ଏହି ଦିନ, ଦେବୀ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ବିରଭଦ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, “ଓ ମହାଦେବ, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ—ମୁଁ କଣ କାମ କରିବି?” ତାପରେ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ବିରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ କହିଲେ, “ତୁମେ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ବିଳମ୍ବ ନ କରି, ପ୍ରଚେତସ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କର। ଏହି କାମ ତୁମର, ଗଣାଧୀଶ!” “ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେବୀ ସହିତ ରୈଭ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହିବି, ଏବଂ ତୁମର ଭୟଙ୍କର ପ୍ରତାପକୁ ଦେଖିବି, ଗଣାଧୀଶ।” କନଖଳାର ଗଛଗୁଡିକ, ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ, ସୁନା ଶିଖର ଥିବା ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ସେଠି, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚଳିଛି; ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଯଜ୍ଞକୁ ବିଘ୍ନ କର। ଏପରି ଶିବ କହିବା ପରେ, ହିମାଲୟପତି କନ୍ୟା ଦେବୀ ଭଦ୍ରକୁ ଗାଈ ତାଙ୍କ ଛଉଁକୁ ଯେପରି ଦୟାର ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଥାଏ, ସେପରି ଦେଖିଲେ। ଦେବୀ ଭଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଆଲିଂଗନ କରି ଶୁଘ୍ରାନ କରି, ହସି, ମଧୁର ଏବଂ ସନ୍ତୁଳିତ କଥା କହିଲେ, “ପ୍ରିୟ ଭଦ୍ର, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ; ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ।" “ଦକ୍ଷ, ଯଜ୍ଞରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ ନାହିଁ; ଏହି ଦ୍ୱେଷରୁ, ଗଣାଧୀଶ, ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କର।" “ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ଭଦ୍ର, ଯଜ୍ଞର ଭାଗ୍ୟକୁ ଅଭାଗ୍ୟ କର; ଏବଂ ଭଦ୍ର ସହିତ ଯଜ୍ଞକୁ କରୁଥିବା ଦକ୍ଷକୁ ହତ୍ୟା କର।” ଏପରି ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ପାଇ, ଭଦ୍ର ଶିର ନମାଇ, ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ତୟାରି କଲେ। ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ବିରଭଦ୍ର, ଦେବୀଙ୍କ ରୋଷ ଦୂର କରିବାକୁ ଆସି, ଭୂତଗଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପ୍ରତିମ ଦେବତା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଚର୍ମର ରୋମ ରୁ ରୋମଜ ନାମକ ଗଣାଧୀଶଗୁଡିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ଦାହିଁ ଭୁଜାରୁ ଶତ କୋଟି ଭୟଙ୍କର ଗଣାଧୀଶଗୁଡିକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଉପରାନ୍ତ, ତାଙ୍କ ପାଦ, ଉରୁ, ପୃଷ୍ଠ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ମୁହଁ, ଗଳା, ଗୁପ୍ତ ଅଙ୍ଗ, ଗୁଡି, ମୁଣ୍ଡ, ଗରା, ମୁଖ ଓ ପେଟରୁ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶ୍ୱରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଭଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତାପ ସମାନ ହୋଇ, ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଏହି ଗଣାଧୀଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ସମସ୍ତଙ୍କର ହଜାର ଭୁଜା ଥିଲା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାତରେ ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଥିଲା; ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରଭାରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ତିନି ଆଖି ଓ ଜଟା ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିଶୂଳ, ବଣ, ଗଦା, କୁଟାର, କପାଳ ଓ ପାଥର ଧାରଣ କରି, କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେମାନେ ଶତ ଶତ ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶ ମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ତରି ଆସି, ବିଦ୍ୟୁତ ମେଘ ପରି ଗଜ୍ଜନ କରି, ଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣାଧୀଶମାନେ ଦ୍ୱାରା ବିବୃତ ହୋଇ, ଭଦ୍ର, କାଳଭୈରବ ପରି, ଶତ ଶତ ବିନାଶ ଅଗ୍ନି ସହିତ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମହାବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଦ୍ର, ବଦଳ ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଭଦ୍ର, ଅଙ୍ଗାର ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ମୁକ୍ତା ସ୍ଵେତ ଛତା ଧାରଣ କରି ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଵେତ ଚୌରୀ ଧାରଣ କରି, ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭଦ୍ରଙ୍କ ପାଶରେ ଅଙ୍ଗାର ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ମହାଦେବ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ପର୍ବତପତି ପରି ଜଗତ୍ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଶରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭଦ୍ର ଚୌରୀ ଧାରଣ କରି, ଶିବ ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ଶିଶୁ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଭଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ଶୋଭାମୟ ଭାନୁ, ସୁନା ଓ ମଣି ରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଦ୍ଧ ମଙ୍ଗଳ କଂସ ଫୁଙ୍ଗାଇ, ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କଲେ। ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଦ୍ୱନି ଶୁନିଲା, ଦିଗ୍ବାସୀ ହେବା ଆକାଶ ଭରିଗଲା, ଏବଂ ଶତ ଶତ ମେଘ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ବନ୍ଦା ଫୁଲର ମଧୁର ଗନ୍ଧ ନେଇ, ବାୟୁ ହଳେ ହଳେ ପଥ ଉପରେ ବହିଲା, ଯାତ୍ରାଯିବାରେ ସହାୟ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ, ଯୁଦ୍ଧ ଶକ୍ତିର ମଦ ଓ ଗର୍ବରେ ମାଦ ହୋଇ, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଭଦ୍ର ଭଦ୍ର ମଣ୍ଡଳରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ, ତ୍ରୟମ୍ବକ ଅମ୍ବିକା ସହିତ ରୁଦ୍ର ମଣ୍ଡଳରେ ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେବା ପରି। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ବିରଭଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜା ସହିତ, ତାଙ୍କ ମହା ଅନୁୟାୟୀମାନେ ସହିତ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଏବେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ହୋଇଗଲା। ତାପରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୁଦ୍ର, ଗଣାଧୀଶ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ତିଆରି କରାଯିଥିବା ଯଜ୍ଞସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଶେଷକାଳରେ ଜଗତ୍ ନାଶ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ସେଠି, ବିରଭଦ୍ର ଦେଖିଲେ—ଦେବମାନେ, ବିଷ୍ଣୁ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ, ଶୋଭାମୟ ପତାକା ସହିତ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରୁଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଶୁଦ୍ଧ ଦର୍ଭ ଓ ଋତୁ ଅନୁସାରେ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା, ଅଗ୍ନି ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ଏବଂ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସୁନା ଭାଣ୍ଡ ରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଯଜ୍ଞ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଋଷିମାନେ ବେଦ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଯଜ୍ଞ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ସେଠି ହଜାର ଦେବୀମାନେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ବାଂଶୀ ଓ ବୀଣାର ମଧୁର ଧ୍ୱନି, ବେଦ ଗାନ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥଳୀ ଚଞ୍ଚଳ ହୋଇଥିଲା। ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଦେଖି, ବିରଭଦ୍ର ଗଭୀର ମେଘ ପରି ଗଜ୍ଜନ କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା, ଗଣାଧୀଶମାନେ ଆକାଶ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସମୁଦ୍ର ଶବ୍ଦକୁ ମଧ୍ୟ ଆଡ଼କୁ ଦେଇ ଦେଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ ଭୟ ଭିତି ହୋଇ, ତାଙ୍କର ପୋଷାକ ଓ ଅଭୂଷଣ ଛାଡ଼ି, ଚାରି ଦିଗରେ ପଳାଇଗଲେ। ଦେବମାନେ ଭୟରେ କହିଲେ, “ମହାନ୍ ବୃଷ୍ଠିପର୍ବତ ଭଙ୍ଗ ହେଲା କି? ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯାଉଛି କି? ଏହା କ’ଣ, ଏହା କ’ଣ?” ଯେପରି ଦୀପ ଜଙ୍ଗଳରେ ସିଂହର ଗଜ୍ଜନ ହାତୀମାନେ ଭୟ ଭିତି ହୋଇ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି, ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁନି, କିଛି ଦେବତା ଭୟରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ।