ଋଷିମଣ୍ଡଳର ସମୀପରେ, ତ୍ରିନୟନ ମହାଦେବ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ସହିତ ବସିଥିଲେ, ତେଣିଁ ତୁମର ଭୟାନକ ପ୍ରତାପ ଦେଖିଲେ, ହେ ବଳଶାଳୀ। ଏହି ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶୂର ବଳର ନେତା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଆରୋହଣ କଲେ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ବ୍ରହ୍ମା ଚାଳକ ହେଲେ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଥିଲେ, ତେଣିଁ ଉତ୍ସାହ ଓ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ିଗଲା। ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାନୁକମ୍ପ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଶଂଖ ଦେଇ ତାହାର ମୁଁହକୁ ଲଗାଇ ଉଦ୍ଧାତ ଶବ୍ଦ କଲେ। ଏହି ଶଂଖର ଶବ୍ଦ, ଝାଞ୍ଜର ତାର ଭଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ ପରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଗ୍ନିକୁ ଦୀପ୍ତ କରିଦେଲା। ଏହି ମହାସଂଘର ଆରମ୍ଭ ଦେଖି, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗରାଜ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଭିତରେ ଭିଡ଼ିଗଲେ। ଏବେ, ନାରାୟଣ ବର୍ଷା ମେଘ ପରି ଶ୍ୟାମ, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁ ଦେଇ ଦେବସେନାର ବୃଷ ଉପରେ ବଡ଼ ସଂଖ୍ୟାର ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦେଖି, ଭଦ୍ର ଶୂର ଧନୁ ଓ ହଜାର ବାଣ ନେଲେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ନେଇ ଦୀରେ ଦୀରେ ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଧନୁ ପରି ଟାଣିଥାନ୍ତି। ଧନୁ ଟାଣିବା ସମୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା ଓ ଭୂମି କମ୍ପିଗଲା। ଏବେ, ସେନାପତି ଭଦ୍ର ଦୀପ୍ତିମାନ ଦୁଷ୍ଟ ବାଣ ନେଲେ, ଯାହା ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ। ବାଣ ଟାଣିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଭୁଜା, କୁଏର ଓ ମୁଁହ ସହିତ ଏକ ସର୍ପ ଏନ୍ଟିହିଲ୍ରୁ ବାହାରିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଉଠିଥିବା ଏହି ବାଣ ଏକ ଯୁବକ ସର୍ପ ବଡ଼ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା କାମ୍ଡି ନିଆଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଦ୍ର କ୍ରୋଧେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଲଳାଟକୁ ବେଧିଦେଲେ। ଲଳାଟରେ ଆଘାତ ପାଇ, ପୂର୍ବରୁ ଅପମାନିତ ହୋଇଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ଶେନାପତି ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଏକ ବୃଷ ଏକ ସିଂହ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ। ତାପରେ, କ୍ରୁର ମୁଁହ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ପରି ବଡ଼ ବାଣ ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଶେନାପତିଙ୍କ ଭୁଜାକୁ ବେଧିଦେଲେ, ଯାହା ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ, ବିରଭଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ବାଣ ଦେଇ, ଦସ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ତାଙ୍କ ଭୁଜାକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନି ଆଘାତ କଲେ, ଭଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏଭଳି, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦୁଇଜଣ ଏକାପରେକା ବାଣ ଦେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦୁଇଜଣ ବଳେ ବାଣ ନିକ୍ଷେପ କରିବା ସହ, ଏକ ଭୟାନକ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆକାଶରେ "ହା ହା!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଭଦ୍ର ଏକ ଅଗ୍ନିର ଜିହ୍ବା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବଡ଼ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ପଡ଼ିଥିବା ବାଣରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚିତ୍ପ୍ରଭା ହରାଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ, ଚେତନା ଫେରି ହରି ଉଠିଲେ ଓ ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ବାଣସେନାର ନାୟକ, ଏହି ସମସ୍ତ ବାଣକୁ ଭୟାନକ ପ୍ରତିବାଣ ଦେଇ ରୋକିଦେଲେ। ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ରାଗରେ ଚକ୍ଷୁ ଲାଲ ହୋଇ ନିଜ ନାମ ଅଙ୍କିତ ଏକ ବାଣ ତୀର୍ଥପତି ଉପରେ ନିକ୍ଷେପ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଦ୍ର ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ 'ଭଦ୍ରାଭୟ' ବାଣ ଦେଇ ତାହାକୁ ପ୍ରତିବାଣ କଲେ। ଏହି ବାଣ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଁଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ଭଦ୍ର ତାହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡରେ କାଟିଦେଲେ; ଏକ ବାଣ ଦେଇ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ଛେଦ୍ଦ କଲେ, ଦୁଇଟି ବାଣ ଦେଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ପଖକୁ କାଟିଦେଲେ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ହେଇଗଲା, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗିଲା। ତାପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଶରୀରରୁ ଭୟାନକ ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଜନମାନେ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ନେଇ ପଠାଇଲେ; କିନ୍ତୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭଦ୍ର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶଙ୍କର ତ୍ରିପୁରା ସହାର ଭଳି ଦହିଦେଲେ। ଭଦ୍ର ନିଜ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନି ଦେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦହିଦେଲେ; ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ଅଧିକ କ୍ରୋଧିତ ହେଇ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୂର ଚକ୍ର କୁ ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଚକ୍ର ଉଠାଇ ଥିବା ବିଷ୍ଣୁକୁ ଦେଖି— ଶେନାପତି ଭଦ୍ର ହସିଥିବା ପରି ଚକ୍ରକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ; ଏହି ଭୟାନକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଚକ୍ର ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଅଟକିଗଲା। ବିଷ୍ଣୁ ଚକ୍ର ନିକ୍ଷେପ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ; ଏକ ଭୁଜା ଉଠାଇ ଚକ୍ର ସହିତ କ୍ଳାନ୍ତ ହେଇ ଅପରିଚଳିତ ହେଲେ। ସେ ପଥର ପରି ଅଚଳ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ, ଶରୀର ଅନ୍ମୁଁହା, ଏକ ମୃତ ଜନମାନେ କିମ୍ବା ଶିଙ୍ଗ ବିହୀନ ବୃଷ ପରି। ଏକ ସିଂହ ତାର ଦାନ୍ତ ଦେଖାଉଥିବା ପରି, ବିଷ୍ଣୁ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଢ଼ ହେଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଶେନାପତି ଭଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ, ସିଂହ ଉପରେ ବୃଷ ଭଳି ଆଗେଇଲେ। ସେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆଗେଇଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଦେଖି ଭଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଅପରିପ୍ରାୟ ଭାବିଲେ, ଯେପରି ହରି ପ୍ରାଣୀମାନେକୁ ଅପରିପ୍ରାୟ କରନ୍ତି। ଭଦ୍ର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅଂଶ, ଚୟିତ ଯୋଧ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ଭୟାନକ ହସ୍ୟ କରି, ନିର୍ଭୟ ଓ ଅଜୟ ଭାବରେ ଦଢ଼ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଶତମୁଖଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତ ବଜ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସେ ବଜ୍ର ଦେଇ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭୁଜା ରକ୍ତାକ୍ତ ହୋଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅଳସ ଜନମାନେ ପରି ଦୃଢ଼ ନଥିଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତି ଅଭାବ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏପରି, ଭଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ନିଷ୍ଫଳ ହେଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅମରମାନେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଭୟରେ ଶରୀର ଦଢ଼ ହୋଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଗଲେ; ଯୁଦ୍ଧର ଅସ୍ଥିରତା ଓ ଭଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତାପରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଗଲେ।