ଯେତେବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେଇ ପଡିଲେ, ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ। ଦେବତାଙ୍କୁ ଏପରି ଭୟଭୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ହର, ଯିଏ ନମ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଲେ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଦେବଗଣ; ତୁମେ ମୋର ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଜ ଲୋକ। ମତ୍ତର କୃପା ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ ଏହି ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ହେ ଅମର ଦେବଗଣ, ତୁମ ଅପରାଧକୁ ଆମେ କ୍ଷମା କରିଦେଇଛୁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୁଏ, ତୁମର ପଦ ବା ଜୀବନ କିଛି ଥାଏ ନାହିଁ।” ଏପରି ଅପାର ତେଜୋମୟ ଶର୍ବଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ଦେହ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଭୃତି ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ: “ହେ ଦେବ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ; ତୁମେ କବି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଆଦି ରୂପରେ ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଥିବା, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ମନୋରମ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ନିରାକାରକୁ ନମନ। ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଦେବଦେବ, ତୁମ କୃପାରେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ସୀମନ୍ତିନୀ, ଯାଙ୍କ ପତି ବିୟୋଗ ହୋଇଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରଦିନ ଉପବାସ ଓ ତୁମର ପୂଜାଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟୁତ୍ତମ ସୌଭାଗ୍ୟ ଓ ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଶ୍ରୀକରଙ୍କୁ ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଧାମ ଦେଇଥିଲେ; ରାଜାମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ ତୁମେ, ହେ ସୁଦର୍ଶନ। କୃପାର ସାଗର ମେଦୁରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ତୁମ କୃତ୍ୟରେ ଶାରଦା, ଯିଏ ବିଧବା ଥିଲେ, ପତିସମ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଭଦ୍ରାୟୁଷଙ୍କ ଅପମଙ୍ଗଳ ତୁମେ କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ; ସୌମିନୀ ସେବାରେ ସଂସାର ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ହେ ଶମ୍ଭୁ, ନଦୀନାଥ, ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମସ ଦ୍ୱାରା ଜୀବସମୂହର ମଙ୍ଗଳ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରୁଛ; ତୁମେ ଗର୍ବ ଦୂର କର, ସମସ୍ତ ତେଜ ପ୍ରକାଶ କର, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଗୁପ୍ତ ଅଛ, ସମସ୍ତ କୃପା ଦାତା। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମଠାରୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତ; ହେ ପର୍ବ୍ବତେଶ, ସବୁ କିଛି ତୁମେ। ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ଆଉଥରେ ରକ୍ଷା କର—ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କର।" ଏହିପରି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଯୋଡି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଅବସର ମିଳିବା ସହ ବିନଵତି କଲେ: “ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ଦେବ, ଦୁଃଖ ନାଶକ; ଏପରି ଅପରାଧରେ ତୁମେ ଛାଡ଼ା କିଏ କୃପା କରିପାରିବ? ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ ଓ ପୁନି ହେବେ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହେଲେ ପୁନଃ ସ୍ଥିତି ପାଇଁଥିବେ। ଯେଉଁ ଦୋଷ ଦେବଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ କରିଥିଲେ, ତାହାକୁ ତୁମେ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବାରୁ ଏହା ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଉ।" ଏପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଦେବଦେବ ଭଗବାନ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ମୃଦୁ ହସିଲେ। ପୁତ୍ରସ୍ନେହରେ, ଲୋକପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏବଂ ସହ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଅଙ୍ଗ ହରାଇଥିଲେ, ତାହା ପୁନଃ ଦେଇଦେଲେ। ଯେଉଁ ଦେବୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବବତ ଅଙ୍ଗ ପାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ତାଙ୍କ ଅପରାଧ ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ବୃଦ୍ଧ ଛାଗର ମୁଣ୍ଡ ଦେଇଦେଲେ। ସେ ହୁସ୍ ଆସି ଜୀବନ୍ତ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ହାତ ଯୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବହୁ ଦୁଃଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ: “ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜଗନ୍ନାଥ, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଦୟାଦାନ କର; ମୋ ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର। ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରୁଥିବା ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ; ଏବେ ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ବୁଝିଛି ଯେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଳନାଧୀନ। ସମସ୍ତ କିଛି ତୁମେ ସୃଷ୍ଟି, ବ୍ୟାପ୍ତି, ନିର୍ମାଣ କର, କେବେ ନାଶ କରନାହାଁନ୍ତି; ଅଚ୍ୟୁତ ଆଦି କେହି ତୁମଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ।" ଏପରି ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ, ଭୟଭୀତ ଓ ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିବା ଦକ୍ଷଙ୍କୁ, ତାଙ୍କ ପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ପ୍ରଭୁ ଅବିନାଶୀ ଗଣପତି ତାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ସେମାନେ ନମ୍ରତାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ, ଗିରିଜାପତିଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କଲେ: “ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ଶଙ୍କର, ଦେବେଶ, ମହାଶ୍ୱର, ଦୁଃଖିତଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ମହେଶାନ, ଆମର ଅପରାଧକୁ ଏବଂ ସତ୍ୟ କ୍ଷମା କର। ହେ ଯଜ୍ଞପାଳକ, ଯଜ୍ଞନାଥ, ଯଜ୍ଞବିନାଶକ, ଶ୍ମଶାନପତି, ଦୟା କର, ଆମ ଅପରାଧକୁ ଏବଂ ସତ୍ୟ କ୍ଷମା କର। ଦେବଦେବ, ପରମେଶ୍ୱର, ଭକ୍ତଜୀବନ ପୋଷକ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡଦାନ କର, ସ୍ୱାମୀ, ଦୟା କର; ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଗର୍ବ ହରଣ କର, ଭକ୍ତିଶୀଳ ମନ୍ତ୍ରୀ ଲୋକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମ କୃପା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅପରାଧ କ୍ଷମା ହୁଏ; ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ।" ଏପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, କୃପାର ସମୁଦ୍ର, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ ମହାଦେବ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ସେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଅନୁଗ୍ରହ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖିତଙ୍କ ବନ୍ଧୁ ଶଙ୍କର ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ପରେ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୃପାମୟ ଭଗବାନ ହସି ଦେବତାମାନେଙ୍କ ସମସ୍ତ ଭୟ ଦୂର କରି, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏଠାରେ ଯେଉଁ କିଛି ଘଟିଛି, ଦେବତାମାନେ ଦେଖିଲେ କି ଦୈବ ଆଦେଶରେ କରିଛନ୍ତି, ଆମେ ସେହି ସବୁକୁ ପୂର୍ବରୁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।