ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ବିନା ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦୃଷ୍ଟିକୁ କଥାହେବାରୁ ଏହା ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା—ଯଦି କୌଣସି ଜଣେ ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କର ପାପ କ’ଣ ମାନେ? ଏକ ଭକ୍ତ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେଇନାହାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଜଣେ ନର ନିତିକର୍ମ କରିଥାନ୍ତି, ସେ କେବଳ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କରିଥାନ୍ତି; ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ, ଉତ୍ତମ ଦେବୀ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ତୁମେ ନିର୍ଭର କରେ; ତୁମୁଠି ଅଲଗା, କିଏର କାର୍ଯ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ? ତୁମେ ଏକା ଅନେକ ଶକ୍ତି; ପ୍ରାଣୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁନା କରୁ, ତୁମେ ନଥିଲେ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କଣ କରିପାରିବ? ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଦାନବ, ଓ ଭୂତମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତି କେବଳ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ହୁଏ। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ପରିଗତ ହୋଇଛନ୍ତି ଓ ଆସିବେ, ସମସ୍ତେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଦେବୀ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବୀ, ତୁମେ ନ ପୂଜିଲେ, ଏମାନେ ଆମ୍ ପାଇଁ ଚାରି ପୁରୁଷାର୍ଥ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ବଦଳ ହୋଇପାରେ; ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ କେବଳ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ କରିଥାଉ। ତୁମେ ଶିବଙ୍କର ଆଦି ନିତ୍ୟ ଶକ୍ତି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ଵକୁ ଧାରଣ କରିଥାଉ, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ। ବିଶ୍ଵର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ, ତୁମେ କିଛି ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାଉ। ଏହି ହେତୁ, ଏହି ବାଘ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ଦୟାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରେ; ଅଡ଼ଚଣ କ’ଣ ଅଛି? ଏପରି, ଗୌରୀ ନିଜର ଉତ୍ତମ ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନାରେ ତାପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଦେବୀ ନିଜ ମାତା ମେନା ଓ ହିମବତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସଂତୋଷ ଦେଇ, ଯେଉଁମାନେ ବିଚ୍ଛେଦ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ତାପସ୍ୟାର ପ୍ରିୟ ଭକ୍ତ ଦେବୀ ଜଙ୍ଗଲ ଆଶ୍ରମ ଦିଗରେ ଯାଇଲେ। ବିଚ୍ଛେଦର ଦୁଃଖରେ, ଫୁଲ ଭଳି ଲୁହ ଝରିବା ସମୟରେ, ଉପର ଶାଖାରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ବି ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦ କରି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। ବହୁ ଭାବରେ ବିପର୍ୟସ୍ତ ଓ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇ, ଜଣେ ବିଧବା ଭଳି, ଦେବୀ ନିଜ ସାଥୀମାନେଙ୍କ ସହ କଥା କହିଲେ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଶା କରୁଥିଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ପ୍ରେମରେ ଏହି ବାଘକୁ ସନ୍ତାନ ଭଳି ରଖି, ନିଜ ଶରୀରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦଶ ଦିଗକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲେ। ଗୌରୀ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ଵର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ମହାପ୍ରଭୁ ବସିଥିଲେ। ପର୍ବତ କନ୍ୟା ଦିବ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ—ସତୀ ଏହି ଭାବରେ ସଜି ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିଲେ? ତାଙ୍କ ପ୍ରବେଶ ସମୟରେ, ଗଣେଶମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ରହିଥିବା, ପ୍ରଭୁ କଣ କଲେ ଓ ସେମାନେ କଣ କଲେ? ଏପରି ଉତ୍ସାହ ଓ ପ୍ରେମର ଆନନ୍ଦ ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଭାବ ଭଲ ପ୍ରେମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ହୃଦୟକୁ ଜପଟି ନେଇଥାଏ। ଦ୍ୱାରରେ ରହିଥିବା ଗଣମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ଆଗମନର ଉତ୍ସାହରେ ଉତ୍କଣ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଭିତରକୁ ଆଣିଲେ, ଦେବୀ ଭିତରେ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଗୃହ ଭିତରେ ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରେମର ଶବ୍ଦରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଦେବୀ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ନମସ୍କାରରୁ ଉଠିନଥିଲେ, ଶିବ ଦେବ ଦୁଇ ହାତରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ। ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ଆଙ୍କୁରେ ବସାଇବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଶୟନରେ ବସିଲେ; ଶିବ ଶୟନରୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଜ ଆଙ୍କୁରେ ଦୟାପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଉଠାଇଲେ। ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୀଘ କୁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ହସି, ମୁଖକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ, ସମ୍ବାଦ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ କଥା କହିଲେ। "ଏହି ସମୟ ଅତିତ ହୋଇଛି, ଯେଉଁଠି ରୋଷରୁ କୌଣସି ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ, ସମୟ ଚାଲିନଥିଲା, ତୁମେ ରଙ୍ଗ ବଦଳ କରିନଥିଲା; ତୁମ ସ୍ୱଭାବ ମୋ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଛି, ବିପଦ ଆଣିଛି। ଏହି ଉତ୍ତମ ଭାବ କିପରି ଭୁଲିଗଲା, ଯେଉଁଠି ଆମ ଇଚ୍ଛାର ସମ୍ମିଳନ ରେ କୌଣସି ଅଶୁଦ୍ଧି ନାହିଁ। ଯଦି ସାଧାରଣ ଲୋକର ଭଳି, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଅସନ୍ତୋଷ ଅଛି, ତେବେ ଏହି ଦୁନିଆରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜାଗାରେ ଏହା ନାହିଁ। ମୁଁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖରରେ ବସିଛି, ତୁମେ ସୋମର ଶିଖରରେ; ଏହି ବିଶ୍ଵ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମରେ ଗଠିତ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରୁଛୁ। ବିଶ୍ଵର ଭଲ ପାଇଁ, ଆମେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାର ଦେହ ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛୁ; ଯଦି ଆମେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଉ, ଦୁନିଆ ନିରାଧାର ହୋଇଯିବ। ଏଠି ଅନ୍ୟ କାରଣ ଅଛି, ଶାସ୍ତ୍ର ତର୍କରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ—ଯେପରି ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ଥ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସେପରି ଏହି ଚଳ ଓ ଅଚଳ ବିଶ୍ଵ ମଧ୍ୟ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ। ତୁମେ ସଂବାଦର ଅମୃତ, ମୁଁ ଅର୍ଥର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅମୃତ; ଦୁଇଜଣ ଅମର, ତେବେ ବିଚ୍ଛେଦ କିପରି ହୋଇପାରିବ? ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାଉ, ମୁଁ ତୁମ ଜ୍ଞାନରେ ଜଣାଯିବା; ଆମ ଦୁଇଜଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଜ୍ଞାନୀର ସ୍ୱଭାବ ହେଲେ, ବିଭାଗ କିପରି ହୋଇପାରିବ? ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ବିଶ୍ଵକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିନାହିଁ; ସମସ୍ତ କିଛି ଆଜ୍ଞାରେ ପ୍ରାପ୍ତ, ଆଜ୍ଞା ମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହି ଶାସନ କେବଳ ଆଜ୍ଞାରେ ନିର୍ଭର, ସ୍ୱାଧୀନତାର ଲକ୍ଷଣ; ଆଜ୍ଞା ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଲେ, ମୋର ଶାସନ କିପରି ହୋଇପାରିବ? ଆମ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ବିଚ୍ଛେଦ ଅବସ୍ଥା ନାହିଁ; ଦେବତାମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଦେଖାଇବା ପାଇଁ କରିଛି। ତୁମେ କିଛି ଅଜାଣିନାହିଁ, ତେବେ କିପାଇଁ ରୋଷିତ ହେଲେ? ପରେ, ତିନି ଲୋକର ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ତୁମ ରୋଷ ମୋପରେ ମଧ୍ୟ ଆସିଛି। ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା କ୍ଷତିକାରକ, ତୁମେ ତାହା ନୁହଁ, ଓ ପ୍ରିୟମ୍ବଦା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରକାଶିତ।" ଏଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂବାଦରେ, ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀ ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇ ବିଶ୍ଵର ଅମୂଳ୍ୟ ଦେବୀ-ଦେବତା ମିଳନର ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲେ।