ପ୍ରଭୁ ନିଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାମ ଶ୍ରୀକରଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସୁଦର୍ଶନ, ତୁମେ ରାଜାମାନଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ହୋଇ ରହିଲା। ଦୟାର ସାଗର ପ୍ରଭୁ ମେଦୁରା ଓ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ସାଥୀଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ; ତୁମ ଉପକାରରେ, ଏକାଳେ ବିଧବା ଥିବା ଶାରଦାକୁ ପୁଣି ପତିସମ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ଭଦ୍ରାୟୁଷଙ୍କର ଅପମଙ୍ଗଳ ଚ୍ଛେଦ କରି ସୁଖ ଦାନ କରିଥିଲେ; ସୌମିନୀ ତୁମ ସେବାରେ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇଥିଲେ। ହେ ଶମ୍ଭୁ, ହେ ନଦୀନାଥ, ତୁମେ ରଜସ୍, ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ତମସ୍ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରୁଛ; ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଙ୍ଗଳ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏହା କରୁଛ। ତୁମେ ମାନର ଅଭିମାନ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ତେଜ ପ୍ରକାଶ କର, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ଏହି ପ୍ରକାରରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଅଛ, ଏବଂ ଦୟାର ଦାତା। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ, ଏବଂ ତୁମେ ସମସ୍ତ; ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ହେ ପାର୍ବତୀନାଥ, ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ପୁଣି ରକ୍ଷା କର—ମୋ ଉପରେ କୃପା କର। ତାପରେ, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଯୋଡ଼ି ନମସ୍କାର କରି, ଅବସର ପାଇ ବୃଶ୍ଚିକଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ଜୟ ହେଉ, ହେ ଦେବ, ହେ ମହାଦେବ, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା! ଏପରି ଅପରାଧରେ କିଏ ତୁମେ ଛାଡ଼ା ଦୟା କରିପାରିବ? ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ହେବେ—ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, କିଏ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେବେ ନାହିଁ? ଦେବତାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ତାହା ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାର ସମ୍ମାନରେ ଅଳଂକାର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଚାଲି ହସିଲେ। ପୁତ୍ରସମ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ପ୍ରଭୁ ଦେବତାମାନେ, ଲୋଟସ୍ ଜନ୍ମ ବ୍ରହ୍ମାଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ପୂର୍ବବତ୍ ପୁନଃ ଦେଲେ। ଏବଂ ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପାର୍ବତୀନାଥ ତାଙ୍କର ପ୍ରାକୃତିକ ଅଙ୍ଗ ଫେରାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଅନୁଯାୟୀ ବୃଦ୍ଧ ଛାଗର ମୁହଁ ଦେଲେ। ସେ, ସ୍ବଚେତନ ହୋଇ, ନିଜେ ବଞ୍ଚିଥିବା ଦେଖି, ଭୟକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ହାତ ଯୋଡ଼ି, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଜୟ ହେଉ, ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଲୋକଙ୍କୁ ଦୟା କରୁଥିବା! ମୋ ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର। ତୁମେ ଏକା ଏହି ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ; ଏବେ ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛ। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମ ପ୍ରସାର, ବ୍ୟାପ୍ତି ଓ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି, ତୁମେ କେବେ ବିନାଶ କରନାହାଁ; ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ତୁମ ସମାନ କିଏ ଅଛନ୍ତି?” ଏଭଳି ଭୟଭିତ ଓ ଅସ୍ଥିର ମନେ, ଦକ୍ଷ ଅସଂଖ୍ୟ ଅନୁଚିତ କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି କଥା କହି, ନିଜ ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଗଣପତିମାନଙ୍କ ଅବିନାଶୀ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଲେ। ସେମାନେ ଶଙ୍କର, ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ—“ଜୟ ହେଉ, ଶଙ୍କର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମହାଶ୍ୱର, ଦୁଃଖିତଙ୍କର ରକ୍ଷକ! ମହେଶ୍ୱର, ଦୟା କର, ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଅମାନ୍ୟ କ୍ଷମା କର। ହେ ଯଜ୍ଞର ରକ୍ଷକ, ଯଜ୍ଞନାଥ, ଯଜ୍ଞବିନାଶକ, ଶ୍ମଶାନନାଥ, ଦୟା କର, ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ, ପରମେଶ୍ୱର, ଭକ୍ତଙ୍କ ଜୀବନ ଧାରକ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଅଧିପତି—ଦୟା କର, ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କର ଅଭିମାନ ଦୂର କର, ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ନିଷ୍ଠ ମନ ଥିବା ସଜ୍ଜନଙ୍କର ରକ୍ଷକ। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମ କୃପାରେ ସମସ୍ତ ଅପରାଧ ମାପ୍ୟ; ତୁମ ମହାତ୍ମ୍ୟ ହେଉଛି ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ।” ଏଭଳି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅମରମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଦୟାର ସାଗର, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ମହାପ୍ରଭୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ, ଶଙ୍କର, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ମିତ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପରମଦୟାଳୁ ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରି, ହସି, ଶରଣାଗତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଘଟିଛି, ଦେବତାମାନେ ଭାଗ୍ୟର ଆଜ୍ଞାରେ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯାଇଛି। ତେଣୁ, ଏହି ଘଟଣାକୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ସମାପ୍ତ ଭାବି, ଲଜ୍ଜା ବା ବିରୋଧ ଛାଡ଼ି, ହରି, ବିରିଞ୍ଚି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ବର୍ଗନଗରକୁ ଯାଅ।” ଏଭଳି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ଗିରିଜା ଓ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ ଥିଲେ, ପରେ ଆକାଶରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ, ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇ, ମହତ୍ କର୍ମ ଗାଥା କହି, ମଘବାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଆନନ୍ଦରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏବେ, ହରା, ଦେବୀ ଓ ଅନୁଚରମାନେ ସହିତ, କେଉଁଠି ଗଲେ, କେଉଁଠି ବସିଲେ, ସେଠାରେ କଣ କଲେ? ପ୍ରସିଦ୍ଧ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଗୁହାରେ ଶୋଭିତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଆଶ୍ରୟ ହେଲା। ସେଠାରେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ନିଜ ଶିଖରରେ ଶିବଙ୍କୁ ବୋଝି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କଲେ; ଏବଂ ଶେଷରେ, ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳି ସ୍ପର୍ଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସୁଖ ଲାଭ କଲେ। ସେ ପର୍ବତର ରୂପର ଶୋଭା ହଜାର ମୁଖରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାଠାରୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ଖର୍ବୁର ଖର୍ବୁ ବର୍ଷ ଲାଗିଯିବ। ଏହା ସମ୍ଭବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ଶୋଭା ସାଧାରଣ ଓ ତୁଳନୀୟ। ତଥାପି, ଏତେଟି କହିପାରିବି—ଏହି ସୁନ୍ଦର ପର୍ବତ ଏପରି ଶୋଭା ଓ ଧନ୍ୟତାର ଅଧିକାରୀ, ଯେ ପ୍ରଭୁଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି କାରଣରୁ, ପ୍ରଭୁ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ, ଏହି ଅତି ଶୋଭାମୟ ପର୍ବତକୁ ନିଜ ଅନ୍ତଃପୁର କରିଛନ୍ତି।