ଏକ ଦିନ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ, ସୋମକୁ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି କରାଯାଇଛି; ସୋମରୁ ଆକାଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀ, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଶଚୀପତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଭୁ ଦୟାମୟ ମୁହଁରେ ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ନିଜ ଲୀଳାରେ ଦେବତାମାନେର ଜ୍ଞାନକୁ ଅପହରଣ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ଅବାକ ହେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କିଏ?" ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରୁଦ୍ର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଏକା ଅଦିପୁରୁଷ।" "ମୁଁ ଅଛିବି, ଏବଂ ମୋତେ ଛଡା କିଏ ନାହିଁ; ମୁଁ ଏକା ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ, ମୁଁ ନିଜ ତେଜରେ ଏହାକୁ ପୂରଣ କରେ।" "ମୋଠାରୁ ବଡ଼ କିମ୍ବା ସମାନ କିଏ ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଜାଣେ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।" ଏହିପରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରୁଦ୍ର ଏଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ତଥାପି ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଚାଲିଲେ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ଅଥର୍ବଶିରସ୍ ଅନୁସାରେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିଜ ଶରୀରରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଲେ। ତାପରେ ଦୟାପାଇଁ ପ୍ରଜାପତି, ପରମେଶ୍ୱର, ନିଜ ଗଣମାନେ ଏବଂ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ଯିଏକି ନିର୍ମଳ ଯୋଗୀମାନେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ଦେଖନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଯୋଗୀମାନେ ହୃଦୟରେ ଦେଖନ୍ତି, ଏହି ତାରାତମ୍ୟ ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ସଂସାର ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ରେଷ୍ଠ ଶୈବ ଦଶା ପାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମହେଶଙ୍କ ଡାହାଣ ଆଖି ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦେଖିଲେ। ଏବଂ ସଦା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଗଣପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହାପରେ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି ଏବଂ ପୁରାଣ ଗୀତରେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ; ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ଉଷ୍ଟ୍ରଧ୍ୱଜ ପ୍ରଭୁ ଦୟାରେ ଭରି ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ," ଏହି ଶ୍ରୁତିମଧୁର ବାକ୍ୟ କହିଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଉଷ୍ଟ୍ରଧ୍ୱଜ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଗମ୍ଭୀର ସମ୍ମାନରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ଏ ପ୍ରଭୁ, ପୃଥିବୀରେ କିପରି ପଥରେ ତୁମେ ପୂଜିତ ହେବା ଚାହିଁ? କିଏ ତୁମର ପୂଜାର ଅଧିକାରୀ? ଦୟାକରି ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହ।" ତାପରେ ହର, ଦେବମାନେର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବୀଙ୍କୁ ହସି ଦେଖି, ନିଜ ଦେହର ଦେଖା ଦେଲେ—ଭୟଙ୍କର, ସୂର୍ଯ୍ୟସଦୃଶ ଏବଂ ପରମ। ସେ ବ୍ୟପ୍ତ ଲୋକପାଳ ଗୁଣ, ପରମ ତେଜ, ଶକ୍ତି, ରୂପ, ଅଙ୍ଗ, ଗ୍ରହ, ଦେବତାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଛନ୍ତି। ଏହି ଦେହ ଆଠଟି ହାତ, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ଥିଲା। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ବୁଝିଲେ—ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦେବୀ ଚନ୍ଦ୍ର, ପଞ୍ଚଭୂତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚଳ/ଅଚଳ ଏଉଁ ଦୁଇଁ ଦେବତାକୁ ନିର୍ମିତ। ଏପରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲେ। "ତୁମେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭୂଷଣ ରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମ ଆଖି, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଛ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ନାରାୟଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ।" "ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଉଛୁ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଜଳ, କୁସା, ଫୁଲ ଏବଂ ସୁନା ଭାଣ୍ଡାରେ ଦିଏ—ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର।" "ଶାନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ, ଆଦି କାରଣ, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ସୂର୍ଯ୍ୟରୂପ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" ଯିଏ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଘ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱ ଶ୍ଳୋକ ପଠି ନମସ୍କାର କରିଥାଏ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅସାଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେ ଦୃଢ଼ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ତେଣୁ ନିତ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରୂପ ଶିବଙ୍କୁ ଧର୍ମ, କାମ, ଅର୍ଥ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା, କ୍ରିୟା, ଓ ବାକ୍ୟରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ, ମହେଶ୍ୱର ଚକ୍ରରେ ବସି, ସମସ୍ତ ପରମ ଶାସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଠି ଦେବତାମାନେ ଜାଣିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟମାନେ ପୂଜାର ଅଧିକାରୀ; ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ମହେଶ୍ୱରୀ ନିଜ ପତିଙ୍କ ଆଙ୍କ ଉପରେ ବସି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧର ପ୍ରଭୁ ହାତ ଉଠାଇ, ପରମ ଶାସ୍ତ୍ର ଉଘାଡ଼ିଲେ। ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ମୁଁ, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଗୁରୁ ଏବଂ ଦଧିଚି ମହାର୍ଷି ଜଗତରେ ପ୍ରଚାର କଲି। ପ୍ରଭୁ ନିଜେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଯୁଗ ଯୁଗରେ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ପରମ୍ପରା ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି। ଋଭୁ, ସତ୍ୟ, ଭାର୍ଗବ, ଅଙ୍ଗିରା, ସବିତୃ, ଦ୍ୱିଜ, ମୃତ୍ୟୁ, ଶତକ୍ରତୁ, ବସିଷ୍ଠ ମହାର୍ଷି, ସାରସ୍ୱତ, ତ୍ରିଧାମା, ତ୍ରିବୃତ୍, ଶତତେଜ, ଧର୍ମ, ନାରାୟଣ, ସ୍ୱର, ରକ୍ଷ, ଆରୁଣି, କୃତଂଜୟ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, ବାଚଃଶ୍ରବା, ସୂକ୍ଷ୍ମାୟଣି, ତୃଣବିନ୍ଦୁ, କୃଷ୍ଣ, ଶକ୍ତି, ଶାକ୍ତେୟ, ଜାତୂକର୍ଣ୍ୟ, ହରି, କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ, ଏହି ବ୍ୟାସ ଅବତାର ଏବଂ ଯୋଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଅନୁକ୍ରମରେ ଶୁଣନ୍ତି। ଲିଙ୍ଗ ପରମ୍ପରାରେ, ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅବତାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଯୋଗ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଅବତାର ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚାରିଜଣ ଶିଷ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟ-ଶିଷ୍ୟ ଶତ, ହଜାରରେ ଅଛନ୍ତି। ଏମିତି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ସମାନ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ମୁକ୍ତି ପାଉଛନ୍ତି।