ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଅନନ୍ତ ଚେତନାର ଅଧିପତି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କୌଣସି ସମୟ ବା ତାହାର ବିଭାଜନ, ଜ୍ଞାନ ବା ବିଧି, ଆସକ୍ତି ବା ବିରକ୍ତି କୌଣସି ଭାବରେ ବାନ୍ଧିପାରିନାହିଁ। ସେ କୌଣସି ଦୃଢ଼ତାରେ ବନ୍ଧିନାହିଁ, ନା ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ, ନା ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ, ନା ତାହାର ଫଳ, ନା ତାହାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏଥିବା ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିପାରିନାହିଁ। ସେ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା, କାର୍ଯ୍ୟର ସଂସ୍କାର, ଉପଭୋଗ, ଉପଭୋଗର ସଂସ୍କାର, କିମ୍ବା ତିନି ସମୟର କୌଣସି ଜିନିଷରେ ବନ୍ଧିନାହିଁ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ କୌଣସି କାରଣ, କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ, ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ, ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ତାଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ, କୌଣସି ଉପକରଣ, ବସ୍ତୁ ବା ଫଳ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ମିତ୍ର ବା ଶତ୍ରୁ, ନିୟନ୍ତା ବା ପ୍ରେରକ, ନା ଶିକ୍ଷକ, ନା ରକ୍ଷକ, ନା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ନା ସମତା ଅଛି। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ବା ମୃତ୍ୟୁ ନାହିଁ, ଚାହିଦା ବା ଅଚାହିଦା ନାହିଁ, ନିୟମ ବା ବିନିୟମ, ମୋକ୍ଷ ବା ବନ୍ଧନ ନାହିଁ। ଅନିଷ୍ଟ କେବେ ଶିବଙ୍କୁ ଛୁଇପାରିନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଶୁଭ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଅନ୍ବାରେ ରହିଛି, କାରଣ ଶିବ ହେଉଛନ୍ତି ପରମ ଆତ୍ମା। ଶିବ ସ୍ବୟଂ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପି ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ସ୍ବଭାବରେ ଅଚଳ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରେ ତାଙ୍କୁ 'ଅଚଳ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସ୍ଥାବର ଓ ଜଙ୍ଗମ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଶିବଙ୍କୁ ଆଧାର କରି ବ୍ୟାପିତ; ଏହି କାରଣରେ ତାଙ୍କୁ 'ସର୍ବ' ବୋଲି ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏହି ଜ୍ଞାନ ରଖିଲେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ଶର୍ବ, ରୁଦ୍ର, ପରମ ମହାପୁରୁଷ, ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ଶ୍ରୀମତ୍, ସୁବର୍ଣ୍ଣ-ଶ୍ରୀ, ନାୟକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ନାୟକ, ଈଶାନ, ପିନାକଧାରୀ, ବୃଷଭ ଉପରେ ଅସୀନ, ଏକମାତ୍ର ରୁଦ୍ର, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ବ୍ୟକ୍ତି, ଶ୍ୟାମ ଓ ପିଙ୍ଗଳ। ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟର ମଧ୍ୟରେ, ନବ ପ୍ରଶୁନ ଚେନା ଶିରା ଭଳି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାରରେ, ହୃଦୟ ଆକାଶରେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ଉଚିତ; ସୁବର୍ଣ୍ଣକେଶ, ପଦ୍ମନୟନ, ଲାଲ ଓ କପିଳ ଅଙ୍ଗ। ଏହି ଦେବତା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଶାନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର, ମିଶ୍ର, ଅବିନାଶୀ, ଅମୃତ ଓ ଅକ୍ଷୟ। ସେ ପରମ ପୁରୁଷ, ଶ୍ରୀମତ୍, ମୃତ୍ୟୁ ନାଶକ; ଚେତନା ଓ ଅଚେତନାରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାଶରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ। ଶିବଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ତ୍ୱରୁ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ କହନ୍ତି ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ଶାସନ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ, ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ନାୟକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ବ୍ରହ୍ମା ନିମିତ୍ତେ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ଏହି ଦେବ ଶିବ ନିଜେ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅପାର ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ସମୟରେ ବନ୍ଧିତ। ସମୟରେ ବନ୍ଧିତ ଶିକ୍ଷକମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଶିବ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ; ସେ ସମସ୍ତ ନାୟକଙ୍କ ନାୟକ, ସମୟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସ୍ବୟଂ, ମଳିନତାରୁ ମୁକ୍ତ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅନନ୍ତ; ତାଙ୍କର ଆକାର ନିଜେ ନିଜେ ଗଢ଼ା। ତାଙ୍କର ଶାସନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପରେ, ତାଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପରମ, ଶକ୍ତି, ଚେତନା, ଶକ୍ତି, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ କୃପା ସବୁଠୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ସୃଷ୍ଟି ଓ ଏହିପରି କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ନିଜ ଲାଭ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଏକମାତ୍ର ଫଳ ହେଉଛି ପରମ ମଙ୍ଗଳ। 'ଓଁ' ଶବ୍ଦ ଶିବଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରିତ ନାମ, ପରମ ଆତ୍ମା; ଶିବ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶବ୍ଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ 'ଓଁ' ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ। 'ଓଁ' ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଏ; ଏହି ଜପ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପରମ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରେ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଏକାକ୍ଷରୀ ଦେବତାକୁ ଏହି ଭାବରେ କୁହନ୍ତି, ଚିହ୍ନ ଓ ଚିହ୍ନିତର ଏକତା କୁ ବୁଝନ୍ତି, ଏହିପରି ବିଦ୍ୱାନମାନେ ମଧ୍ୟ। ଏହି ଓଁର ଅଂଶ ଚାରିଟି ବେଦର ମୁଣ୍ଡରେ ବିବେଚିତ; 'ଅ', 'ଉ', 'ମ', ଓ ନାଦ। 'ଅ' ହେଉଛି ଋଗ୍ବେଦ, 'ଉ' ଯଜୁର୍ବେଦ, 'ମ' ସାମନ୍, ନାଦ ଅଥର୍ବଣ। 'ଅ' ମହାବୀଜ, ରଜସ୍, ଚତୁର୍ମୁଖ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; 'ଉ' ପ୍ରକୃତି, ଗର୍ଭ, ସତ୍ତ୍ୱ, ରକ୍ଷକ ହରି। 'ମ' ବ୍ୟକ୍ତି, ବୀଜ, ତମସ୍, ନାଶକ ହର; ନାଦ ପରମ ନାୟକ, ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ, ଶିବ। ଏହି ତିନି ଅକ୍ଷରରେ ସମସ୍ତ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ପ୍ରକାଶିତ; ଅର୍ଧାକ୍ଷର ଦ୍ୱାରା ଶିବର ଆତ୍ମା ପ୍ରକାଶିତ। ତାଙ୍କୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ, କିଛି ଛୋଟ ବା ବଡ଼ ନାହିଁ; ଆକାଶରେ ଦୃଢ଼ ବୃକ୍ଷର ପରି, ସମସ୍ତ ଏହି ପରମ ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସ୍ବୟଂ, ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ବିଶ୍ୱରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ; ଏହା ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ଭଳି ନିଜ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଚମକିଉଠେ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅନନ୍ତ—ଇଚ୍ଛା, ଜ୍ଞାନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ; ମାୟାରୁ ଆରମ୍ଭ, ଏଉଁ ଶକ୍ତିଗୁଡିକ ଅଗ୍ନିର ଫୁଲି ଯାଉଥିବା ସ୍ପାର୍କର ପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତାଙ୍କର ମାୟାରୁ ସଦାଶିବ, ଈଶ୍ୱର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ବିଦ୍ୟେଶ୍ୱର ଓ ଅବିଦ୍ୟେଶ୍ୱର, ପୁରୁଷ ଓ ପରମ ପ୍ରକୃତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ମହାତ୍ତ୍ୱରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଅସତ୍ତ୍ୱ ଆଦି ଯାହା ଅଛି, ସମସ୍ତ ଏହି ମାୟାର ଫଳ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ। ସେ ଶକ୍ତି ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଜାଗୃତିର ଏସେନ୍ସ; ଶକ୍ତିଧର ଦେବତା ଶିବ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ଶିବ ଜ୍ଞେୟ, ଶିବ ଜ୍ଞାନ, ଶିବ ଅନୁଭୂତି ଓ ପ୍ରମାଣ; ଶକ୍ତି ଦୃଢ଼ତା, ନିଶ୍ଚଳତା, ଅଟୁଟତା, ଜ୍ଞାନ, ଇଚ୍ଛା ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଶକ୍ତି। ଆଜ୍ଞା, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଦୁଇ ଜ୍ଞାନ—ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ—ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ, ଶୁଦ୍ଧ କଳା: ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ମାୟା, ପ୍ରକୃତି, ଜୀବ, ବ୍ୟତିରେକ, ବିକାର, ଅସତ୍ତ୍ୱ ଓ ସତ୍ତ୍ୱ, ଯାହା କି ଅଛି, ତାହା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ବ୍ୟାପିତ। ଏହି ଦେବୀ ନିଜ ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ବିଶ୍ୱକୁ ସହଜରେ ଭ୍ରମିତ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଲୀଳାରେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏହି ଦେବୀ ସହିତ, ନାୟକ ସମସ୍ତ ଚବିଶଟି ଆକାରରେ ବିଶ୍ୱକୁ ବ୍ୟାପିତ ଓ ବସିଥାନ୍ତି; ଏହି କାରଣରେ ଏଠାରେ ମୁକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।