ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ବଡ଼ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଗୁଡିକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଗାଁ ଥର୍ଥର କମ୍ପି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଶୁନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି, ବଳିଦାନ ଜନ୍ତୁ ଏକ ମୃଗର ଆକାରରେ ମୁଣ୍ଡ ଛାଡି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅବମାନିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଶ୍ରୀ ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ ଉଠିଲେ। ତାଙ୍କୁ ପଖା ଦେଇ ଗରୁଡ଼, ସର୍ପମାନଙ୍କର ଭକ୍ତା ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା, ବାୟୁ ଗତିର ସମ, ଅଙ୍ଗ ହାଁଡ଼ି ଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେହରେ ବହି ନେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପୁରୁଣା। ଏହି ସମୟରେ ବଞ୍ଚି ଥିବା ଦେବମାନେ, ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ଦେଇବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭୂତମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ହସିଲେ, ଯେପରି ଏକ ସିଂହ ଶିଆଳମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅବିଚଳିତ ରହେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶରେ ଏକ ରଥ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ହଜାର ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସମ, ସୁନ୍ଦର ଝଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ ଏବଂ ବୃଷଭ ଚିହ୍ନ ଯୁକ୍ତ। ଏହି ରଥ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ, ଚାରିଟି ଚକ୍କା ଥିଲା, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ପାଇଁ ପୂର୍ବ ଯୁଦ୍ଧରେ ତ୍ରିପୁରା ନିମିତ୍ତେ ଯେଉଁ ରଥଚାଳକ ଥିଲେ, ସେହି ଆଉ ଏଠି ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ: "ଓ ଭଦ୍ର, ଶୁଭ ଆକାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ ପ୍ରଭୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଆସନ୍ତୁ।" ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ, ତିନି ଆଖି ଧାରଣ କରିଥିବା ଶିବ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଆପଣଙ୍କର ବିଶାଳ ପ୍ରତାପ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଏହି ବିର ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା। ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥରେ ରଥଚାଳକ ହେବାରୁ ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ବଢ଼ିଗଲା, ଯେପରି ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ତ୍ରିପୁରା ଯୁଦ୍ଧରେ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାନୁକମ୍ପା ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶଙ୍ଖ ଗୁଡିକୁ ମୁହଁରେ ଲଗାଇ ଉଡ଼ାଇଲେ। ଏହି ଶଙ୍ଖର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଦେବମାନଙ୍କର ପେଟରେ ଅଗ୍ନି ଭୟରେ ଦହି ଉଠିଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦିଶାଗୁଡିକ ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସର୍ପରାଜା, ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରିଗଲା, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ତାପରେ ନାରାୟଣ, ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି କଳା, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ଅନେକ ଅଣ୍ଡ ଅଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ବୃଷଭ ନାୟକକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି ଅସ୍ତ୍ର ବର୍ଷା କରୁଥିବା ଦେଖି, ଭଦ୍ର ବିଜୟୀ ଧନୁ ଏବଂ ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। ଦିବ୍ୟ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧନୁ ଉଠାଇ, ଶିବ ମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଧନୁ ଭଳି ଉଠାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ଧନୁ ଟାଣିବା ସମୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା ଏବଂ ଏହି ଶବ୍ଦରେ ପୃଥିବୀ ତର୍ଥର କମ୍ପିଲା। ତାପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାୟକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ, ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ଭଳି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଥିଲା। ଅସ୍ତ୍ର ଟାଣିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ଭୁଜା ତୀର ଏବଂ ମୁଁହ ସହିତ ଏକ ସର୍ପ ଗୁହାରୁ ବାହାରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଉଠାଇଥିବା ତୀର ଏକ ଯୁବକ ସର୍ପ ଭଳି ଚମକିଲା, ଯେଉଁ ସର୍ପ ଏକ ବଡ଼ ସର୍ପ ଦ୍ୱାରା କାମି ହୋଇଛି। ଏହି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା, ଭଦ୍ର ରୁଦ୍ରର ପ୍ରତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କ୍ରୋଧରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କପାଳକୁ ଭେଦିଲେ। ଫୋରେହେଡରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ଅବମାନିତ, ଏବଂ ଭଦ୍ର ଉପରେ ବୃଷଭ ଏକ ସିଂହ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଉଥିବା ପରି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତାପରେ କ୍ରୂର ମୁହଁ ଏବଂ ବିଜୁଳି ଭଳି ତୀର ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁ, ଭଦ୍ରଙ୍କର ଭୁଜାକୁ ଭେଦିଲେ, ଯେଉଁ ଭୁଜା ସର୍ପ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ପରେ, ବୀରଭଦ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏକ ତୀର ତାଙ୍କ ଭୁଜାକୁ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଦେଇଲେ। ଏହିପରି, ବିଷ୍ଣୁ ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ, ଭଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏହିପରି, ଦୁଇଜଣ ଏକାପେକା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଦୁଇଜଣ ଶୀଘ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଏକାପେକା ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବାରୁ, ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ରୋମାଞ୍ଚକର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଆକାଶ ଉପରେ ଦେବମାନେ "ହାୟ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ଭଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଏକ ତୀର ଦେଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ବଡ଼ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ତୀର ତୀବ୍ର ତ୍ୱରାଣ୍ୟତାରେ ତଳିବାରୁ, ବିଷ୍ଣୁ ଭୟଙ୍କର ବେଦନାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭ୍ରମିତ ହୋଇ। କିନ୍ତୁ କିଛି ସମୟ ପରେ, ଚେତନା ଫେରି ଆସି, ହରି ଉଠି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ରାଜା, ଏହି ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ର ଦେଇ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ରାଗରେ ଆଖି ଲାଲ ହୋଇ, ନିଜ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇଲେ; ଭଦ୍ର ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଦ୍ରାହ୍ୱୟ ତୀର ଦେଇ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଲକ୍ଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚିବା ପୂର୍ବରୁ, ଭଦ୍ର ଏହାକୁ ଶତ ଖଣ୍ଡ କରି ଦେଇଲେ; ଏବଂ ଏକ ତୀର ଦେଇ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ଚିରି ଦେଲେ, ଦୁଇଟି ତୀର ଦେଇ ଗରୁଡ଼ଙ୍କର ପଖାକୁ ଚିରି ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ଏକ ତୁର୍ତ୍ତରେ ହେଲା, ଏବଂ ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଗଲା; ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦେହରୁ ଭୟଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ ପ୍ରକଟ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ, ହାତରେ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ନେଇ, ପ୍ରକଟ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଭଦ୍ର ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶଂକରଙ୍କ ତ୍ରିପୁରା ନଗର ଦହିଥିବା ପରି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦହି ଦେଲେ।