ପ୍ରତିଦିନ, ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଭାବେ, ଶିବ ଲିଙ୍ଗର ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ, ପଦ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପକରଣ ସହିତ, ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା କିମ୍ବା ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ବିସ୍ଥାପନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବିଶେଷ କରି ନିୟମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଶିବ ଭକ୍ତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅସହାୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଏବଂ ଯଦି ସମ୍ଭବ, ନିଜେ ଅଲ୍ପ ଖାଇବା କିମ୍ବା ଫଳ ଓ କନ୍ଦ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବା ଉଚିତ। ଅଥବା, ଦୁଧ ଉପବାସ, ଭିକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ଯାପନ, ଦିନେ ଏକବାର ଖାଇବା, ରାତିରେ ଖାଇବା, ମଧ୍ୟମ ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ, ସଦା ଭୂମିରେ ଶୟନ, ଶୁଦ୍ଧତା ରଖିବା—ଏହି ନିୟମ ମାନିବା ଉଚିତ। ଅଙ୍ଗାର, କୁଶ, ଚାଲ, କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପରିଧାନ କରିବା କିମ୍ବା ଜୀବନପ୍ରଭାରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତକୁ ସଦା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବା ଉଚିତ। ରବିବାର, ଅମାବାସ୍ୟା, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା, ଚତୁର୍ଥୀ ଓ ଅଷ୍ଟମୀ ତିଥିରେ, ଯଦି ସମ୍ଭବ, ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାଷାରେ, ଅସ୍ତିକତା ବିପରୀତ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଉପଯୋଗ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧି ବିହାର କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ମାନବ ଦୟା, କ୍ଷମା, ଦାନ, ସତ୍ୟ, ଅହିଂସା, ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର, ସନ୍ତୋଷ, ସ୍ୱଶାନ୍ତି, ଜପ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଭକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ। ଦିନକୁ ତିନିଥର ବା ଅଙ୍ଗାରରେ ସ୍ନାନ କରିବା, ମନ, ଭାଷା ଓ କ୍ରିୟାରେ ବିଶେଷ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଅବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ; ବ୍ରତୀ ଅନାଚାର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯଦି ଚରିତ୍ରରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ତ୍ରୁଟି ହୋଇଥାଏ, ତାହାର ଗୁରୁତ୍ୱ ବା ଅଲ୍ପତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଥାଯଥ ଶୋଧନ, ହୋମ, ଜପ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ବ୍ରତ ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନିୟମକୁ ଅଲସତା ବିନା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ଗୋ ଦାନ, ବୃଷ ମୁକ୍ତି, ଅନୁଶୀଳନ ଅନୁଯାୟୀ ପୂଜା, ଶିବକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ରତର ସାଧାରଣ ରୂପ ଏଠାରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ; ଏବେ ପ୍ରତି ମାସର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିଶେଷ ତଥ୍ୟ କହିବି। ବୈଶାଖରେ ଲିଙ୍ଗ ବଜ୍ରର, ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ ଶୁଭ ମାରଗଜ, ଆଷାଢ଼ରେ ମୁକ୍ତାର, ଶ୍ରାବଣରେ ନୀଳମଣିର ହେବା ଉଚିତ। ଭାଦ୍ରପଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମଣି, ଆଶ୍ୱିନରେ ଉତ୍ତମ ଗୋମେଦ, କାର୍ତିକରେ ପ୍ରବାଳ, ମାର୍ଗଶୀର୍ଷରେ ବୈଦୁର୍ୟ, ପୌଷରେ ପୁଷ୍ୟ ଏବଂ ମାଘରେ କ୍ରିଷ୍ଟଲର ଲିଙ୍ଗ ହେବା ଉଚିତ। ଫାଲ୍ଗୁନରେ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ମଣିର, ଚୈତ୍ରରେ ବିନିମୟ କରିବା ଯାଉଛି; ଯଦି କୌଣସି ମାସରେ ମଣି ମିଳିନାହିଁ, ସେଥିରେ ସୁନାର ଲିଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସୁନା ମିଳିନାହିଁ, ତେବେ ଚାନ୍ଦି, କାଉ, ପଥର, ମାଟି, ଲାକ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ରତ ସମାପ୍ତିରେ, ଚାହିଁଲେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁଗନ୍ଧି ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କରିବା ଯାଉଛି। ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବିଶେଷ ପୂଜା କରି, ଗୁରୁ ଓ ବ୍ରତୀକୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଅନୁମତି ନେଇ, ପୂର୍ବ ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ମୁହଁ କରି, କୁଶ ଉପରେ ବସି, ହାତରେ କୁଶ ଧରି, ଶ୍ୱାସ ପ୍ରଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ତ୍ରୟମ୍ବକ ଓ ଅମ୍ବାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ପୂର୍ବ ଅନୁମତି ଅନୁସାରେ ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, "ଏ ଉପରିବ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଏହି ବ୍ରତ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି," ବୋଲି କୁଶ ଲିଙ୍ଗର ତଳରୁ ଉଠାଇ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ରଖିବା ଉଚିତ। ତାପରେ, ଦଣ୍ଡ, ଜଟା, ମେଖଳା ଉତ୍ତଳିତ କରି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଦ୍ଧି କରି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଶେଷ ଦୀକ୍ଷା ନେଇ ଶରୀର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ନୈଷ୍ଠିକ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରେ। ସେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଅତିତ, ମହା ପାଶୁପତ, ଏକାଧିକ ତପସ୍ବୀ ଓ ମହାବ୍ରତୀ ଭାବରେ ବୁଝିବା ଉଚିତ। ମୋକ୍ଷ ଆକାଂକ୍ଷୀ ମଧ୍ୟରେ ଏପରି ଉତ୍ତମ କୌଣସି ନାହିଁ; ନୈଷ୍ଠିକ ତପସ୍ବୀ ଉଚ୍ଚତମ ନୈଷ୍ଠିକ ଭାବରେ ବିଶେଷ ପରିଚୟ ପାଏ। ଯିଏ ଦିନକୁ ଏହି ବ୍ରତ କିମ୍ବା ବାରୋ ଦିନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ଏହି ଗଭୀର ବ୍ରତ ସଂଯୋଗରେ ସେ ନୈଷ୍ଠିକ ସମାନ ଗଣାଯାଏ। ଯିଏ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ବ୍ରତ କରେ, ଦୁଇ, ତିନି କିମ୍ବା ଏକ ଦିନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସେ ଏକ ସତ୍ୟ ତ୍ୟାଗୀ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଯିଏ ଚାହିଁ ନାହିଁ, କେବଳ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁପେ ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ରତ କରେ, ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସଦା ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପିତ କରି ରଖେ, ତାଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ନାହିଁ। ଶିବ ଭକ୍ତ, ଦ୍ୱିଜ ଜନ, ଅଙ୍ଗାରରେ ଢାକି ରହିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ ଜନିତ ଭୟଙ୍କର ପାପ ମୁକ୍ତ ହୁଏ—ଏହି ଉପରେ କିଛି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ନାହିଁ। ଯାହାକୁ ରୁଦ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ବୋଲାଯାଏ, ସେହି ଅଙ୍ଗାର; ଏହି ଅଙ୍ଗାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିବ ଭକ୍ତ ସଦା ଏହି ଶକ୍ତିର ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୁଏ। ଅଙ୍ଗାର ସଂଯୋଗ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଦୂଷ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଅଙ୍ଗାରରେ ସ୍ନାନ କରି ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ, ସେ ଅଙ୍ଗାରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଯିଏ ସର୍ବ ଶରୀରରେ ଅଙ୍ଗାର ଲଗାଇ ରଖେ, ତିନି ରେଖା ଅଙ୍ଗାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଏ, ଅଙ୍ଗାରରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ଅଙ୍ଗାରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଦେମନ୍, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃସାହସିକ ରୋଗ ମଧ୍ୟ ଅଙ୍ଗାରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଲୋକରୁ ଦୂର ହୁଏ—ଏହି ଉପରେ ଦ୍ୱନ୍ୱ ନାହିଁ। ଏହା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରେ, ତେଣୁ ଏହାକୁ "ଭସ୍ମ" କୁହାଯାଏ; ଏହା ଦୂଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଭସ୍ମ କରେ, ତେଣୁ ଭସ୍ମ; ଏହା ଅସ୍ତିତ୍ୱର ତତ୍ତ୍ୱ, ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନିର୍ମାତା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରକ୍ଷା, ରକ୍ଷାକାରୀ। ଅଙ୍ଗାରର ମହତ୍ତ୍ୱ ବିଷୟରେ ଅଧିକ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ; ମହେଶ୍ୱର ଦେବ ନିଜେ ବ୍ରତୀ ଭାବରେ ଅଙ୍ଗାରରେ ସ୍ନାନ କରନ୍ତି। ଏହି ଅଙ୍ଗାର, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର, ଶୈବମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର; ଏହି ଦ୍ୱାରା ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ଭାଇ ଶୁଶୁନାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଦୁର୍ଗତି ଦୂର ହୋଇଥିଲା।