ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାରେ, ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଶୁଭ ଫଳର ଅଂଶ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ଚାହିଲେ। ଦେବତାମାନେଙ୍କର ନିଜ କଥା ଯଥାର୍ଥ ଓ ଉଚିତ ଥିଲା ମଧ୍ୟ, ସେଠାରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳିଲା ନାହିଁ, ଏହା ଦେଖି ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାପରେ, ଗଣପତିମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ବିଷ୍ଣୁ ଆଦି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଆଦର ପାଇନାହାନ୍ତି, କାରଣ ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଅହଂକାରୀ ହୋଇଛ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହେବାରୁ, ଏହି ଅହଂକାର ସହିତ ତୁମେ ଜୀବନ ସହ ଦଣ୍ଡିତ ହେବ।" ଏଭଳି କହି, ପ୍ରଭୁ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁର ଅଗ୍ନିରେ ବଡ଼ ଯକ୍ଷମାନେଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବେଦୀକୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ, ଯେପରିକି ପୂର୍ବେ ହରା କରିଥିଲେ। ତାପରେ, ଗଣମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୃଢ଼ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭଗୁଡ଼ିକୁ ଉପଟି ନେଇ ପୂରୋହିତମାନେଙ୍କ ଗଳାରେ ଦୂର୍ଦ୍ଧା ଦେଇ ମାନ୍ଧିଦେଲେ। ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞପାତ୍ର ଭାଙ୍ଗି ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ଯଜ୍ଞର ସାମଗ୍ରୀ ନେଇ ଗଙ୍ଗା ନଦୀରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ ପରି ବଡ଼ ବଡ଼ ଦିବ୍ୟ ଅନ୍ନ ଓ ପାନର ଢେର, ଅମୃତ ଭରିଥିବା ଦୁଧର ନଦୀ, ମଖନ ଓ ଦହିର ଶ୍ରୋତ ଦେଖାଦେଲା। ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମାଂସ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଖାଦ୍ୟ, ରସାଳ ପାନୀୟ, ଚବାଇବା, ଚାଟିବା ଯୋଗ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଥିଲା। ଗଣମାନେ ଏହାକୁ ମୁହଁରେ ଦେଇ ଖାଇ, ତୁଲି ତୁଲି ବିକିରଣ କରିଦେଲେ; ସେମାନେ ବଜ୍ର, ଚକ୍ର, ବଡ଼ ବଡ଼ ବାଣ, ଶୂଳ, ପାଶ, ଗଦା ଇତ୍ୟାଦି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏହି କାମ କଲେ। ମୁସଳ, ତଳୱାର, ଶୂଳ, ଭାଙ୍ଗିବା ଛଡ଼, କୁହାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, "କାଟ! ଭାଙ୍ଗ! ଫିଙ୍କ! ଛିଁଡ଼! ଫାଡ଼!"—ଏହିଭଳି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ହେଲା। "ମାର! ଆକ୍ରମଣ କର! ଭାଗ! ଉପଟ!"—ଏଭଳି କ୍ରୋଧର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଇ, କରୁଣ ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା। ଯେଉଁଠି ଗଣପତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ, କେହି ଆଖି ବଡ଼ କରି ଦେଖୁଥିଲେ, କେହି ଓଠ ଓ ଦାନ୍ତ କଟୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ରମରେ ଥିବା ମୁନିମାନେଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଇ ହତ୍ୟା କଲେ, ତାଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ଛିନି ନେଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ। ମଣିମୟ ବେଦୀ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ, ମଟକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲେ, ଗାନ କରି, ଚିତ୍କାର କରି, ହସୁଥିଲେ। ଶିବଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ଗଣମାନେ ରକ୍ତମଦିରା ପିଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରି, ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସେମାନେ ବୃଷ, ନାଗ, ସିଂହ ପ୍ରମୁଖ ମାନ୍ୟମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କେହି ଆନନ୍ଦରେ ତାମାମା ହେଉଥିଲେ, କେହି ମାରୁଥିଲେ, କେହି ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, କେହି ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥା କହୁଥିଲେ। କେହି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେହି ହସୁଥିଲେ, କେହି ଉଛଳୁଥିଲେ; ପ୍ରମଥମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦେଖାଉଥିଲେ। କେହି ମେଘକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କେହି ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଧରିବା ପାଇଁ ଉଛଳିଲେ, କେହି ବାତାସ ସହ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ଏହି କ୍ରୁର ପ୍ରମଥମାନେ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। କେହି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଗରୁଡ଼ ପରି ବଡ଼ ସର୍ପ ଭଳି ଘୁରୁଥିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଇ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିଲେ। କେହି ଜାଲି, ଜାଲନ୍ତା, ବାଡ଼ି, ଜାଲି ଦ୍ୱାର ସହ ଘର ଉପଟି ଜଳରେ ଫିଙ୍କିଦେଲେ; କଳା ମେଘ ପରି ପ୍ରମଥମାନେ ଘୋର ରବ କଲେ। ଘର ଉପଟିଯିବା ସମୟରେ ଘର ମହିଳାମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, “ଓ ରକ୍ଷକ! ଓ ବାପା! ଓ ପୁଅ! ଓ ଭାଇ! ଓ ମାଁ!” ଏପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଓ ଆତଙ୍କରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ନିଜେ ଦୋଷୀ ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ନହେବାରେ, ଗଣପତିମାନେ ମୁଖ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ତାପରେ ସେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟି ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ସହିତ, ମୁଁହରୁ ଅଗ୍ନି ତ୍ୟାଗ କରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସିଂହ ପରି ଭୟଭୀତ କରି ଦୌଡ଼ିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ଗତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ବାରାଣସୀରେ ମତ୍ତ ପୁରୁଷ ପରି, ସେ ଦେବସେନାକୁ ବିଘ୍ନିତ କଲେ। ସେ ଏକ ବଡ଼ ହୃଦୟର ହାଥୀର ନାୟକ ପରି ନୀଳ, ନାଗ, ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେ ବାଘଚର୍ମର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସୁନା ତାରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ସେ ଦେବସଭାରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଚାଲୁଥିଲେ, ଏଠାଠା ଦୃତ ଗତିରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି ଘୁରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ସେଠି ଏକାକି ସେଉଁଠି ହଜାର ମନେ କଲେ; ଏବଂ ଭଦ୍ରକାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମତ୍ତ ଓ କ୍ରୁଧାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଜ୍ୱଳିଲା, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ସେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶ୍ରେଷ୍ଠା, ତାଙ୍କ ସହ ଦେଖିଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ, ଭଦ୍ରକାଳୀର ତେଜ ଏମିତି ଜ୍ୱଳିଲା, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଧୂମ୍ରାବୃତ ଅଗ୍ନି ଜଗତକୁ ଭସ୍ମ କରେ; ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ, ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଶେଷ ନାଗର ଅଗ୍ନିରେ ଜଗତ ଦହିଯାଏ, ଭଦ୍ରକାଳୀ ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଗଣସହ ଏଗିଯାଇ, ଘୋଡ଼ାରେ ଚଢ଼ିଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଭଦ୍ରକାଳୀ ଖେଳ କରିବାରେ ବାମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଘାତ କଲେ; ତାଲୱାର ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନିକୁ, ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ସହଧର୍ମିଣୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ସେ ଦୃଢ଼ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ରୁଦ୍ରମାନେ, ଭାରୀ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ବରୁଣ, ଲୋହା ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ନିରୃତି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବାୟୁଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହିପରି, ଶୂଳଧାରୀ ବୀର ଗଣନାୟକ ଯେଉଁମାନେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ତାପରେ, ଦେବତା ସେଉଁଠି ନିଜ ନଖର ଆଗରେ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କ ଶୋଭାମୟ ନାକ ଚୁଣ୍ଡ ଛେଦ କଲେ, ଏବଂ ଦେବମାତାଙ୍କ ନାକ ଚୁଣ୍ଡକୁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କଟିଦେଲେ।