ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପଳାଇବାରେ ଲାଗିଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲେ, ଯେପରି ମଘ ମେଘ ପାହାଡ଼କୁ ବର୍ଷା କରେ। ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ଭୁଜା ଲୋହା ଗଦା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେଗୁଡିକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ବହିଥିବା ସାପ। ସେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ଦିଗବିଦିଗରେ ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଉତ୍ପତ୍ତିକାଳରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାହାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରେ, ବୀରଭଦ୍ର ତାହାର ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦିଗବିଦିଗକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆବୃତ କରିଦେଲେ। ଉତ୍ସଙ୍ଗର ନାୟକଙ୍କର ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ବାଣ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭା ପରି ଚମକି ଉଡ଼ି ଯାଉଥିଲା। ପ୍ରମଥ ଗଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ବାଁସି ଚାପ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଅଲଗା କରିଦେଲେ, ଯେପରି ତମ୍ବା ଦ୍ୱାରା ବେଙ୍ଗ ଭୟଭୀତ ହୋଇଯାଏ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଇ ମଦିରା ଭାବେ ଉପଭୋଗ କରିଥିଲେ। ଅନେକ ଦେବତାଙ୍କର ହାତ କାଟି ଯାଉଥିଲା, କେହିଙ୍କର ମୁହଁ ଫାଟିଯାଉଥିଲା, କେହିଙ୍କର ପାର୍ଶ୍ୱ ଖଣ୍ଡି ଯାଉଥିଲା; ଏପରି ଅମର ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ବିପତ୍ତିରେ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ। ଅନେକ ଦେବତାମାନେ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଯୋଯୋଗ ବିଖଣ୍ଡି, ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ଦେଖି, ମୃତ୍ୟୁରେ ଭୂମିରେ ଝରିପଡ଼ିଲେ; କେହି ପୃଥିବୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କେହି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ। କେହି ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ହରାଇ, ଏକାଠି ଗଳିଯାଇଥିଲେ; କେହି ପୃଥିବୀର ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଆକାଶକୁ, କେହି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ବୀରଭଦ୍ର ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପୂର୍ବ ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ବିଖଣ୍ଡିତ। ଭୈରବ ପରି, ତାଙ୍କର ଗଣ ସହିତ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ ଭାବେ, ବୀରଭଦ୍ର ଏହି ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସେନା ଦୟନୀୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ନେଇଥିଲା, ଯାହା ଉତ୍ସଙ୍ଗର ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖି ଉପଜିଥିଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନାୟକମାନେ ରକ୍ତର ଭୟଙ୍କର ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିଲା। ଯଜ୍ଞ ଭୂମି ରକ୍ତରେ ବିଗ୍ରହିତ ହୋଇଥିଲା, ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ମୁଡ଼ି ରାତି ପରି ଅନ୍ଧାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି କୈଶିକୀ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ହରାଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇଥିଲା। ବିଶାଳ ସାଗର ଉଚ୍ଚ ତରଙ୍ଗ ଓ ଚକ୍ରବାତ ପରି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଥିଲା; ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଲ୍କା ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଭାବେ ଝରିପଡ଼ିଥିଲା, ଗଛମାନେ ତାଙ୍କର ଶାଖା ଫେଙ୍ଗି ଦେଇଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅପଶକୁନ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଅପକୂଳ ବାୟୁ ବହି ଯାଉଥିଲା; ଦୁଃଖ ଯେ, ଏହି ଯଜ୍ଞ ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ—ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, ଯଦିଓ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଡକ୍ଷ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ପ୍ରଜାପତି। ଧର୍ମର ରକ୍ଷକ ଓ ସଭ୍ୟମାନେ ଗରୁଡ଼ଧ୍ୱଜ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ନିଅନ୍ତୁ। ତଥାପି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ଓ ପୂଜାରୀମାନେ ସହିତ ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ ଫଳ ମୂଖଚ୍ଛେଦ ହୋଇଯାଇଥିଲା—ଏହା ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ। ଏହିପରି, ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ବେଦରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ନୁହେଁ, ନା ଭଗବାନଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି, ତାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ନଥିଲେ, ତାହାର ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ମହାପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇ ଉପାସନା କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବେ—ଏଥିରେ କୌଣସି ନିଶ୍ଚୟ ନାହିଁ। ଏହା ଭଳି, ଦାନ, ତପ, ଯଜ୍ଞ, ହୋମ ଏହା ସବୁ ଅନର୍ଥକ ହୋଇଯାଏ, ଯଦି କେହି ଶିବଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ—ନାରାୟଣ, ରୁଦ୍ର, ଲୋକପାଳମାନେ ସହିତ—ଉତ୍ସଙ୍ଗର ନାୟକଙ୍କର ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯିଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଭୟରେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଇଯାଇଥିଲେ। କେହି ଦେବତା ଖୋଲା କେଶରେ ଭୂମିରେ ଘୁଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କେହି ଅଙ୍ଗ ବିଖଣ୍ଡି ଥରେ ଥରେ ଚାଲୁଥିଲେ, କେହି ମୁହଁ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, କେହି ଚଳିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏଠାରେ କେହି ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର, ଭୂଷଣ, ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ ବିକିରଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା; ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ମୁହଁ ଭରି ଭୂମିରେ ଝରିପଡ଼ିଥିଲେ, ଗର୍ବ, ଅଭିମାନ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି। ବୀରଭଦ୍ର ଅସ୍ଥିର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞକୁ ବିଖଣ୍ଡି, ଗଣପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଶରୀର ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୟନୀୟ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚି, କମ୍ପିତ ହୋଇ ଅତି କମ ଦେବତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲେ। ପ୍ରମଥଗଣ ବୀରଭଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୟଭୀତ ନାୟକମାନେ ପଛରେ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ହାତ, ପା, ଗଳା, ପେଟ ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋହା ଶୃଙ୍ଖଳା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦୟାଳୁ ବ୍ରହ୍ମା, ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ରଥୀ ପରି ଅଗ୍ରସର ହୋଇ, ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ନମ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁରୋଧ କଲେ—"ଏହି କ୍ରୋଧ ପର୍ୟାପ୍ତ, ମହାପ୍ରଭୁ! ଏହି ସ୍ୱର୍ଗବାସୀମାନେ ନଶ୍ୱ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି। କୃପା କର—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାଫ କର, ରୋମଜମାନେ ସହିତ, ଧର୍ମନ୍ୱୟୀ!" ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇଁ, ପ୍ରମଥଗଣ ଆଦରରେ ଶାନ୍ତ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଗଲେ।