ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ଭୟାନକ ଦୈବୀୟ ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯାହାଙ୍କର ହାତରେ ଉଠାଇଥିବା ବଜ୍ର ପ୍ରଭା ଦେଇ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନା ଛଟା ଛଡ଼ାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର କେଶ ମାନେ ମେଘ ମଧ୍ୟରୁ ବିଜୁଳି ଚମକିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ଦାଢ଼ି ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତରେ ଭରିଥିଲା, ତାଙ୍କର ପେଟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିଶାଳ ଓ ଅପାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ଜିଭ ବିଜୁଳିରେ ଚମକୁଥିଲା, ଓଠ ତଳକୁ ଝୁଲିଯାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ଗର୍ଜନ ମେଘ ଓ ସମୁଦ୍ର ରବ ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେ ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ଧାରା ବହୁତ ବେଗରେ ବହୁଥିଲା। ତାଙ୍କର କଣ୍ଠା ମେଘ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ଗୋଲକ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ମୁଣ୍ଡର ଶିର ଉପରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ମାଳା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ସେ ସୁନା ଅଳଙ୍କାର, ଅଙ୍ଗଦ, ପାଦ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ଏହି ଅଳଙ୍କାର ଝଙ୍କାର ହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ମାଣିକ୍ୟ ଓ ମୁକ୍ତାମାଳା ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ଥିଲା। ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଶରଭ, ବାଘ କିମ୍ବା ସିଂହ ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚାଲ ମଦୋନ୍ମତ ଗଜର ମହିମାନ୍ୱିତ ଚାଲ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର, ଶଂଖ, ଯକ୍ତାଲ ପଂଖା, ମଲୟାଗିର ଧଳା ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଧଳା ତେଜ ରେ ଚମକୁଥିଲେ, ମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ମେଘ ମାନ୍ୟ ଉପରେ ତୁଷାର ଢଙ୍କା ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଚଳିତ ହେଉଛି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା। ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ନି ମାଳା ଘେରି ରହିଥିଲା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁକ୍ତା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଏପରି ଥିଲା ଯେ, କଳାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ଦେବତା, ଭୂମିରେ ଦୁଇ ଘୁଁଡି ରଖି, ହାତ ଜୋଡି ଶିର ନମାଇ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ନାୟକ ଶ୍ରୀଗଣେଶଙ୍କ ପାଖରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାୟ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧରୁ, ସେ ମହାଶକ୍ତି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଥିବାକୁ ଆସିଲେ। ବିରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ଯିଏ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହିତ, ଶଙ୍କର ଭଲ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, “ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ।” ବିରଭଦ୍ର ଓ ଭଦ୍ରକାଳୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମହାଦେବ, ଆପଣ ଆମକୁ କ’ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେବେ? ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ।” ତେଣୁ, ତିନି ନଗର ଧ୍ୱଂସକାରୀ ମହାଦେବ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ, ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ବଳଶାଳୀ ବିରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହିତ ଏକାଥିରେ ଧ୍ୱଂସ କର। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର, ହେ ଗଣନାୟକ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ରଇଭ୍ୟ ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରହି, ତୁମର ପ୍ରଚଣ୍ଡ ପ୍ରତାପ ଦେଖିବି।” ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ କନଖଳା ଅଞ୍ଚଳର ଗଛମାନେ ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତର ସୁନା ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଛି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ସେହି ଯଜ୍ଞକୁ ବିଘ୍ନିତ କର। ଦେବତାଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପରେ, ହିମାଲୟପୁତ୍ରୀ ପାର୍ବତୀ ଭଦ୍ରକୁ ମାତୃସ୍ନେହ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଗାଈ ତାଙ୍କର ଛାଣାକୁ ଦେଖେ। ସେ ଭଦ୍ରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘେଣ୍ଡି ଧରି, ଘ୍ରାଣ କରି, ମନୋହର ହସି ଦେଇ କହିଲେ, “ହେ ଭଦ୍ର, ତୁମେ ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ପ୍ରତାପଶାଳୀ। ମୋ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ କରିବାରେ ଯଜ୍ଞେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିନଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱେଷରୁ ତୁମେ ତାଙ୍କର ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କର। ମୋ ଆଦେଶରେ, ଏହି ଯଜ୍ଞର ଶୁଭ ଫଳକୁ ଅଶୁଭ କର, ଏବଂ ଭଦ୍ର ସହିତ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କର।” ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ ବିରଭଦ୍ର ନମ୍ର ଭାବେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧିତ ବିରଭଦ୍ର, ମହାଦେବଙ୍କ ନିବାସୀ, ଦେବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି କରିବାକୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଚର୍ମର ରୋମ୍କୁଠୁ ରୋମଜ ନାମକ ଗଣମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରୁ ସେ ଶତ କୋଟି ଭୟଙ୍କର ଗଣମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ତାଙ୍କର ପାଦ, ଜଂଘା, ପୃଷ୍ଠ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ମୁଁହ, କଣ୍ଠ, ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ, ଗୁଟିକ, ମୁଣ୍ଡ ମୁକୁଟ, ଗଳା, ମୁଁହ ଓ ପେଟରୁ ଅନେକ ଜୀବ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଶୂରବୀର ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତାପରେ ସମ, ସେମାନେ ସମଗ୍ର ଜଗତ୍ ଓ ତାହାର ସମସ୍ତ ଖାଲି ସ୍ଥାନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାତରେ ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ତାଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ବୀ ଥିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୁଳ, ଗଦା, କୁଟାର, ଖପର ଓ ପାଥର ଧରିଥିଲେ, କଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ପରି ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଜଟାଧାରୀ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶତଶଃ ଗଣ, ସିଂହ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଆକାଶରେ ଦୂତିରେ ଧାଇଯାଉଥିଲେ, ମେଘ ଗର୍ଜନ ପରି ରବ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଭଦ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ଏହି ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଘେରାଉରେ ବିରଭଦ୍ର, କଳଭୈରବ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି କଳାନ୍ତରର ଅଗ୍ନି ଶତଶଃ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଧ୍ୱଜରେ ବୃଷଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଭଦ୍ର, ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଭସ୍ମ ପରି ଧଳା ତେଜସ୍ବୀ ଭଦ୍ର, ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୁକ୍ତାପାଣ୍ଡୁ ଛତ୍ର ଓ ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଧରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଭସ୍ମ ଦେହୀ ଭଗବାନ ଶିବ, ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ଓ ବିଶ୍ୱଗୁରୁ ପାଖରେ ଥିବା ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଭଦ୍ର ହାତରେ ଶୁଭ୍ର ଚାମର ଧରି, କ୍ଷୀରଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶିତଳ ତେଜ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏହିପରି ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ। ଭଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଭାନୁ ନାମକ ଦେବତା, ସୁନା ଓ ମାଣିକ୍ୟ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଶୁଭ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରି, ପୃଥିବୀକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। ଦେବ ଦୁନୁବି ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଆକାଶ ମଧ୍ୟ ଦେବସ୍ୱରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶତଶଃ ମେଘ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ମଧୁ ଭରା ପୁଷ୍ପର ସୁଗନ୍ଧ ହାରାଇ ବାୟୁ ମାନେ ତାଙ୍କ ପଥକୁ ସୁଖଦ କରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଶୂରତାରେ ଗର୍ବିତ ଓ ମଦୋନ୍ମତ ଭାବରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।