ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଦୟାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ଏକ ରଥୀର ଭଳି ଆଗକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିନୟପୂର୍ବକ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏହି କ୍ରୋଧ ପର୍ୟାପ୍ତ! ଏହି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। ଦୟା କରନ୍ତୁ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ, ରୋମଜମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଖ୍ଷମାରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ, ଓ ନୀତିବାନ୍ ପ୍ରଭୁ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସେବକ ଆଦରରେ ଶାନ୍ତ ହେଇଗଲେ, ଏବଂ ଖୁସି ହେଲେ। ଏହି ଅବସରକୁ ଉପଯୋଗ କରି, ଦେବମନ୍ଦଳୀ, ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଧରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, ଶୁଭ ରୁଦ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରୁଦ୍ରର ଅବତାର, କଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ରର ରୂପକୁ, କାଳ ଓ କାମଙ୍କ ଶରୀର ନାଶକ, ଦେବମନ୍ଦଳୀର ମୁଣ୍ଡ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଦକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନାଶକ, ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ଦକ୍ଷଙ୍କ ପାପର ସଂସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଦକ୍ଷ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଣ୍ଡିତ ହେଲୁ, ଆମେ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ। ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଜଳିଗଲୁ, ଏବଂ ଭୟଭୀତ; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଆମର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ଆମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ସ୍ତୁତି ଓ ବିନୟରେ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହେଇ, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଗଲେ। ସେଠାରେ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ପ୍ରଭୁ, ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ, ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ସହିତ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଉଚ୍ଚତମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଖୁସି ସହ ଭୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲା; ସେମାନେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଭୟଭୀତ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ହରା, ନମିଥିବାମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି ହସିଥିବା ବେଳେ କହିଲେ, “ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ; ଆପଣମାନେ ମୋ ନିଜ ଜନ। ଦୟା ଦେବା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଆପଣମାନେ ଅମର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରିଛୁ। ଆମେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଆପଣଙ୍କ ପଦ ଓ ଜୀବନ ରହିବ ନାହିଁ।” ଶର୍ବଙ୍କ ଅପାର ତେଜରେ ଏହିପରି ଉପଦେଶ ପାଇ, ଦେବମାନେ ଶଙ୍କାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ମନ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଇଗଲା, ଆନନ୍ଦରେ ବିମୋହିତ, ଏବଂ ସେମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନିମିତ୍ତ କରି ନିଜେ ନିଜେ ଷ୍ଟୁତି ରଚନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଏକାମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପାଳକ ଓ ସଂହାରକ; ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, କବି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ରୁଦ୍ରର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ, ଯାହା ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣର ଆଧାର। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ରୂପର ଧାରୀ, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ପବିତ୍ରକର୍ତ୍ତା; ନିରାକାର ହୋଇ ମଧ୍ୟ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।” ସେମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମା, ଦେବତାଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ସୁସ୍ଥ ହେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଦାନରେ ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଲା। ସୀମନ୍ତିନୀ, ଯାହାର ଉପତି ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲା, ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜି ଅତୁଲନୀୟ ସାଉଭାଗ୍ୟ ଓ ପୁତ୍ର ଲାଭ କରିଲେ। ଶ୍ରୀକରକୁ ଭଗବାନ ନିଜର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆସନ ଦେଲେ; ଆପଣ ରାଜାମାନଙ୍କ ଚକ୍ରଦ୍ୱାରା ଅଜୟ, ଓ ସୁଦର୍ଶନ। ଦୟାର ସାଗର ମେଦୁରା ଓ ତାଙ୍କ ଜନାନୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ; ଆପଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶାରଦା, ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ବିଧବା ଥିଲେ, ଏବେ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ହେଲେ। ଭଦ୍ରାୟୁଷଙ୍କ ଅନୃତି କାଟି ତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ; ସୌମିନୀ ଆପଣଙ୍କ ସେବାରେ ସଂସାର ନିବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ। ଆପଣ, ଶମ୍ଭୁ, ନଦୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ରଜ, ସତ୍ତ୍ୱ, ତମ ଗୁଣରେ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର କରନ୍ତି, ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଆପଣ ଅହଂକାର ଦୂର କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ତେଜ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟରେ ଲୁଚି ରହନ୍ତି, ଦୟା ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଆପଣରୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକଟ, ଆପଣ ସମସ୍ତ; ଆପଣ, ପର୍ବତପତି, ସମସ୍ତର ଆଧାର। ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ—ମୋ ଉପରେ ଦୟା କରନ୍ତୁ।” ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ହାତ ଜୋଡି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅବସର ମିଳିବା ପରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ବିଜୟ ହେଉ, ପ୍ରଭୁ, ମହାପ୍ରଭୁ, ନମିଥିବାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ! ଏହିପରି ଅପରାଧରେ, ଆପଣ ଛଡା ଅନ୍ୟ କିଏ ଦୟା କରିପାରିବ? ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଥିଲେ, ପୁନଃ ହାରିବେ—ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଖୁସି ହେଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ ହେବେ। ଏଠି ଦେବମାନେଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ କରିଥିବା ଅପରାଧ, ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ଏହା ଅଳଙ୍କାର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଭୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ମୃଦୁ ହସିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାପ୍ରତି ପୁତ୍ରସମ ଆସ୍ତିରୁ, ପ୍ରଭୁ ଦେବମାନେଙ୍କୁ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଆରମ୍ଭ କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ଅଙ୍ଗ ଫେରାଇ ଦେଲେ। ଏହିପରି ଦେବୀମାନେ, ଦିବ୍ୟ ମାତୃମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ, ପର୍ବତପତି ତାଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ପରି ଫେରାଇ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଦକ୍ଷ ପାଇଁ, ପବିତ୍ର ଦକ୍ଷ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ, ପିତାମହ, ତାଙ୍କ ପାପ ଅନୁଯାୟୀ ଏକ ବୃଦ୍ଧ ଛୋଁକର ମୁହଁ ଦେଲେ। ଦକ୍ଷ ଚେତନା ଫେରିଲା, ଜୀବନ ପାଇଁ ଦେଖି, ଭୟ ହେଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଅନେକ ଦୁଃଖ ଦେଖାଇ କହିଲେ, “ବିଜୟ ହେଉ, ପ୍ରଭୁ, ବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ କୃପା ଦେବାରେ ସମର୍ଥ! ଦୟା କରନ୍ତୁ, ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋ ଅପରାଧକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଆପଣ ଏକାମାତ୍ର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାରକ; ଏବେ ମୁଁ ବିଶେଷ ଭାବରେ ବୁଝିପାରିଛି ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ।