ଏକ ସମୟର କଥା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ଭବ ତୁମର କପାଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହିଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ତୁମେ ମୋର ଶିକ୍ଷକ ହେଲେ, ଯେପରିକି ତୁମେ ମୋର ଜାମାତା ମଧ୍ୟ ହେଇଥିଲେ। ପରେ, ଯେତେବେଳେ ପର୍ବତରାଜ ତୁମର ଓ ମୋର ଉଭୟଙ୍କ ପିତା ହେଲେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରପିତାମହ ହେଲେ, ହେ ଲୋକପିତାମହ। ଏଭଳି ତୁମେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଗତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥାଅ, ପୂର୍ବରୁ ହିଁ ପତିର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ; ତେଣୁ ଆଉ କେମିତି ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପତି ଚିନ୍ତା କରିବି? ଅଧିକ କ’ଣ କହିବି? ଯଦି ଏହି କଳାବର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଛାଡ଼ି ଦିଅ, ସତ୍ତ୍ୱର ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଗୌରୀ ହେଇପାରିବି। ହେ ଦେବୀ, ଏତେ ଉତ୍କଟ ତପସ୍ୟା କାହିଁକି କରିଛ? ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କି? ଏପରି ଲୀଳା ତୁମର ନିଜର। ହେ ଜଗତଜନନୀ, ତୁମର ଏହି ଲୀଳା ମଧ୍ୟ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ; ତେଣୁ ଏହି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା କିଛି ଆବଶ୍ୟକ ଫଳ ସାଧିତ ହେଉ। ଦୁଇ ଦାନବ—ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ—ମୋରୁ ଵର ପାଇ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ ଦେବତାମାନେକୁ ନିର୍ଯାତନା ଦେଉଛନ୍ତି; ତୁମ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ବିନାଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ବେଶି ବିଳମ୍ବ ନୁହେଁ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନିଶ୍ଚଳ ହୁଅ, ଏବଂ ତୁମର ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ ଏହି ଦୁଇ ଦାନବର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ପର୍ବତର କନ୍ୟା ଦେବୀ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପରେ ତାଙ୍କର ବାହ୍ୟ ଚର୍ମକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କଲେ, ଏବଂ ଗୌରୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ପତିତ ଚର୍ମରୁ କୌଶିକୀ ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯାହାକୁ କାଳୀ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ମେଘ ଭଳି କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବତୀ। ସେଇ ଶକ୍ତି, ଯାହା ମାୟା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିଦ୍ରା ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଏବଂ ଅଠ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିଲେ। ସେ ମୃଦୁ, ଭୟଙ୍କର ଓ ମିଶ୍ର ରୂପରେ, ତ୍ରିନୟନୀ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରିଣୀ, ପୁରୁଷସ୍ପର୍ଶ ରହିତ, ଅଜୟ୍ୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର। ଏହି ନିତ୍ୟ ଶକ୍ତିକୁ ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ—ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଶୁମ୍ଭ ନାଶିକା, ଦାନବମଧ୍ୟରେ ସିଂହ। ବ୍ରହ୍ମା ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସିଂହ ଦାନ କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଵାହନ ହେଲା। ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ଉପାସନା ବିନ୍ଧ୍ୟ ପର୍ବତରେ ମଦ୍ୟ, ମାଂସ, ମାଛ ଓ ପିଠା ଦ୍ୱାରା କରିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ ଏହି ଶକ୍ତି, ମା ଗୌରୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସେ ନିଜ ସମାନ ଶକ୍ତିମାନ ଅନେକ ଶକ୍ତିମାନିକା, ନିଜ କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ଦାନବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ନାଶ ପାଇଁ ବିନ୍ଧ୍ୟ ପରିଯାନ କଲେ। ସେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ, ସେ ଦୁଇ ଦାନବ ତାଙ୍କ ତୀର ଓ କାମଦେବଙ୍କ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଓ ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଏଠାରେ ଦିଆଯାଇନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରୁ ଜାଣିପାରିବ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସଙ୍ଗିକ କଥା କହିବି। ଗୌରୀ କୌଶିକୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ତାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମର୍ପଣ କଲେ। ତାପରେ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ତୁମେ ଏହି ବାଘକୁ ଦେଖିଛ? ସେ ମୋତେ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଛି; ମୋର ଆଶ୍ରମକୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କରିଛି। ସେ ମତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଶରଣ ନେଇଛି, ତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାମଧ୍ୟ ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ। ତେଣୁ, ସେ ମୋର ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସିବେ; ଶିଵ ତାଙ୍କୁ ଗଣନାୟକ ପଦ ଦେବେ। ସେ ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇ, ମୁଁ ମୋର ସହଚରମାନେ ସହିତ ଯାଇପାରିବି।” ଏଭଳି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ହସିଲେ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି କଲେ। “ହେ ଦେବୀ, ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀମାନେ କ୍ରୁର; ତୁମର ମଙ୍ଗଳମୟ ଦୟା କେଉଁଠି? କିଏ ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପର ମୁଖରେ ନେକ୍ତର ଢାଳେ? ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ରାତିଚର, ଏକ ମୃଗୀ ସହିତ, ଗାଁ ଓ ତପସ୍ବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କରିଛି। ସେ ଇଛାମୁତାବକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଫେରେ, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରେ; ନିଶ୍ଚିତ, ପାପର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ପାଇଁ ଦୟାର କି ଉପଯୋଗ? ଯାହା ପାଇଁ ପ୍ରକୃତି ଅଶୁଦ୍ଧ, ଦେବୀଙ୍କ କ’ଣ କାମ?” ଏପରି କଥା ହେଲାପରେ, ଦେବୀ କହିଲେ, “ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଠିକ୍ କହିଛ; ସେ ଏପରି। ତଥାପି, ସେ ମୋତେ ଶରଣ ନେଇଛି; ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତୁମେ ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଜାଣିନାହ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେ ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କର ପାପ ଦୋଷ କି? ଏକ ଭକ୍ତ କଦାପି ନଶ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁଠାରେ ନିଜେ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ; ତୁମେ ଅଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଜ୍ଞାନ, ପରାଶକ୍ତି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେବା ଶକ୍ତି ତୁମେ; ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, କିଏ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଫଳ ପାଇପାରିବ? ତୁମେ ଏକା ଅନେକ ଶକ୍ତି; ପ୍ରାଣୀମାନେ କିଛି କରୁଥିଲେ କି କିଛି ନ କରୁଥିଲେ, ତୁମ ବିନା କିଏ କିଛି କରିପାରିବ? ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ, ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଦାନବ, ଭୂତମାନେ—ସମସ୍ତଙ୍କର ସ୍ଥାନ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ହିଁ ମିଳେ। ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିଵ ଚାଲିଗଲେ, ଅନେକ ଆସିବେ, ସମସ୍ତେ ତୁମ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରନ୍ତି। ତୁମକୁ ଉପାସନା କରିନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାରିପ୍ରକାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ବ୍ରହ୍ମାର ସ୍ଥିତି ଏବଂ ଜଡ଼ ପ୍ରାଣୀର ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ ବଦଳିଯାଏ; ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କର। ତୁମେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ, ନିତ୍ୟ ଶକ୍ତି, ସର୍ବାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଧାରଣ କର, ଆଦି, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ। ଜଗତର ଗତି ପାଇଁ, ତୁମେ କିଛି ରୂପ ଧାରଣ କର।