ସେ ମହାପୁରୁଷ ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାହାରେ ସୁନା ତାରା ଭାବେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଏଠା ସେଠା ଘୁରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଏକାକି ହଜାର ଦେବତା ପରି ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଦରେ ମତ୍ତ, କ୍ରୋଧିତ ଭଦ୍ରକାଳୀ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ତୀବ୍ର ଜ୍ୱାଳାରେ ଜଳିଉଠି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉଦ୍ଭବ ଏହି ମହାନ ଦେବୀ ସେଠାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଭଦ୍ରକାଳୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଅଗ୍ନି, ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ଯେପରି ଶେଷନାଗର ଅଗ୍ନିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦହିଯାଏ, ସେହିଭଳି ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଦ୍ରକାଳୀ ଖେଳିଖେଳି ବାମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କଲେ, ତଳୱାରରେ ଅଗ୍ନିକୁ, ବାଣରେ ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ସାଙ୍ଗକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ତ୍ରିଶୂଳରେ, ବରୁଣଙ୍କୁ ଭାରି ଗଦାରେ, ନିରୃତିକୁ ଲୋହା ଗଦାରେ ଓ ବାୟୁଙ୍କୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଗଣନାଥ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ। ପରେ ସେ ଦେବତା ତାଙ୍କର ନଖାଗ୍ରେ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ନାକର ଚୁଡ଼ିକୁ ଛେଦ କଲେ, ଏହିପରି ଦେବୀମାତାଙ୍କ ନାକର ଚୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟ। ପରେ କୁଟାରରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ହାତ କାଟିଦେଲେ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀମାତାଙ୍କ ଜିଭ ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠି ଲମ୍ବା ଭାଗକୁ ଛେଦ କଲେ। ଏହିପରି ସ୍ୱାହା ଦେବୀଙ୍କ ଡାହାଣ ନାକର ଛିଦ୍ର ଓ ବାମ ଷଢ଼ ମଧ୍ୟ ଛେଦ କଲେ। ଭଦ୍ରକାଳୀ ଅତି ଶୀଘ୍ରତାରେ ଭାଗଙ୍କ ଠୁଲ ଓ ପଦ୍ମପତ୍ର ସଦୃଶ ଦୁଇ ଚକୁକୁ ଉତ୍କ୍ଷେପ କଲେ। ଗଣନାଥ ତାଙ୍କର ଧନୁର ତୀରେ ପୂଷଣଙ୍କ ମୁକୁତା ମାଳା ପରି ଦନ୍ତାବଳୀକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଯାହାରୁ ସେ ଭଲଭଳି କଥା କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ସେ ଦେବତା ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ମାନ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ଦିଅ କରି ତଳେ ଦବି ଦେଲେ, ଯେପରି ମାଟି ଉପରେ କୀଟ ପିସିଯାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ କ୍ରୋଧର ଚୂଡ଼ାନ୍ତରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ସେଉଁଠି ବିଳାପ କରୁଥିବା ବୈରିଣୀ ଦେଖି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଦେବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ତାଳ ଫଳ ସଦୃଶ ମୁଣ୍ଡକୁ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞପତ୍ନୀ, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀମାନଙ୍କ ସହ ପୁତୁଳି ପରି, ଗଣନାଥମାନଙ୍କ ପାଦ ଓ ହାତରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅରିଷ୍ଟନେମି, ସୋମ, ଧର୍ମ, ପ୍ରଜାପତି, ବହୁପୁତ୍ର, ଆଙ୍ଗିରସ, କୃଶାଶ୍ୱ ଓ କଶ୍ୟପ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦଢ଼ିଅ ଗଣମାନେ ସିଂହ ପ୍ରତି ଚାଳରେ ଗଳା ଧରି, କଠୋର କଥା କହି, ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଘୁଞ୍ଚି ଆଘାତ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ଜନାନୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ଭୂତପିଶାଚମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେଲେ, ଯେପରି କଳିଯୁଗରେ ଗୃହଣୀମାନେ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଳିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ଉଜାଡ଼ ହୋଇଗଲା—ଉପକରଣ ଉଲଟିଗଲା, ଯଜ୍ଞସ୍ତମ୍ଭ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଲା, ମହାମଣ୍ଡପ ଜଳିଗଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ତୋରଣ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ଦେବସେନା ଉପଟିଗଲା, ତାପସମାନେ ହତ, ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୱନି ନିର୍ବିକ ହେଲା, ଜନସମ୍ମିଳନ କ୍ଷୀଣ ହେଲା। ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳ ଦୁଃଖ ଓ ଅପଦ୍ରବରେ ଜଙ୍ଗଲ ପରି ହୋଇଗଲା—କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିବା ନାରୀମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସେବକମାନେ ମୃତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ତାଙ୍କର ବାହୁ, ଜଂଘା, ଛାତି ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ମୁଣ୍ଡ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଗଲା। ହଜାର ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଛଡ଼ିଦେଲେ, ଗଣନାଥ ସେଠିଅଛି ଯଜ୍ଞାଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଯଜ୍ଞ ପଶୁ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ ମୃଗ ରୂପ ଧାରଣ କରି ପଳାଇଗଲା। ତାପରେ ଭଦ୍ର, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧନୁକୁ ତଣି, ତୀର ଛାଡ଼ି ତାହାକୁ ଧାଡ଼ିଲେ। ସେ ଧନୁକୁ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତଣିଲେ, ତାଙ୍କର ଧନୁର ଧ୍ୱନି ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଗଜ୍ଜନ ପରି ଆକାଶ, ବାୟୁମଣ୍ଡଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉପଦ୍ରବ କଲା। ଏହି ଦ୍ରୁତ ଧ୍ୱନିରେ ଯଜ୍ଞପଶୁ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ "ମୁଁ ମୃତ" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଏକ ଅର୍ଧ-ଚାପ ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ଭୟରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଅସ୍ଥିର, ଦେହ କମ୍ପିତ, ତେଜ ନାଷ୍ଟ, ମୁଣ୍ଡ ହୀନ ଏହି ମୃଗ ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ନନ୍ଦନକୁ ଏପରି ଅପମାନିତ ହେବାରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଏକ ଚୂଡ଼ାନ୍ତ କ୍ରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉଠିଲେ। ତାପରେ ଗରୁଡ଼, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା, ସର୍ପମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ବାୟୁ ସମ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କୁ କାନ୍ଧରେ ଚଢ଼ାଇ ନେଲେ। ବଞ୍ଚିଯାଇଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଜୀବନ ଦେବାକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ଭୂତପତି ହସିଲେ, ଯେପରି ସିଂହ ଶିଆଳମାନେକୁ ଦେଖି ଅଚଳ ରହିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଏକ ରଥ ପ୍ରକଟ ହେଲା, ଯାହା ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଶୋଭାମୟ ପତାକା ଓ ବୃଷଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ରଥ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତଣାଯାଉଥିଲା, ଚାରିଟିଏ ଚକା, ବହୁ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଓ ମଣିମୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ପାଇଁ ପୂର୍ବ ତ୍ରିପୁର ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁ ଚାରିଅଟିଏ ଥିଲେ ସେହି ଚାରିଅଟିଏ ଏଠି ମଧ୍ୟ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, କଳା ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଉଁଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ହରିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆଣି, ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ, "ଓ ଶୁଭ ମୂର୍ତ୍ତି ଭଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ତୁମକୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ଓ ଶୂର ଭଦ୍ର, ଅବିନାଶୀ ଏହି ରଥରେ ଆରୋହଣ କର।