ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କଠାରୁ ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କୁମାର ପଦ ଲାଭ କରି, ଉପମନ୍ୟୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ସେ ହୃଦୟରେ ପ୍ରସନ୍ନ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଦୟା କରନ୍ତୁ, ମୋତେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ। ମୋତେ ଏହି ଭକ୍ତି ଓ ଆପଣଙ୍କ ସଙ୍ଗୀତା ଉପରେ ଅଟୁଟ ବିଶ୍ୱାସ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ସେବା, ପ୍ରେମ ଓ ନିରନ୍ତର ସନ୍ନିଧି ଦିଅନ୍ତୁ।” ଏପରି କହି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭରା କଣ୍ଠରେ, ଉପମନ୍ୟୁ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା, ଦୟାର ସାଗର, ଅମ୍ବା ସହିତ ଶଙ୍କର, ସଦା ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଦୟାମୟ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୃଦୟରେ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଉପମନ୍ୟୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ମୋର ପକ୍ଷରୁ ସମସ୍ତ ଦିଆଯାଇଛି। ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି। ଏବେ ତୁମେ ଅଜର, ଅମର ଓ ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ହେଉ। ତୁମର କୀର୍ତି, ତେଜସ୍ୱିତା ଓ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କର। ତୁମର ବନ୍ଧୁ, ବଂଶ ଓ ପରିବାର ସଦା ଅବିନାଶୀ ହେବ। ମୋ ଉପରେ ତୁମର ଭକ୍ତି ଚିରକାଳ ରହିବ। ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଆଶ୍ରମରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହିବି, ତୁମେ ମୋ ସନ୍ନିଧିରେ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରିବ।" ଏପରି କହି, ଅନେକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ତେଜସ୍ୱୀ ଭଗବାନ୍, ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଉପମନ୍ୟୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ମାଆଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରି, ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ଯିଏ ସଂସାର ଚକ୍ରର ଅବିରତ ଘୂର୍ଣ୍ଣନର କାରଣ, ଯାହାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଗୌରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପର୍ବତ ମାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଲାଗିଥିବା କୁମ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଅଛି। ଏପରି ଭାବେ କହି, ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଉପମନ୍ୟୁ ନିଜ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ହେଲେ ଉଠିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟ ରେ ଅବସ୍ଥିତ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରି, ଭଗବାନଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ସମ୍ମାନରେ ବସିଲେ। ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପରେ, ବାୟୁଦେବ, ଯିଏ ବିଶ୍ୱରେ ସମ୍ମାନିତ, ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନେ ବସି, ମନରେ ଭଗବାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରି କହିଲେ—“ମୁଁ ସେହି ସର୍ବଜ୍ଞ ଓ ଅଜୟ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣଗତ, ଯାହାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ ଅଛି।” ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଋଷିଗଣ ନିଜ ଦୋଷ ଦୂର କରି, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥାକୁ ଶୁଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—“ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥିବା ଦୁଧ ବିଷୟରେ ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ବାସୁଦେବ, କଳ୍ମଷରହିତ କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରି, ସେ ପାଶୁପତ ଦୀକ୍ଷା ନେଇଥିଲେ। ଆମେ ଶୁଣିଛୁ କି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ; କିପରି କୃଷ୍ଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାଶୁପତ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କଲେ?” ଏହିପରି, ବାସୁଦେବ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମାନବ ଜୀବନକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, ଶରୀର ଶୁଦ୍ଧି କରି, ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ତିଁଠି ସେ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସମଗ୍ର ଦେହ ଭସ୍ମରେ ମାଜା, ମୁଣ୍ଡରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ୍ର ଚିହ୍ନ, ଗଳାରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା, ଜଟା ଶିର ଉପରେ ଶୋଭିତ। ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ଶିଷ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ, ଯେପରି ଵେଦକୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଘେରି ରଖେ, ଉପମନ୍ୟୁ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଏବଂ ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଶାନ୍ତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଲୋମ ଖଡ଼ି ହେଲା, ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି, ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ। କେବଳ ଏହି ମହାର୍ଷିଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମସ୍ତ ପାପ ଓ କର୍ମ ମାୟା ଦୂର ହେଲା। ଉପମନ୍ୟୁ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୁଷ୍ୟିତା ଦୂର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ଅଗ୍ନି ଆଦି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ପରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ମାସ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଦେଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଦାନ କଲେ। ଏହାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ପାଶୁପତ ଋଷିମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ସେଉଁଠି ସେବା କଲେ। ପରେ, ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାନୁସାରେ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ କୃଷ୍ଣ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଶିବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଶେଷରେ, ଶିବ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳତା ସହିତ ସାମ୍ବ ଓ ଗଣମାନ୍ୟ ସହିତ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇଁ, କୃଷ୍ଣ ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ହରିଙ୍କୁ (ଶିବଙ୍କୁ) ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏପରି ତାଙ୍କ ଉପାସନାର ଫଳରେ, ସାମ୍ବ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଦିଆଗଲେ; ଶିବ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସାମ୍ବକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ। କାରଣ ମହାଦେବ ନିଜ ପୁତ୍ର ସାମ୍ବକୁ ଦେଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ବ, ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୋଲି ନାମ ଦିଆଗଲା। ଏପରି ଭାବେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅପାର କାର୍ଯ୍ୟ, ଋଷିଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ପୁତ୍ର ଲାଭ ବିଷୟରେ ସମସ୍ତ କଥା କହାଯାଇଛି। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ପ୍ରତିଦିନ ପଢ଼ିବେ, ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଇବେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ।