ଏକ ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶୋଭାପୂର୍ଣ୍ଣ ଆକୃତି, ସୁନା ଗହନାରେ ଶୁଭିତ, ପଦ୍ମନୟନ, ହାତରେ ପଦ୍ମ ଧରିଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ମୂଳକାରଣ ଭାବେ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେମାନେ ଏହି ଦେବତାଙ୍କୁ ଏକ ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ—ଏହାରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ସୁନା, ପବିତ୍ର ଜଳ, ଉତ୍ତମ କେଶର, କୁଶ ଏବଂ ଫୁଲ ରହିଛି, ଏହାକୁ ସୁନା ଭାଣ୍ଡରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ସେମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରେ ସେମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ—ଶାନ୍ତ, ଗଣସହିତ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳକାରଣ; ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାର ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଏବଂ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ସାର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ପଢ଼ି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କରିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ ଏବଂ ସେ ମୁକ୍ତିକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ମନ, କାୟା ଓ ବାଣୀ ସହ ନିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାର ଶିବଙ୍କୁ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ନିମିତ୍ତେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ—ମହେଶ୍ୱର ମଣ୍ଡଳରେ ବସିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପାରମ୍ପରିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ କଲେ ଓ ପରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ପୂଜାର ଅଧିକାରୀ ବୋଲି ଜାଣି, ଦେବତାମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯେମିତି ଆସିଥିଲେ, ସେମିତି ଚାଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଲୋପ ପାଇଲା। ତେବେ, ମହେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ତାଙ୍କ ହାତ ତୁଳି, ସମସ୍ତ ପାରମ୍ପରିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସ୍ତ୍ର ଉଦ୍ଘାଟନ କଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଗୁରୁ ଓ ମହାମୁନି ଦଧିଚି, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରଚାର କଲୁ। ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ଯୁଗ ଯୁଗରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ପୃଥିବୀକୁ ଅବତରଣ କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ପରମ୍ପରା ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଏହି ଶିବପରମ୍ପରାରେ ଅନେକ ମହାମୁନି ଓ ଯୋଗାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ନାମ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି—ଋଭୁ, ସତ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ସବିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ମୃତ୍ୟୁ, ଶତକ୍ରତୁ, ବସିଷ୍ଠ, ସାରସ୍ୱତ, ତ୍ରିଧାମା, ତ୍ରିବୃତ, ଶତତେଜା, ଧର୍ମ, ନାରାୟଣ, ସ୍ୱର, ରକ୍ଷ, ଆରୁଣି, କୃତଞ୍ଜୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୂକ୍ଷ୍ମାୟଣି, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତି, ଶାକ୍ତେୟ, ଜାତୂକର୍ଣ୍ଣ, ହରି, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏବଂ ବ୍ୟାସ ଓ ଯୋଗାଚାର୍ଯ୍ୟର ଅନେକ ଅବତାର। ଲିଙ୍ଗପରମ୍ପରାରେ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅବତାର ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରମ୍ପରା ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଚାରି ଶିଷ୍ୟ ଥାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଓ ପରଶିଷ୍ୟ ଶତାଧିକ, ସହସ୍ରାଧିକ। ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ବିଶ୍ୱରେ ମୁକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଯୋଗାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଅବତାର ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ ହୁଏ। ଏହି ଅବତାରମାନେ ହେଲେ—ଶ୍ୱେତ, ସୁତାର, ମଦନ, ସୁହୋତ୍ର, କଙ୍କ, ଲୌଗାକ୍ଷି, ମହାମାୟା, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ, ଦଧିବାହ, ଋଷଭ, ଉଗ୍ର, ଅତ୍ରି, ସୁପାଳକ, ଗୌତମ, ବେଦଶିରା, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୁହାବାସି, ଶିଖଣ୍ଡି, ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଲାଙ୍ଗୁଳୀ, ମହାକାଳ, ଶୂଳୀ, ଡଣ୍ଡୀ, ମୁଣ୍ଡୀଶ, ସବିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମା, ଲକୁଳୀଶ୍ୱର—ଏହି ୨୮ ଜଣ ବରାହ କଳ୍ପର ସପ୍ତମ ମନୁଅନ୍ତରରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗର ଯୋଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଚାରି ଶାନ୍ତମନା ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାମ ଅନୁକ୍ରମେ ଏପରି: ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ୱେତଶିଖ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ, ଶ୍ୱେତଲୋହିତ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତରୂପା, ଋଚୀକ, କେତୁମାନ; ବିକୋଶ, ବିକେଶ, ବିପାଶ, ପାଶନାଶନ, ସୁମୁଖ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁର୍ଗମ, ଦୁରତିକ୍ରମ; ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଶଂଖ, ଅଣ୍ଡଜ; ସାରସ୍ୱତ, ମେଘ, ମେଘବାହ, ସୁବାହକ, କପିଳ, ଆସୁରି, ପଞ୍ଚଶିଖ, ବାଷ୍କଳ; ପରାଶର, ଗର୍ଗ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ବଳବନ୍ଧୁ, ନିରାମିତ୍ର, କେତୁଶୃଙ୍ଗ, ତପୋଧନ; ଲମ୍ବୋଦର, ଲମ୍ବ, ଲମ୍ବାତ୍ମା, ଲମ୍ବକେଶକ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ସମବୁଦ୍ଧି, ସାଧ୍ୟସିଦ୍ଧି; ସୁଧାମା, କଶ୍ୟପ, ବସିଷ୍ଠ, ବିରଜା, ଅତ୍ରି, ଉଗ୍ର, ଗୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରବଣ, ଶ୍ରବିଷ୍ଟକ; କୁଣି, କୁଣିବାହୁ, କୁଶରୀର, କୁନେତ୍ରକ, କାଶ୍ୟପ, ଉଶନା, ଚ୍ୟବନ, ବୃହସ୍ପତି; ଉତଥ୍ୟ, ବାମଦେବ, ମହାକାଳ, ମହାନୀଳ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୁବୀର, ଶ୍ୟାବକ, ଯତୀଶ୍ୱର; ହିରଣ୍ୟନାଭ, କୌଶଲ୍ୟ, ଲୋକାକ୍ଷି, କୁଥୁମି, ସୁମନ୍ତୁ, ଜୈମିନି, କୁବନ୍ଧ, କୁଶକନ୍ଧର; ପ୍ଲକ୍ଷ, ଦାର୍ଭାୟଣି, କେତୁମାନ, ଗୌତମ, ଭଲ୍ଲବୀ, ମଧୁପିଙ୍ଗ, ଶ୍ୱେତକେତୁ; ଉଶିଜ, ବୃହଦଶ୍ୱ, ଦେବଳ, କବି, ଶାଳିହୋତ୍ର, ସୁବେଷ, ଯୁବନାଶ୍ୱ, ଶରଦ୍ବସୁ; ଅକ୍ଷପାଦ, କଣାଦ, ଉଲୂକ, ବତ୍ସ, କୁଳିକ, ଗର୍ଗ, ମିତ୍ରକ, ରୁଷ୍ୟ। ଏହି ସମସ୍ତ ଯୋଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶିବପରମ୍ପରାର ଜ୍ଞାନ ଓ ଭକ୍ତିକୁ ସଂରକ୍ଷିତ ଓ ପ୍ରଚାର କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଦିବ୍ୟ ପରମ୍ପରା ଦ୍ୱାରା ଜଗତେ ଧର୍ମ, ଜ୍ଞାନ ଓ ମୁକ୍ତିର ପ୍ରବାହ ଅବିରତ ଚାଲିଅଛି।