣ୍ଡାର, ପୂଜ୍ୟ ଆଚାର୍ୟ—ପ୍ରଭୁ, ଅଧିକାଂଶ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି ମାନବଙ୍କ ବନ୍ଧନ କାଟିବା ପାଇଁ, ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କର ନଗରରେ ବାସ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା ଭାବେ।