ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ସମୟରେ, କିଛି ଶୂରବୀର ପ୍ରମଥଗଣ ବଡ଼ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଗରୁଡ଼ ପରି ଆକାଶରେ ମହାନାଗମାନେ ଯେପରି ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେଭଳି ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖାଯିବା ପରି ଚାଲିଯାଉଥିଲେ। କିଛି ପ୍ରମଥଗଣ ଘରବାଡି, ଝାଲର ଜାଲି, ବାଡ଼ ଓ ଦରଜା ସହିତ ଉପ୍ରୁଟ୍ଟି କରି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଜଳମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ବଜ୍ରପାତ ମେଘ ପରି କଳା ଥିଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଘରମାନେ ଉପ୍ରୁଟ୍ଟି ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଘରର ଦରଜା, ଦିଵାଲ, ବାଲକନୀ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା—ଏକ ଅର୍ଥହୀନ ବାକ୍ୟ ପରି ପଡ଼ି ରହିଗଲା। ଘର ଉଠାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ଘରର ନାରୀମାନେ ବିଳାପ କରୁଥିଲେ—“ହେ ରକ୍ଷକ! ହେ ପିତା! ହେ ପୁତ୍ର! ହେ ଭାଇ! ହେ ମା!” ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କରେ ପଳାଇଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିବା, ଦୋଷୀମାନେ ଦଣ୍ଡ ନପାଇଥିବା ଦେଖି, ଦେବସେନାପତି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉନ୍ମତ୍ତ ହେଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଉଠାଇଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ବଶ କରେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଉପରକୁ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହସ୍ତ, ମୁଁହରୁ ଅଗ୍ନି ଲାଉଥିଲା। ସେ ସିଂହ ପରି ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଭାବେ ଚିତ୍କାର କରି ଦୂରେ ଦୂରେ ଛଡ଼ିଦେଲେ। ସେଉଁଠି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କର ଚାଳ ଅତି ମଧୁର ଓ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବାରାଣସୀରେ ଏକ ଉନ୍ମତ୍ତ ପରି ସେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ଦେବସେନାକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ। ସେ ଏକ ବନ୍ୟ ହାତୀର ନେତା ପରି ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗରେ—ନୀଳ, ଧୂସର, ଲାଲ—ଅପୂର୍ବ ରୂପ ଦେଖାଉଥିଲେ। ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେତାର ମାଳାରେ ସଜିଥିଲେ। ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଗର୍ବରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଦୂତୀଏ ଗତିରେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କୁ ଏକ ହଜାର ପରି ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧ ମଦରେ ଉନ୍ମତ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ରୂପେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସେ ଭଦ୍ରକାଳୀ ଅପୂର୍ବ ଅଭାୟ ଦେଖାଉଥିଲେ।