ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ସମୟରେ, ବଳବାନ ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ଗଣନାୟକ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦାହାଳ ଶୂରତା ସହିତ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତୀର ଧରିଲେ, ଯାହା ବିଷାକ୍ତ ସାପ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା। ସେ ତୀରକୁ ଧନୁରେ ଆଣିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ, ତୀରଧାନି ଓ ମୁଖ ସହିତ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ମଣେ ହେଉଥିଲା ଏକ ସାପ ତାର ଦୁଆରୁ ବାହାରୁଛି। ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଉଠାଇଥିବା ତୀରଟି ଏମିତି ଚମକୁଥିଲା, ଯେପରି ଏକ ଯୁବ ସାପକୁ ବଡ଼ ସାପ ଡଶିଦେଇଛି। ଏହାପରେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶୂରତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଦ୍ର ଏକ ଗୁଢ଼ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ଭେଦିଦେଲେ। ଲଳାଟରେ ଘାତ ଲାଗିବା ସହିତ, ପୂର୍ବରୁ ଅପମାନିତ ବିଷ୍ଣୁ ଗଣନାୟକଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ବଳଦ ଏକ ସିଂହ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ। ଏହାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ତୀବ୍ର ମୁହଁ ଓ ମହାତୀର ସହିତ ଗଣନାୟକଙ୍କ ବାହୁକୁ ଭେଦିଦେଲେ, ଯାହା ସାପ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ଆଉ ଏକ ତୀର ଯାହା ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭା ସମାନ ଚମକୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଆପଣା ବାହୁ ଉପରେ ବେଗରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭଦ୍ରକୁ ପୁନି ଆଘାତ କଲେ, ଭଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏକାପରି ଆଘାତ କଲେ; ଏପରି ଭାବରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ତୀରମାଳାରେ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି ଦୁଇଝଣେ ଦ୍ରୁତ ତୀର ବିଦ୍ୟୁତ୍ବେଗରେ ଛାଡ଼ିବାରେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଆକାଶରେ ଦେବମାନେ ‘ହାୟ!’ ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏହାପରେ, ଭଦ୍ର ଏକ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ତୀର ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବଡ଼ ଛାତିକୁ ଭଳି ଘାତ କଲେ। ସେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆଘାତ ପାଇ ବିଷ୍ଣୁ ବିରାଟ୍ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ି ଭୂଲିଗଲେ ଓ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ, ହରି ପୁନି ଉଠିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଭଦ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ତୀରସେନାର ପ୍ରଭୁ, ସେଇ ସମସ୍ତ ତୀରକୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତିତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିହତ କଲେ। ଏହାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ନେତ୍ର ରକ୍ତିମ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ନାମ ଅଙ୍କିତ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ତୀର ଗଣନାୟକଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ‘ଭଦ୍ରାଭୟ’ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ପ୍ରତିହତ କଲେ। ଏହି ତୀର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି ପୂର୍ବରୁ ଭଦ୍ର ଏହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ; ପରେ ଏକ ତୀରରେ ସାରଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ ଓ ଦୁଇଟି ତୀରରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖ ଛିନିଦେଲେ। ଏହି ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଟିଗଲା, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶରୀରରୁ ଯୋଗବଳରେ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେ ହଜାର-ହଜାର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଏମିତି ପ୍ରେରଣ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ତ୍ରିପୁର ଦହନ ଭଳି ଦହିଦେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିର ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସେମାନୋ ଦହିଦେଲେ; ଏହା ଦେଖି ବିଷ୍ଣୁ ଆଉ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ। ସେ ଚକ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବା ସମୟରେ, ଗଣନାୟକ ହସିଥିବା ପରି ଏହାକୁ ସହଜରେ ଅଚଳ କରିଦେଲେ; ସେ ଭୟଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚକ୍ର ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଟକିଗଲା। ବିଷ୍ଣୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ହେଲା ନାହିଁ; ସେ ଏକ ବାହୁ ଉଠାଇ ଚକ୍ର ଧରି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଚଳ ହୋଇ ଥିଲେ, ଏକ ପାଥର ପରି ନିର୍ଜୀବ ଦେହ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସିଂହ ଯେପରି ଦାନ୍ତ ଦେଖାଏ, ବିଷ୍ଣୁ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଗଣନାୟକଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଏକ ସିଂହ ଉପରେ ବଳଦମାନେ ଯେପରି ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଏଗିଯାଇଲେ। ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, କ୍ରୋଧିତ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭଦ୍ର ସେମାନୋ କୁଛି ଗଣ୍ୟ କଲେ ନାହିଁ, ଯେପରି ହରି ଜଙ୍ଗଲୀ ପଶୁମାନୋ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ପକାନ୍ତି। ଏହି ରୁଦ୍ରର ଅଂଶ ଭଦ୍ର, ଚୟିତ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ ଘିରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା ହସ କଲେ, ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଭୟ ନଥିବା ଅଜେୟ ତାରୁଣ୍ୟ ରୂପେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଏହିପରି ଶତମୁଖଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ବଜ୍ରଧାରଣ କରି ଘାତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ବଜ୍ର ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତ ରକ୍ତାକ୍ତ ହେଲା ବେଳେ ମଧ୍ୟ, ଏହା କ୍ଷୀଣ ଓ ଅସମର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ ମଧ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା ଅସଫଳ ହେଉଥିଲା। ଏହିପରି, ଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ତେଜ ନିବାରିତ ହେବାରେ, ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଟିକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଭୟରେ ଶରୀର ଜଡ଼ ହୋଇ, ସେମାନେ ଆତଙ୍କରେ ପଳାଇଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଉଲ୍ଲାସ ଓ ବଳ ଦେଖି, ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଥିଲେ। ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ପଳାଉଥିବା ଦେବମାନୋ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମାଘ ମାସରେ ବର୍ଷା ପଡ଼ି ପାହାଡ଼କୁ ଭିଜାଏ। ସେ ନାୟକଙ୍କ ଅନେକ ବାହୁ, ଲୋହା ଗଦା ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି ଅସ୍ତ୍ର ଚମକୁଥିଲା। ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେ ନାୟକ ଏମିତି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ପୃଥିବୀକୁ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ଆବୃତ କରନ୍ତି, ସେ ନାୟକ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆବୃତ କଲେ। ଗଣନାୟକଙ୍କ ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ତୀରମାନେ ଆକାଶରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ର ଚମକ ସମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଦେବମାନୋ ଜୀବନକୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଚାପରେ ବାଉଁଲି ମାଛମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରନ୍ତି, ଏବଂ ରକ୍ତ ପାନ କଲେ। କିଛି ଦେବତାଙ୍କର ବାହୁ କାଟିଦିଆଗଲା, କିଛିଙ୍କ ମୁହଁ ଛିନିଗଲା, କିଛିଙ୍କ ପାଶ୍ୱ ଛିନିଗଲା; ଏପରି ଭାବରେ ଅମରମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।