ଏହି ସମୟରେ ଭଦ୍ର, ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ୱା ପରି ଦହନଶୀଳ ଏକ ତୀର ନେଇ, ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ବଡ଼ ଛାତିକୁ ଜୋରଦାର ଭାବେ ଆଘାତ କଲେ। ସେଇ ତୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ବେଗରେ ପଡ଼ିବାରୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ମୁହଁ ଘୁରିଗଲେ ଏବଂ ଭୁଲିଯିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ, ହରି ଆତ୍ମସ୍ଥିତିକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଦଣ୍ଡାଧିକ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ତୀରର ସେନାପତି ଭାବରେ, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତିତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ ରୋଧ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କ୍ରୋଧରେ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ ହୋଇଯିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ନିଜ ନାମାଙ୍କିତ ଏକ ବିଘ୍ନହୀନ ତୀର ଉପରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଦ୍ର ନିଜର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ "ଭଦ୍ରାଭୟ" ନାମକ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହି ତୀରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ଯାହା ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ତୀରକୁ ମଧ୍ୟାକାଶରେ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ; ଏହାପରେ ଗୋଟିଏ ତୀରରେ ସେ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ଛେଦିଦେଲେ, ଏବଂ ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖକୁ ଛିନିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷଣମାତ୍ରେ ସମ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହା ଦେଖି ସବୁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହରୁ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ସେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ହସ୍ତରେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର ଏବଂ ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ମୁକ୍ତ କଲେ; କିନ୍ତୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଭଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ତୃପୁରା ନାଶ ପରି ଦହିଦେଲେ। ଭଦ୍ର ନିଜ ଚକ୍ଷୁରୁ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତ ଅଗ୍ନିଦ୍ୱାରା ସେମାନୋକୁ ଦହିଦେଲେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ ଅଧିକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଉଠେଇଲେ। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବିର ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଦ୍ର, ହସୁଥିବା ଭାବରେ, ସହଜରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଚକ୍ରକୁ ଅଚଳ କରିଦେଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଚାହିଁଲେ ବି ଚକ୍ରକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଶ୍ୱାସ ନିଅଉଥିବା ପରି, ତାଙ୍କର ହାତ ଉଠାଇ ଅଚଳ ଚକ୍ରକୁ ଧାରଣ କରି ଦଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରାଣହୀନ ଦେହ ବା ଶିଙ୍ଗ ହରାଇଥିବା ବୃଷଭ ପରି, ଅଚଳ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ। ସିଂହ ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ପରି ବିଷ୍ଣୁ ଦଢ଼ ଥିଲେ। ଏହି ଦୁର୍ଦଶା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଭଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ସିଂହ ଉପରେ ବୃଷଭମାନେ ଝପଟିପଡ଼ିବା ପରି, ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ, ଭଦ୍ରଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଆସିଲେ। ଭଦ୍ର ସେମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କଲେ, ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁ ଜଙ୍ଗଲର ପଶୁମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟଥା ମନେ କରନ୍ତି। ସେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାକ୍ଷାତ୍ ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ, ନିଜ ଚୟିତ ସେନାସହିତ, ଭୟଙ୍କର ହସ୍ୟ କରି, ନିର୍ଭୟ ଓ ଅପରାଜିତ ଭାବେ ଦଢ଼ ଥିଲେ। ଏହିପରି, ଶତମୁଖଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି, ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା, ଏହା ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କର ହାତ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗା ହେଲେ ବି, ଅଳସ ଲୋକଙ୍କ ହାତ ପରି ଦୁର୍ବଳ ଦେଖାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ପ୍ରୟାସ ଅସଫଳ ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି, ଲୋକେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ତେଜ ରୋଧ ହୋଇଗଲା, ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଓଡ଼ିବା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଭୟରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଦଢ଼ ହୋଇଯାଇ, ଦେବମାନେ ପଳାଇଗଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ତେଜନାରେ, ଭୟ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଏଠାରେ-ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ଭୀମ ବାହୁ ବୀରଭଦ୍ର, ପଳାଉଥିବା ଦେବତାମାନୋପରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମଘ ରୁ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ପାହାଡ଼କୁ ଭିଜାଏ। ସେହି ନାୟକଙ୍କର ଅନେକ ହାତ, ଲୋହ ମୁସଳ ପରି, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଉଥିଲା, ମନେ ହେଉଥିଲା ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ଧାରଣ କରୁଥିବା ସର୍ପ। ସେ ଅସଂଖ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ଏପରି ଉଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକାଳରେ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ତାଙ୍କର କିରଣରେ ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରେ, ସେପରି ନାୟକ ଏକ କ୍ଷଣରେ ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତକୁ ତୀରରେ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ। ଲୋକେଶ୍ୱରଙ୍କ ତୀର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୂଷିତ, ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପ୍ରଭା ପରି ଦେଖାଉଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଢୋଲରେ ମେଘ ଭାଙ୍ଗି ଚେପିଦେବା ପରି, ଦେବମାନୋକୁ ପ୍ରାଣ ହରିନେଲେ, ଏବଂ ରକ୍ତ ପାନ କଲେ। କେହି ତାଙ୍କର ହାତ ଛିନାଇଦିଆଗଲା, କେହି ମୁହଁ ଛିନାଗଲା, କେହି ପାଶ୍ୱ ଛିନାଇଦିଆଗଲା; ଏଭଳି ଅମରମାନେ ଭୂମିକୁ ଲୁହାଉଥିଲେ। କେହି ଶରବିଦ୍ଧ ଦେହ, ଗଠିଯୋଗ ଭାଙ୍ଗି, ଚକ୍ଷୁ ଉପରେ ତାକି, ମୃତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ; କେହି ଭୂମି ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, କେହି ଆକାଶକୁ ଯିବାକୁ ଆଶା କଲେ। କେହି ଏକଠି ହୋଇଗଲେ, କେହି ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଆକାଶକୁ, କେହି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଛିନାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ନାୟକ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲେ। ଭୈରବଙ୍କ ପରି, ତାଙ୍କର ସେନାସହିତ, ତୃପୁରା ନାଶକ ପରି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଦେବସେନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ଓ ଦୟାଜନକ ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ବିକୃତି ଆସିଗଲା, ଏହା ସେଇ ଲୋକେଶ୍ୱରଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ଥିଲା। ତାପରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ସୂଚନା ଦେଉଥିଲା। ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ରକ୍ତରେ ଭିଜି ଲାଲ ହୋଇଯିଏ, ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ପରି ଦେଖାଉଥିଲା, ଯେପରି କୈଶିକୀ ତାଙ୍କର ଶୋଭା ହରାଇଥିଲେ। ଏପରି ମହାଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା। ମହାସାଗର ବଡ଼ ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଓ ଭ୍ରମରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା; ଅଗ୍ନିମୟ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପଡ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ବୃକ୍ଷମାନେ ତାଙ୍କର ଶାଖା ଛାଡ଼ି ଦେଉଥିଲେ।