ଦେବତାଙ୍କର ଜଣେ ଦୁଃଖଦ ଦିନ ଆସିଲା। ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଉତ୍ସବର ମହାଳ ଭିତରେ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ଭୂତ-ପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଇ, କଳିଯୁଗରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପରିବାରର ଜନାନୀମାନଙ୍କ ଅପରାଧୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେବା ପରି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ଯଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗଣ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା—ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ରଗୁଡିକ ଉଲଟାଇ ଦିଆଯାଇ, ବଳିସ୍ଥମ୍ଭ ଭଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇ, ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ମହାଳ ଦହି ଦିଆଯାଇ, ଦ୍ୱାର ଓ ତୋରଣ ଭଙ୍ଗି ଦିଆଯାଇଲା। ଦେବତାଙ୍କର ସେନା ଉପୂଟି ଯାଇଲା, ତପସ୍ବୀମାନେ ହତ୍ୟା ହେଉଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମଣଙ୍କର ଶାନ୍ତି ମନ୍ତ୍ର ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଗଲା, ଲୋକମାନଙ୍କର ଆସିବା ଅନୁମାନ ହ୍ରାସ ପାଇଲା। ଯଜ୍ଞ ଅଙ୍ଗଣ ଦୁର୍ବିପାକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ, ଜଙ୍ଗଳର ଭଳି ଶୂନ୍ୟ ହେଇଗଲା—ସେଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଜନାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଦାସୀମାନେ ହତ୍ୟା ହୋଇ ହାହାକାର କରୁଥିଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଗଲେ—ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଉରୁ, ଛାତି ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ହଜାର ହଜାର ଦେବତା ହତ୍ୟା ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା, ତାପରେ ଗଣପତି ମହାର୍ଦ୍ଧିକ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ବିପରୀତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବିଧ୍ୱଂସ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଗଣପତି ଯଜ୍ଞ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯଜ୍ଞ, ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ, ହରିଣ ରୂପ ନେଇ ପଳାଇଗଲା। ଏହାପରେ ଭଦ୍ର, ତାଙ୍କର ମହାଧନୁକୁ ଟାଣି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ହରିଣ ଯଜ୍ଞକୁ ଅନୁସରଣ କରି ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ। ଧନୁକୁ କାନକୁ ଟାଣି ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଆକାଶ, ମହାକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲା। ସେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନିରେ ବିଭ୍ରାନ୍ତ ଯଜ୍ଞ ମୃଗ, 'ମୁଁ ହତ୍ୟା ହେଲି!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଦ୍ରଙ୍କ ଅର୍ଧ-ଚାପ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲା। ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ପଦେ, କମ୍ପିତ ଏବଂ ତେଜ ହାରାଇ, ମୃଗ ରୂପି ଯଜ୍ଞ ମୁଣ୍ଡ ହିନ୍ନ ବେଳେ ଦୌଡ଼ିଗଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ତାହାକୁ ଏପରି ଅପମାନିତ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଠିଗଲେ। ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ରାଜା ଓ ସର୍ପଭକ୍ଷକ, ବାୟୁ ପରି ଶୀଘ୍ର ଏବଂ ବୟସରେ ସବୁ ପ୍ରାଣୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବିଷ୍ଣୁକୁ ନିଜ କାନ୍ଧରେ ବହିଗଲେ। ଅବଶିଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ, ଦେବତାରାଜାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦେବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ, ଜୀବନ ଦେଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଦେବତାମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଏକତ୍ର ଦେଖି, ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାଥ ହସିଲେ, ଶିଂହ ଜାଣ୍ଡାମାନେ ଦେଖି ଅଚଳ ଥିବାପରି। ଏହି ସମୟରେ, ଆକାଶରେ ଏକ ରଥ ପ୍ରକଟ ହେଲା—ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଓ ବୃଷ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଶୋଭିତ। ସେ ରଥ ଦୁଇଟି ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଟାଣାଯାଉଥିଲା, ଚାରିଟି ଚକ୍ର ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଓ ରତ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ ଶୋଭିତ। ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥ ପାଇଁ, ତିପୁରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଚାରିଅଟିୟର ଥିଲେ, ସେହି ବାହାନା ଏଠି ମଧ୍ୟ ନିୟୁକ୍ତ ହେଲେ। ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ— "ଭଦ୍ର, ଶୁଭ ରୂପର ହେଉ, ଚନ୍ଦ୍ର ଅଲଙ୍କୃତ ନାଥ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଛନ୍ତି, ମହାବୀର, ଅବିନାଶୀ ରଥକୁ ଆରୋହଣ କର।" ସ୍ଵାମୀ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରମ ନିକଟରେ ତୁମର ବୀରତା ଦେଖୁଛନ୍ତି, ମହାବାହୁ। ଏହି ବାକ୍ୟ ଶୁଣି, ଭଦ୍ର ନାୟକ ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହାତରୁ ଗ୍ରହଣ କରି ଆରୋହଣ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ରଥରେ ଚାରିଅଟିୟର ଭାବେ ଦଉଡ଼ିବାରେ, ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା, ଯେପରିକି ରୁଦ୍ର ତିପୁରା ଶତ୍ରୁରେ ଥିଲେ। ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାନୁକମ୍ପା ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚମକୁଥିବା ଶଙ୍ଖକୁ ମୁଁହରେ ରଖି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କଲେ। ସେ ଶଙ୍ଖର ଧ୍ୱନି ନାଦ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭୟରେ ଉଦର ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳି ଉଠିଲା। କ୍ଷଣ ମାତ୍ରରେ ଦିଗ୍ବିନ୍ନ ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ନାଗରାଜ ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଗଲେ। ପରେ ନାରାୟଣ, ବର୍ଷା ମେଘ ପରି କଳା, ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁକୁ ଉପଯୋଗ କରି, ଗଣପତି ବୃଷକୁ ତୀରର ବର୍ଷା ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖି ଭଦ୍ର ଜୟଧନୁ ଓ ହଜାର ତୀର ଧରିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଧନୁକୁ ଧରି, ଧୀରେ ଟାଣି ନେଲେ, ନାଥ ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ଧନୁ ଭାବେ ଟାଣିବା ପରି। ଏହି ଧନୁ ଟାଣିବାବେଳେ ମହା ଧ୍ୱନି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା, ତାହାରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା। ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣପତି, ଭୟଙ୍କର ବୀରତାରେ, ଭୟଙ୍କର ତୀର ନେଲେ, ଯାହା ବିଷାକ୍ତ ସର୍ପ ପରି ଜ୍ୱଳିବା। ତୀର ଟାଣିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ, କୁଇଭର ଓ ମୁଁହ ସହିତ ଏକତ୍ର, ଜମିରୁ ବାହୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେବା ସର୍ପ ମୁଣ୍ଡ ଉଠିବାପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୀର ତାଙ୍କର ହାତରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ଏକ ଉତ୍ତଳ ସର୍ପ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଭଦ୍ର, ରୁଦ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଏକ ଭୟଙ୍କର ତୀରରେ ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମାଥାରେ ବିଦ୍ଧ କଲେ। ମାଥାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବିଷ୍ଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ଅପମାନିତ, ଗଣପତି ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ଶିଂହ ଶାଂଘ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେବାପରି। ପରେ, କ୍ରୂର ମୁହଁ ଓ ମହା ତୀର ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁ ଗଣପତିର ବାହୁକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାହା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ତୀର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ବାହୁକୁ ଛାଡ଼ିଲେ। ବିଷ୍ଣୁ ଭଦ୍ରକୁ ପୁନି ଆଘାତ କଲେ, ଭଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁକୁ ଆଘାତ କଲେ; ଏପରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଦୁଇଝଣେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ତୀର ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଦୁଇଝଣେ ତୀବ୍ର ଶକ୍ତିରେ ତୀର ଛାଡ଼ି ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଭୟଙ୍କର ଓ କମ୍ପନୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ଆକାଶରେ 'ହାୟ!' ବୋଲି ଦେବତାମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ।