ପାର୍ବତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ବାଘ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଦେଖି, ସେ ଭାବୁଛନ୍ତି—“ଏହି ବାଘ ମୋ ପାଖରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ଏହି ବାଘ ମୋ ଆଶ୍ରମକୁ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିଛି। ଏହା ମୋ ପ୍ରତି ଏତେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ଏକନିଷ୍ଠ ଯେ, ଏହାର ସୁରକ୍ଷା ଠାରୁ ମୋ ପାଇଁ କିଛି ବଡ଼ ନାହିଁ। ଏଇ କାରଣରୁ, ଏହି ବାଘ ମୋ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବାସ କରିବ; ଶଙ୍କର ଏହାକୁ ଗଣନାଥ ଭାବେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ମୁଁ ମୋ ସଙ୍ଗୀମାନଙ୍କ ସହ ଯାଇପାରିବି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ହସିପଡି, ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୟାଳୁ ମନ୍ଦ ହସରେ କହିଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ କ୍ରୂର ହୁଅନ୍ତି; ତୁମ ମଙ୍ଗଳମୟ କୃପା କେଉଁଠି? କେଉଁଅ ଜଣେ ବିଷାକ୍ତ ସାପର ମୁହଁରେ ନେକ୍ତର ଢାଲିଦିଏ? ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାତ୍ରିଚର, ଏକ ବାଘିଣୀ ସହିତ, ଗାଈ ଓ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖାଇଦେଇଛି। ଏହା ଯେଉଁ ରୂପ ଚାହେ, ନେଇ ଘୁରେ, ଏବଂ ଯେଉଁପରି ଇଚ୍ଛା କରେ, ତାହାକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ; ନିଶ୍ଚିତ, ପାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ। ଏମିତି ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ କୃପା କରିବାର କ’ଣ ଅର୍ଥ? ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବ ଥିବା ଜଣେ ପାଇଁ ଦେବୀଙ୍କ କ’ଣ କାମ?” ପାର୍ବତୀ ଦେବୀ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠି ସତ୍ୟ ଅଛି; ସେ ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଅଟୁଟ। କିନ୍ତୁ, ସେ ମୋର ଶରଣ ନେଇଛି, ତେଣୁ ମୁଁ ତାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିପାରିବିନାହିଁ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜାଣିନାହ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଅଟୁଟ, ତାହାଲେ ତାଙ୍କର ପାପ କ’ଣ? ଭକ୍ତ ଆପଦ୍ଧ୍ବଂସ ହୁଏ ନାହିଁ। ତଥାପି, ନ୍ୟାୟ କରିବା ଓ ଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ତୁମର ଆଦେଶରେ ହୁଏ; ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ ଦେବୀ। ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ତୁମପରେ ନିର୍ଭର କରେ; ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, କେଉଁଅ ଜଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପରମ ସିଦ୍ଧିକୁ ପାଇପାରିବ? ତୁମେ ଏକା ଅନେକ ଶକ୍ତିର ମୂଳ; ଜୀବମାନେ କିଛି କରୁନ୍ତି କିମ୍ବା ନ କରୁନ୍ତି, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟକାରୀ କ’ଣ କରିପାରିବ? ମଧ୍ୟେ, ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଦାନବ, ପିଶାଚମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧିପତ୍ୟ ତୁମର ଆଦେଶରେ ହୁଏ। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ପୂର୍ବେ ଆସିଗଲେ, ଆଉ ଅନେକ ଆସିବେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଆଦେଶ ପାଳନ କରନ୍ତି। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଥିବା ଆମେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ପୂଜିବା ଛାଡ଼ି ଚାରିପ୍ରକାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରୁନାହିଁ। ଏଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଜଡ଼ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ତୁରନ୍ତ ବଦଳ ହୋଇପାରେ; ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ତୁମେ ଏକା ନିର୍ଣ୍ଣୟ କର। ତୁମେ ହେଉଛ, ପ୍ରାଚୀନ, ଶାଶ୍ୱତ ଶିବ ଶକ୍ତି; ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଧାରକ, ଆଦି, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ। ଜଗତର ଚଳନ ପାଇଁ ତୁମେ ନିଜେ ରୂପ ଧାରଣ କର। ଏହି ବାଘ ଯଦିଓ ପାପୀ, ତୁମର କୃପାରେ ମହାସିଦ୍ଧି ପାଇପାରିବ; ଏଠାରେ କ’ଣ ବାଧା?” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଗୌରୀ ନିଜର ପରମ ସ୍ୱରୂପକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଲେ। ତା’ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କର ମାତା ମେନା ଓ ହିମାବତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ମାତା–ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସନ୍ତାପକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୁଣି ବିଚ୍ଛେଦ ଭୋଗିପାରୁନଥିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ତପସ୍ୟାର ପ୍ରିୟ ଓ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଦେବୀ ଅରଣ୍ୟ ଆଶ୍ରମ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ବିଚ୍ଛେଦର ଦୁଃଖରେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଫୁଲ ଭଳି ଅଶ୍ରୁ ଝରୁଥିଲା; ଉପରେ ଡାଳି ଉପରେ ବସିଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ଭରା ଡାକ ଦେଉଥିଲେ। ଅନେକ ଭାବରେ ବିକଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ପତିଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ସହଚରୀମାନେ ସହ କଥା କହିଲେ। ଏହି ବାଘକୁ ପୁଅ ଭଳି ଭାବି, ତା’କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ତାଙ୍କ ଶରୀରର ତେଜରେ ଦଶଦିଗ୍ବାସୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଗୌରୀ ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ଚଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ପତି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ ମହାଦେବ ବସିଥିଲେ। ଶୁଭ୍ର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ପର୍ବତ କନ୍ୟା ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟରେ, ସତୀ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିଲେ? ଦେବୀ ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ତର୍ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଗଣେଶମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କ’ଣ କଲେ? ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦକୁ ସିଧାସଳଖ କହିଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, କାରଣ, ପ୍ରେମର ଭାବନା ଭକ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଆବେଶିତ କରେ। ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଦେବୀଙ୍କ ଆଗମନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତରେ ନେଇଗଲେ, ଏବଂ ସେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ମହାଲୟରେ ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ନେହର ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଦେବୀ ତ୍ରିଅମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଦେବୀ ଏଉଁଠିଏ ଉଠିନଥିବାବେଳେ, ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଦୁଇହାତ ଦେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମହାଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ। ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଛାତିରେ ବସେଇବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବୀ ଶଯ୍ୟାରେ ବସିଲେ; ଶଯ୍ୟାରୁ ମହାଦେବ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଉଠାଇ ଆପଣଙ୍କ ଛାତିରେ ବସେଇଲେ। ମହାଦେବ ହସି ଓ ବିସ୍ତୃତ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ନିରିଖି, କଥା କହିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ କହିଲେ—“ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ସେ ସମୟ ଚାଲିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ରୋଷ ଶାନ୍ତ କରିପାରୁନଥିଲା। ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ମଧ୍ୟ ସମୟ ଚଳିଲା ନାହିଁ, ତୁମେ ରଙ୍ଗ ବଦଳିଲା ନାହିଁ; ତୁମ ସ୍ୱଭାବ ମୋ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଛି ଓ ମୋତେ ଚିନ୍ତାରେ ପକାଇଛି। ଏହି ପରମ ଭାବ କିପରି ଭୁଲିଗଲା? ଯେଉଁଠାରେ ଆମର ଏକତ୍ର ଇଚ୍ଛାରେ କୌଣସି ଅଶୁଦ୍ଧିର କାରଣ ଥାଏ ନାହିଁ। ଯଦି ସାଧାରଣ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଭଳି ଆମମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଅସନ୍ତୋଷ ରହିଥାଏ, ତେବେ ଏପରି ଘଟଣା ଚଳନ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ନାହିଁ।” ଏଭଳି, ପାର୍ବତୀ ଓ ମହାଦେବଙ୍କର ମିଳନ ଶୁଭ୍ର ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।