ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ ନନ୍ଦୀ ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅଘୋରାସ୍ତ୍ରକୁ ଧରି ନିଅନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରି ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିବା ଶିପ୍ରଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଏକ ହଜାର ଦୁଧର ସାଗର, ତଥା ଅମୃତର ସାଗର, ଦହିର ସାଗର ଓ ଘିଅର ସାଗର ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଏହି ଶିଶୁ ପାଇଁ ଫଳର ସାଗର, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟର ସାଗର, ଏବଂ ମିଠା ପିଠାର ପାହାଡ଼ ଦେଖାଇଲେ। ଏଭଳି ଦେବତା, ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ, ବୃଷଭ ଉପରେ ବସି, ଭୂତଗଣ ଓ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଯେପରିକି ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ ହୋଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଆକାଶରେ ଢୋଳ ରବ ହେଲା, ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦଶ ଦିଗ ଦେବତାମାନେ—ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏବେ, ଉପମନ୍ୟୁ ଆନନ୍ଦର ତରଙ୍ଗରେ ଭାସି, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ତାଙ୍କ ମନ ଭକ୍ତିରେ ନମ୍ର ହୋଇଗଲା। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭବଦେବ ହସି କହିଲେ, "ଆସ, ଆସ," ଓ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘି, ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଅନେକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—"ତୁମେ ତୁମ ଆତ୍ମୀୟ ସହିତ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଚାହଁ, ଭୋଜନ କର, ସଦା ଖୁସି ରୁହ, ଦୁଃଖରୁ ଦୂରେ ରୁହ, ଏବଂ ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତ ରୁହ। ଉପମନ୍ୟୁ, ତୁମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଏହି ପାର୍ବତୀ ହେଉଛନ୍ତି ତୁମ ମାଆ; ଆଜି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋ ଝିଅ କରିଛି ଓ ତୁମକୁ ଦୁଧର ସାଗର ଦେଇଛି। ମଧୁର ସାଗର, ଦହିର ସାଗର, ଘିଅ ଓ ଭାତର ସାଗର, ଫଳର ସାଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଧୁର ପାହାଡ଼ ଓ ଭୋଜ୍ୟ ସାଗର ମଧ୍ୟ ଦେଇଛି; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ମହାମୁନି।" "ତୁମ ପିତା ମହାଦେବ, ମାଆ ଜଗଦମ୍ବିକା; ମୁଁ ତୁମକୁ ଅମରତ୍ୱ ଓ ଗଣପତିତ୍ୱ ଦେଇଛି। ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହଁ, ମାଗ; ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ଏବଂ ତୁମକୁ ଦେବି, ଚିନ୍ତା କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ।" ଏପରି କହି, ମହାଦେବ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ବାହୁପାଶରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖାଇ କହିଲେ, "ଏହି ହେଉଛି ତୁମ ପୁଅ।" ଦେବୀ ଅନନ୍ୟ ମମତାରେ ତାଙ୍କ ପଦ୍ମସଦୃଶ ହାତ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ସଦା କୁମାର ରୂପରେ ଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦୁଧର ସାଗର ଦେହ ଧାରଣ କରି, ମିଠା ଦୁଧ ହାତରେ ଧରି ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ଦୁଧ ଦେଲେ। ପ୍ରସନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ, ତାଙ୍କୁ ଯୋଗଶକ୍ତି, ନିତ୍ୟ ତୃପ୍ତି, ଅକ୍ଷୟ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ, ପରମ ଶ୍ରୀ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାଧନା ଦେଲେ। ପରେ, ଶମ୍ଭୁ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ମହିମା ଦେଖି, ପୁନି ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ—ପାଶୁପତ ଦୀକ୍ଷା, ଜ୍ଞାନ, ସତ୍ୟ ଦୀକ୍ଷା ଓ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବାଣୀ ଓ ଦୀର୍ଘକାଳ ଶିକ୍ଷାଦାନର ଶକ୍ତି। ଏପରି ଦିବ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ କୁମାର ପଦ ପାଇ ଉପମନ୍ୟୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମନ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡ଼ି ଦୀପ ନମସ୍କାର କରି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗିଲେ—"ଦେବଦେବ, ଦୟା କର, ପରମେଶ୍ୱର; ମୋତେ ପରମ ଦିବ୍ୟ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଦିଅ। ମହାଦେବ, ତୁମ ସଂପୃକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଅ, ପରମ ସେବା, ସ୍ନେହ ଓ ସଦା ନିକଟତା ଦିଅ।" ଏପରି କହି, ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିବା ହୃଦୟ ଓ ଅନୁରାଗରେ ଚୋକା ହୋଇଥିବା କଣ୍ଠରେ, ଉପମନ୍ୟୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—"ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ଶରଣାଗତବତ୍ସଳ, ଦୟାସାଗର ଶଙ୍କର, ଅମ୍ବା ସହିତ ସଦା ଦୟା କର।" ଏପରି ଶ୍ରବଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା ମହାଦେବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଉପମନ୍ୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ—"ବାଳ ଉପମନ୍ୟୁ, ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଦେଇଛି। ତୁମେ ଭକ୍ତିରେ ଅଡ଼ିଗ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିଛି। ଅଜର ଓ ଅମର ହେଉ, ଦୁଃଖ ରହିତ ହେଉ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନର ଧନୀ ହେଉ। ତୁମର ପରିବାର, ବଂଶ ଓ କୁଳ ସଦା ଅକ୍ଷୟ ରୁହ; ମୋ ପ୍ରତି ତୁମର ଭକ୍ତି ଚିରନ୍ତନ ରୁହ। ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବି, ତୁମେ ମୋ ନିକଟରେ ଆନନ୍ଦରେ ବସିବ।" ଏପରି କହି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ଏକ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଉପମନ୍ୟୁ, ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏଠାରେ ମୁଁ ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରର ଅବିରତ ଘୂର୍ଣ୍ଣନର କାରଣ, ଯାହାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଗୌରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱର କୁଙ୍କୁମ ଚିହ୍ନ ଅନ୍କିତ, ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଏପରି କହି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନଙ୍କ କୃପାରେ, ଉପମନ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ଉପବାସ ସମାପ୍ତ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ହେବାବେଳେ ଉଠିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଚିନ୍ତା କରି, ଏହା ଜାଣିବାକୁ ଚିରନ୍ତନ କଲେ। ସେମାନେ ପୂର୍ବବତ୍ ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଆଦର ସହିତ ବସିଲେ। ଉପବାସ ସମାପ୍ତିରେ, ବାୟୁଦେବ, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିଆରି ଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ସବୁଠି ସମ୍ମାନିତ ବାୟୁ, ସ୍ଥିର ହୋଇ, ମନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଏହିପରି କହିଲେ—"ମୁଁ ସେହି ସର୍ବଜ୍ଞ, ଅଜୟ, ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି, ଯାହାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଫଳ ଏହି ଚରାଚର ବିଶ୍ୱ।