ଏହି ଦିନ, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତାମାନେ ମହାସଭାରେ ସମାବେଶ ହେଇଥିଲେ, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଘଟିଲା। ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଓ ଆହୁତି ଦିଆଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଯଦି ଦେବୀଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ନଥାଏ, ତେବେ ତାହାର ଫଳ କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତା ଏକ ଚତୁର କେତକା ଫୁଲକୁ ଡାକି କହିଲେ, “ଓ କେତକା, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଚତୁର; ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ! ମୋର ପୂଜାରେ ତୁମ ଫୁଲ ଆଉ କେବେ ମୁଖ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ।” ଦେବତାଙ୍କର ଏହି ଉକ୍ତି ସୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତା କେତକାକୁ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ଆସିବାରୁ ବାରଣ କଲେ, ତାହାକୁ ଦୂରେ ରଖିଲେ। ତେବେ କେତକା ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲା, “ପ୍ରଭୁ! ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୋର ଜନ୍ମ ଫଳହୀନ ହେଲା; ଦୟାକରି ଏହାକୁ ଫଳବନ୍ତ କରନ୍ତୁ, ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଅପରାଧ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରିଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୂର ହୁଏ। ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମୋ ପାଇଁ ଭୁଲ ଅଭିଯୋଗ କିପରି ଆସିପାରିବ?” ସଭାରେ କେତକା ଏଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଂଗୀକାର କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସତ୍ୟ କଥା କହେ। ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଉପରେ ଧରିବି; ଏଭଳି ତୁମର ଜନ୍ମ ଫଳବନ୍ତ ହେବ। ଛତାର ଉପଲକ୍ଷେ, ତୁମେ ମୋର ଉପରେ ରହିବା।" ଏଭଳି କେତକାକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, ପ୍ରଭୁ ବିଧି ଓ ମାଧବ ସହିତ, ସଭାକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଅନୁଭବ କରିଲେ। ବିଧି ଓ ମାଧବ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଦକ୍ଷିଣ ଓ ବାମ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ସମ୍ମାନ ଆସନରେ ବସାଇ, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଚିତ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ପୁରୁଷ ଏବଂ ସ୍ଵଭାବିକ ଧାତୁ, ଯାହାକୁ ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଦାମ, ଆଙ୍ଗୁଠି, ବାହୁବନ୍ଦ, ମୁକୁଟ, ମଣି, ଓ କଣ ବୁଲା, ଦୀର୍ଘ କିମ୍ବା ଅଳ୍ପ ସମୟ ପାଇଁ ରହିଥିବା ଭୂଷଣରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ହେଇଥିଲା। ପବିତ୍ର ଉପନୟନ, ଉପର ଛାଡ଼, ମାଳା, ପଟ, ଫୁଲ ମାଳା, ଆଙ୍ଗୁଠି, ଓ ଫୁଲ, ପାନ, କାପୁର, ଚନ୍ଦନ, ଓ ଅଗରୁ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରାଯାଇଥିଲା। ଧୂପ, ଦୀପ, ଧଳା ଛତା, ବିଶ୍ର, ପତାକା, ଚାମର, ଓ ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇ, ତାହାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କଥା ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ଉପରି ଥିଲା। ପ୍ରଭୁ ପାଇଁ ଯାହା ଉତ୍ତମ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ, ମାନବ କିମ୍ବା ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥିବା, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପତାକା ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ସେହି ସମସ୍ତ ଉପଚାର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଭୁ, ଉତ୍ତମତା ଅଭିଳାଷୀ, ସମସ୍ତ ଉପଚାର ସଭାକୁ ଦେଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକକୁ ଅଲଗା ଭାବରେ ଓ ଯଥାନୁକ୍ରମେ ବିତରଣ କଲେ। ଏହି ଉପଚାର ଗ୍ରହଣ କରିବା ବେଳେ ସଭାରେ ବଡ଼ ଶୋର ହେଲା; ପୁରାତନ କାଳରେ ଏଠାରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ, ପୂଜାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦୁଇ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ହସି କହିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିବୃଦ୍ଧି କଲା: “ମୁଁ ଆଜି ତୁମମାନେ ଉପରେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ; ଏହି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦିନ ମହାପୂନ୍ୟ ହେବ। ଏହି ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥି, ଯାହାକୁ ଶିବରାତ୍ରି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ମୋର ପ୍ରିୟ ଦିନ।" "ଏହି ସମୟରେ, ମାଳା ଦିଆ ଲିଙ୍ଗ ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା କରିଥିବା କୌଣସି ଜଣେ, ସଂସାରର କାର୍ଯ୍ୟ—ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ଆଦି—ସଫଳ କରେ। ଶିବରାତ୍ରି ଦିନ ଓ ରାତି, ଯିଏ ଉପବାସ, ନିୟମିତ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ପୂଜା କରେ, ତାହାର ଫଳ ବର୍ଷ ଭରି ପୂଜା କରିଥିବା ଫଳ ସମାନ ହେବ।" "ଏହି ସମୟ ମୋର ଧର୍ମ ବୃଦ୍ଧିର ଅବସର; ଚନ୍ଦ୍ରର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ପରି, ଏହା ମୋର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପର୍ବ, ଭକ୍ତମାନେ ପାଇଁ ଶୁଭ ମାର୍ଗ।" "ପୁନି, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଦମ୍ଭ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ହୋଇଥିଲି, ଏହି ସମୟ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସର ଆର୍ଦ୍ରା ନକ୍ଷତ୍ରରେ, ମାସର ଆରମ୍ଭ ଭାଗରେ ପଡ଼ିଥାଏ।" "ଏହି ଦିନ, ଯିଏ ମୋତେ ଉମା ସହିତ, କିମ୍ବା ମୋର ମୂର୍ତ୍ତି କିମ୍ବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଆର୍ଦ୍ରା ନକ୍ଷତ୍ରରେ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସରେ ଦେଖେ, ସେ ଗୁହାରେ ଲୁଚିଥିବା ଭକ୍ତ ପେକ୍ଷା ମୋର ପ୍ରିୟ।" "ସେହି ଶୁଭ ଦିନରେ, କେବଳ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଫଳ ମିଳେ; ଯଦି ପୂଜା କରାଯାଏ, ତାହାର ଫଳ ଅବର୍ଣ୍ୟ।" "ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ମୁଁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ହେବାବେଳେ, ସେହି ଲିଙ୍ଗରୁ ଲିଙ୍ଗ ଥିବା ସ୍ଥାନ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲା।" "ଏହି ଦମ୍ଭ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ବିନା, ଜଗତ ଦେଖିବା ଓ ପୂଜା ପାଇଁ ପରମାଣୁ ଆକାରରେ ରହିବ।" "ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଭୋଗ ଦେଇଥାଏ, ଏହା ସଂସାର ଓ ମୋକ୍ଷର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ; ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା ଧ୍ୟାନ କରିଲେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ଜନ୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।" "ଏହି ଲିଙ୍ଗ, ଅଗ୍ନି ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଏହା ଅରୁଣାଚଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ।" "ଏଠାରେ ଅନେକ ମହାତୀର୍ଥ ଥିବ; ଏଠାରେ ବାସ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ଶୁଭ ପର୍ବ ଓ ଜନସମାଗମ ଏଠାରେ ହେବ; ଏଠାରେ ଯାହା ଦିଆଯାଏ, ଉପସ୍ଥାପିତ କିମ୍ବା ପାଠ କରାଯାଏ, ତାହାର ପୁନ୍ୟ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଗୁଣା ହେବ।" "ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ମୋର ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ପେକ୍ଷା ଉତ୍ତମ; ଏଠାରେ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଦେହୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।" "ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ଶୁଭରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।" "ଏଠାରେ ମୋତେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପେ ପୂଜା କଲେ, ମୋର ଲୋକରେ ବାସ, ସାନିଧ୍ୟ, ସାଦୃଶ୍ୟ ଓ ସ୍ଵାମୀତ୍ୱ ଲାଭ କରିପାରିବେ।" "ଏହି ପାଞ୍ଚ—ଏକତା, ବାସ, ସାନିଧ୍ୟ, ସାଦୃଶ୍ୟ, ସ୍ଵାମୀତ୍ୱ—ପୂଜାର ଫଳ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ତୁମମାନେ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇଁପାରିବେ।" ଏଭଳି ଦୟା କରି, ପ୍ରଭୁ ଭିନିତ ଓ ବିଧିମାଧବଙ୍କର ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିବା ସେନାକୁ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କଲେ। ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅମୃତ ଧାରା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଜୀବନ ଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ଶତ୍ରୁତା ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ସେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୋ ଦୁଇଟି ରୂପ ଅଛି—ଗୁଣସହିତ ଓ ନିର୍ଗୁଣ; ଏହି ରୂପ ଅନ୍ୟ କାହାରି ନାହିଁ, ତେଣୁ ଅନ୍ୟମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନୁହେଁ।