ଏହି ଚମତ୍କାର ଦିବ୍ୟ ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକମାନେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ଜୀବନକୁ ପରିତ୍ୟାଗ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୈବ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ବାମ ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ତାଙ୍କ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେହିପରି, ତିନିଏ ନିତ୍ୟ-ସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଗଣପତିମାନେ ବି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦେବଗଣ ମିଶି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଦେବଗଣ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ ପୁରାତନ ପୁରାଣ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏହା ଦେଖି ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ ଦେବଗଣଙ୍କୁ କୃପାର୍ଦ୍ଦ ହୋଇଲେ। ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି।” ଦେବଗଣ ଆନନ୍ଦ ଭରା ମନରେ ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବିନୟପୂର୍ବକ ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀରେ କେଉଁ ପଥରେ ଆପଣଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ? କେଉଁଠି ଆପଣଙ୍କ ଉପାସନାର ଅଧିକାର ଅଛି? ଦୟାକରି ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ହର, ଦେବୀଙ୍କୁ ହସି ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଦେହର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ—ଭୟାନକ, ସୂର୍ୟମୟ ଏବଂ ପରମ। ଏହି ରୂପ ଶାସ୍ତ୍ରୀୟ ଶକ୍ତି, ଅନେକ ରୂପ, ଅଙ୍ଗ, ଗ୍ରହ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କ ଅଷ୍ଟ ଭୁଜା, ଚାରି ମୁଣ୍ଡ, ଅଦ୍ଭୁତ ଅର୍ଧ-ନାରୀ ରୂପ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବଗଣ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ଦେବତା ସୂର୍ୟ ରୂପ, ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ର ରୂପ, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ଭୂତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଡ ଏବଂ ଚେତନ ଏହି ଦୁଇଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରି କଥା କହି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ବିବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗରେ, ସୁନ୍ଦର ଦେହରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷଣ ଧାରଣ କରି, ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ନାରାୟଣଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କାରଣ ଭଗବାନ୍କୁ, ଦେବଗଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦାନ କଲେ। ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ସୁନ୍ଦର୍ଣ୍ଣ, ଜଳ, ସଫ୍ରନ, କୁଶ ଏବଂ ଫୁଲ ଭରା ସୁନ୍ଦର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, କୃପା କରନ୍ତୁ।” ଶିବଙ୍କୁ, ଶାନ୍ତ ରୂପରେ, ତାଙ୍କ ଗଣପତିମାନେ ସହିତ, ଆଦି କାରଣରେ, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଏବଂ ସୂର୍ୟ ରୂପରେ ନମସ୍କାର କରାଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ ସୂର୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ ଶିବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଗୁଡିକର ତତ୍ତ୍ୱ ଅନୁବାଦ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ଭକ୍ତିମୟ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେ ଦୃଢ଼ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଏହିପରି, ନିତ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ସୂର୍ୟ ରୂପରେ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶବ୍ଦରେ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ, ଦେବଗଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୃତ୍ତରେ ବସିଥିବା ମହେଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ପରମ ପାଠ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ଅଦ୍ରଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସେଠାରେ, ଦେବଗଣ ବୁଝିଲେ ଯେ ଉପାସନାର ଅଧିକାର ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ବୈଶ୍ୟମାନେ ରଖିଛନ୍ତି। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଯାଇଯିବାରେ। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା, ମହେଶ୍ୱରୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ପ୍ରେରଣାରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଶିରୋଭୂଷଣ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ହାତ ଉଠାଇ, ସମସ୍ତ ପରମ ଶାସ୍ତ୍ର ପ୍ରକାଶ କଲେ। ପରମ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଆଗସ୍ତ୍ୟ ଗୁରୁ ଏବଂ ଦଧିଚି ମହାର୍ଷି ଦ୍ୱାରା ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲା। ସେ ନିଜେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଯୁଗ ଯୁଗରେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ପରମ୍ପରା ଅବିରତ ରଖନ୍ତି। ଋଭୁ, ସତ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ସବିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ମୃତ୍ୟୁ, ଶତକ୍ରତୁ, ଏବଂ ବସିଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି; ସାରସ୍ୱତ, ତ୍ରିଧାମା, ତ୍ରିବୃତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଋଷି, ଶତତେଜସ୍, ଧର୍ମ ନିଜେ, ଏବଂ ନାରାୟଣ; ସ୍ୱର, ରକ୍ଷ, ଆରୁଣି, କୃତଞ୍ଜୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କବି; ଭାଚଃଶ୍ରବା, ସୂକ୍ଷ୍ମାୟଣି, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତି, ଶାକ୍ତେୟ; ଜାତୂକର୍ଣ୍ୟ, ହରି, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏହି ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅବତାର ଏବଂ ଯୋଗ ଗୁରୁମାନେ ପରମ୍ପରାରେ ଶୁଣିବାକୁ ରହିଛନ୍ତି। ଲିଙ୍ଗ ପରମ୍ପରାରେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅବତାର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିୟମରେ ଥିଲେ; ଏହିପରି ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ବି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ, ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ଚାରି ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଯେମାନେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟ-ଶିଷ୍ୟ ଶଂଖ ଏବଂ ହଜାରରେ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ଉତ୍ତମ ଭକ୍ତି ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଯୁଗରେ, ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ରୂପରେ, ଶର୍ବଙ୍କ ଅବତାର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ କେଉଁଠି କେଉଁଠି ଅବତରଣ କରିଥିଲେ ମହେଶ୍ୱରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ। ଏହି ଅବତାରମାନେ ହେଉଛନ୍ତି—ଶ୍ୱେତ, ସୁତାର, ମଦନ, ସୁହୋତ୍ର, କଙ୍କ, ଲୌଗାକ୍ଷି, ମହାମାୟା, ଜୈଗୀଷବ୍ୟ; ଦଧିଵାହ, ଋଷଭ, ଉଗ୍ର ଋଷି, ଅତ୍ରି, ସୁପାଳକ, ଗୌତମ, ବେଦଶିରା; ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଗୁହାବାସିନ, ଶିଖଣ୍ଡି, ଜଟାମାଳୀ, ଅଟ୍ଟହାସ, ଦାରୁକ, ଲାଙ୍ଗୁଳୀ; ମହାକାଳ, ଶୂଳୀ, ଡଣ୍ଡୀ, ମୁଣ୍ଡୀଶ, ସବିଷ୍ଣୁ, ସୋମଶର୍ମା, ଲକୁଳୀଶ୍ୱର। ଏହି ଭାରାହ କଳ୍ପରେ, ସପ୍ତମ ମନୁ ଅବଧିରେ, ଏହି ଅବତାରମାନେ ଯୋଗ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ଥିଲେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅବତାରର ଚାରି ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ଶ୍ୱେତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କ ନାମ ଅନୁକ୍ରମରେ ଏହିପରି—ଶ୍ୱେତ, ଶ୍ୱେତଶିଖ, ଶ୍ୱେତାଶ୍ୱ, ଶ୍ୱେତଲୋହିତ, ଦୁନ୍ଦୁଭି, ଶତରୂପ, ଋଚୀକ, କେତୁମାନ; ବିକୋଶ, ବିକେଶ, ବିପାଶ, ପାଶନାଶନ, ସୁମୁଖ, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁର୍ଗମ, ଦୁରତିକ୍ରମ; ସନତ୍କୁମାର, ସନକ, ସନନ୍ଦ, ସନାତନ, ସୁଧାମା, ବିରଜା, ଶଂଖ, ଅଣ୍ଡଜ।