ଏହି ସମୟରେ, ମହାନ ଦ୍ୱାପର ବଳରେ ଶ୍ରୀ ଭଦ୍ର ଶିବଙ୍କ ବୃଷ ଉପରେ ଆସି ବସିଲେ । ବୃଷଧ୍ୱଜ ଶ୍ରୀ ଶିବ, ମেঘମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରି ଚମକୁଥିଲେ । ଭଦ୍ରଙ୍କ ଦେହ ଭସ୍ମର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା, ସେ ମୁକ୍ତା ସ୍ଫଟିକ ପରି ଧଳା ଛତା ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଧଳା ଚମରୀ ହାତରେ ରଖିଥିଲେ । ଭଦ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ, ଭସ୍ମର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା ଶ୍ରୀ ଶିବ, ପାହାଡ଼ର ନାୟକ ପରି ଦିଗ୍ଗଜ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ସହିତ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ । ଭଦ୍ର ଏବଂ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶିବ, ଉଭୟ ଧଳା ଚମରୀ ହାତରେ ଧରି, ଶଶି ପରି ମୃଦୁ ଚମକୁଥିଲେ । ଭଦ୍ରଙ୍କ ଆଗରେ, ଭାନୁ ନାମକ ଚମକୁଥିବା ଦେବତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଶଙ୍ଖ ଫୁଙ୍ଗାଇଲେ, ତାହା ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା । ଦିବ୍ୟ ଡ଼଼ମ୍ବ ଦ୍ୱନିତ ହେଲା, ଆକାଶ ଦିବ୍ୟ ଧ୍ୱନିରେ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ଶତଶଃ ମେଘ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଲେ । ବାୟୁ ମଧୁର ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ନେଇ ହଲକା ହଲକା ବହିଲା, ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ଉପକୃତ କରିଲା । ଏହାପରେ, ସମସ୍ତ ଗଣେଶ୍ବର ଦେବତା, ଯୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତିରେ ମଦୋନ୍ମଦ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ । ସେ ସମୟରେ, ଭଦ୍ର ନିଜ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଯେପରି ତ୍ରୟମ୍ବକ ରୁଦ୍ର ମଣ୍ଡଳରେ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ଦ୍ୱିପ୍ରଭା ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥାନ୍ତି । ଏହି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ର, ନିଜ ଅନୁୟାୟୀ ମଣ୍ଡଳ ସହିତ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପରିଣତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ । ଏହାପରେ, ଦେବମଣ୍ଡଳର ମୁଖ୍ୟ ରୁଦ୍ର, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଯଜ୍ଞକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସଂସାର ଶେଷରେ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇଲେ । ସେଠାରେ, ଶିବ ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ପତାକା ଶୋଭିତ ହୋଇ । ଭୂମି ଶୁଦ୍ଧ ଦର୍ଭା ଶୟନ ଏବଂ ଋତୁ ଅନୁସାରୀ ଅଫରିଂରେ ଭରିଯାଇଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଭଲଭାବେ ଜଳିଥିଲା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ତାଲି ଦିଆଯାଇଥିଲା । ମହାର୍ଷିମାନେ ବେଦ ନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଏବଂ ଦେବୀମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ବାଂଶୀ ଏବଂ ବୀଣା ର ମଧୁର ଧ୍ୱନି, ବେଦ ଚାନ୍ତ ଦ୍ୱନିରେ ଅଞ୍ଚଳ ଭରିଯାଇଥିଲା । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବୀରଭଦ୍ର ଗଭୀର ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରିଲେ । ଏହାପରେ, ଗଣପତିମାନେ ଏକ ଭୟାନକ ରବ କରିଲେ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଲା, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱନିକୁ ମଧ୍ୟ ଅଟୁଟ କରିଦେଲା । ଏହି ଦ୍ୱନିରେ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଭୟଭିତ ହୋଇ, ଏକାଏକି ଦିଗ୍ଦିଗ୍ ଭାଗିଗଲେ, ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଭୂଷଣ ଖସିଗଲା । ଦେବମଣ୍ଡଳ ଭୟରେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ – "ମହାନ୍ ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଗଲା କି? ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯାଉଛି କି? ଏହା କ’ଣ?" ସିଂହର ଦ୍ୱନି ଯେପରି ଅତିଭୟଙ୍କର ହାତୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାନ୍ତି, ଏହି ଦ୍ୱନି ଶୁଣି କିଛି ଦେବମଣ୍ଡଳ ଭୟରେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେଲେ । ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଲା, ବାୟୁ ତୀବ୍ର ଭାବେ ବହିଲା, ସମୁଦ୍ର ମଣ୍ଡଳ ଅସ୍ଥିର ହେଲା । ଅଗ୍ନି ଜଳିଲା ନାହିଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଲା ନାହିଁ, ଗ୍ରହମାନେ ଆଲୋକ ଦେଲେ ନାହିଁ, ତାରା ଏବଂ ନକ୍ଷତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧାର ହେଇଗଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ପୂନ୍ୟଶୀଳ ବୀରଭଦ୍ର ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଏବଂ ଶ୍ରୀ ଦେବୀ, ଦହୁଁଥିବା ଯଜ୍ଞକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ । ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଡକ୍ଷ ଭୟଭିତ ହେଲେ, ତଥାପି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଅଭିନୟ ରେ କ୍ରୋଧ ଦେଖାଇ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ – "ତୁମେ କିଏ? ଏଠାରେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ?" ଡକ୍ଷଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ ବୀରଭଦ୍ର, ବଦ୍ଧମନ ଡକ୍ଷକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି, ଦେବମଣ୍ଡଳ ଏବଂ ପୁରୋହିତମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ସ୍ମିତ ମୁଖରେ ଉଚିତ ଏବଂ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ତର ଦେଲେ – "ଆମେ ସମସ୍ତେ ସର୍ବଙ୍କ ଅନୁଚର, ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ଆସିଛୁ, ଏଠାରେ ଅଂଶ ଚାହୁଁଛୁ; ଆମ ଅଂଶ ଦିଅ।" "ଯଦି ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଂଶ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇନାହିଁ, ତେବେ କାରଣ କହ, କିମ୍ବା ଏଠାରେ ଅମରମଣ୍ଡଳ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।" ଗଣପତିଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉପରେ, ଡକ୍ଷ ମୁଖ୍ୟ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଉତ୍ତର ଦେଲେ – "ମନ୍ତ୍ର ଆମର ଅଧିକାର; ଆମେ କିଛି କରିପାରିବା ନାହିଁ।" ମନ୍ତ୍ରମାନେ କହିଲେ – "ଓ ଦେବମଣ୍ଡଳ, ତୁମର ମନ ମୋହରେ ଆଛି, ତୁମେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ଦେବା ଉଚିତ।" ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଏହି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବମଣ୍ଡଳ ମନ୍ତ୍ରର ଉପଦେଶ ଅନୁସରିଲେ ନାହିଁ, ଶୁଭ କାମନା ରଖିବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ମନ ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା । ତାଙ୍କ ଅପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଉତ୍ତର ଫଳ ନାହିଁ ଦେବାରେ, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଏହାପରେ, ଗଣପତିମାନେ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଦେବମଣ୍ଡଳଙ୍କୁ କହିଲେ – "ମନ୍ତ୍ରମାନେ ତୁମେ ଗୌରବରେ ଅପମାନ କରିଛ; ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଆମେ ଅପମାନିତ ହୋଇଛୁ, ତେଣୁ ତୁମର ଜୀବନ ସହିତ ଗର୍ବକୁ ଅପସାରଣ କରିବି।" ଏହିପରି କହି, ଲୋକପତି କ୍ରୋଧରେ ଯକ୍ଷଙ୍କ ମହାବେଦୀକୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଭାଗ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ହରା ପୂର୍ବରୁ କରିଥିଲେ । ଏହାପରେ, ଗଣପତିମାନେ ପାହାଡ଼ପରି ଆକାର ନେଇ, ଯଜ୍ଞ ଶ୍ତମ୍ଭମାନେ ଉପଡ଼ି ନିକଟର ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଦୂରୀ ଦେଇ ବାନ୍ଧିଦେଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ରମାନେ ଭଙ୍ଗ କରି ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ଉପାଦାନ ନେଇ, ଗଙ୍ଗା ଧାରାରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । ଏଠାରେ, ପାହାଡ଼ପରି ଦିବ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଏବଂ ପାନୀୟର ଅନ୍ତିମ ଭଣ୍ଡାର, ମଧୁ ଭରି ଦୁଧ ଧାରା, ଏବଂ ମଧୁର ଦହି ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଏଠାରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ମାଂସ, ମଧୁର ଖାଦ୍ୟ, ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ପାନୀୟ, ଚବା ଏବଂ ଲିକିବା ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା । ଶୂରମାନେ ଏହି ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମୁଁହରେ ଦେଇ, ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଚକ୍ର, ଦୀର୍ଘ ବାଣ, ଶୂଳ, ନୂସ ଏବଂ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଉପାଦାନ ଉପହାର ଚୋରି ଏବଂ ବିକ୍ଷିପ୍ତ କରିଦେଲେ । ଏପରି ଭାବରେ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶିବଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ବିନାଶ ଏବଂ ଅପମାନର ଅଭିମୁଖୀ ହେଲେ ।