ସେହି ସମୟରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମ, ଯିଏ ନା ଅସ୍ତି, ନା ନାସ୍ତି, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ, ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଏବଂ ନିତ୍ୟ—ସେଠାରେ ବିରାଜିତିଲେ । ସେଉଁହେଁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ ଓ ପାଳକ—ମହେଶ୍ୱର । ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ମୁଁ ଶିବଙ୍କୁ ଛଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖୁନାହିଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ହବି, ଯାହା କ୍ରିୟା ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, ଏହି ଦିନେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣପାତ୍ରରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ଯଜ୍ଞର ନାୟକଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ । କିନ୍ତୁ, ଯେହେତୁ ସମସ୍ତ ଦେବଦେବ ଓ ନାୟକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରାଯାଇନାହିଁ, ତେଣୁ ଦକ୍ଷ, ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ବିଫଳ ହେବ । ଏଭଳି କହି, ମହାମୁନି ଦଧିଚି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ସେଠାରୁ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ । ମୁନି ଚାଲିଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଭୋଗିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଘଟଣା ଜାଣି, ଦେବୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲେ ଯେ, "ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଧ୍ୱଂସ କର ।" ଦେବୀଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ଭଗବାନ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ହଠାତ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ, ଗଣପତିଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ । ସେଉଁହେଁ ଦେବତାର ହଜାର ମୁହଁ, ହଜାର ପଦ୍ମସଦୃଶ ଚକ୍ଷୁ, ହଜାର ଗଦା ଓ ହଜାର ତୁଣୀ ତୀର ଧାରଣ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ପରଶୁ, ମୁଷଳ ଥିଲା, ଦହୁଚିଁ ଧନୁଷ୍, ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ଭୟାନକ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ ଓ ମାଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଉଠାଯାଇଥିବା ହାତ ବଜ୍ରରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା, କେଶ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ ଜ୍ୱଳା ଥିଲା, ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, କଟ୍କଟିଆ ଦାନ୍ତ, ବିଶାଳ ପେଟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା । ତାଙ୍କର ଜିହ୍ୱା ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସମାନ, ଓଠ ଲଟକୁଥିଲା, ଗର୍ଜନ ମେଘ ଓ ସାଗର ସମାନ, ବାଘଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶରୀରରୁ ରକ୍ତ ଝରୁଥିଲା । ତାଙ୍କ ହରିନା ଦୁଇ ଗାଲକୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ଚୂଡ଼ାରେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମୁଣ୍ଡମାଳା ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲା । ତାଙ୍କ ଶରୀର ମହାସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଅଳଙ୍କାର, ତୋଡ଼, ବାହୁବନ୍ଧନ ଯୁଦ୍ଧ କାଳରେ ଝଙ୍କାରିଥିଲା, ଛାତି ମଣି ଓ ମୁକ୍ତାମାଳାରେ ଆବୃତ । ସେଉଁହେଁ ଶରଭ, ବାଘ କିମ୍ବା ସିଂହ ସମ ଶୌର୍ୟରେ, ମଦୋନ୍ମତ ଗଜ ପଦଚାଳନାରେ ଗମନ କରୁଥିଲେ । ତାଙ୍କ ଦେହ ଶଂଖ, ଚାମର, ମଲ୍ଲିକା, ଚନ୍ଦ୍ରମା, କିମ୍ବା କମଳକଣ୍ଡ ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହିମଶୃଙ୍ଗ ମେଘ ପରି ଚଳିତ ହେଉଥିଲେ । ଅଗ୍ନିମାଳା ଦ୍ୱାରା ବେଷ୍ଟିତ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁକ୍ତା ଅଳଙ୍କାରଧାରୀ, ସେଉଁହେଁ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ । ସେଉଁହେଁ ବୀରଭଦ୍ର, ଭୂମିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ହାତ ଯୋଡି, ଦେବଗଣାଧିପତି ଗଣେଶଙ୍କ ପାଖରେ ଦଣ୍ଡାତିଥିଲେ । କ୍ରୋଧରେ, ସେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭଦ୍ରକାଳୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ ଭୟାନକ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ, ତାଙ୍କ ସହ ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ ଯିବାକୁ । ବୀରଭଦ୍ର ଏପରି ଦେଖି, ଭଦ୍ରା ସହିତ, ଶଙ୍କର କହିଲେ: "ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ ।" ବୀରଭଦ୍ର ଓ ଦେବୀ ମିଶି, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ପଚାରିଲେ: "ମହାଦେବ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶ କ’ଣ?" ତାପରେ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ଭଗବାନ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ, ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ, ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଦକ୍ଷ ପ୍ରଚେତସପୁତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଭଦ୍ରକାଳୀ ସହ ଏକାଥିରେ ଧ୍ୱଂସ କର । ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମର, ହେ ଗଣପତି ।" "ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହ ରୈଭ୍ୟ ଆଶ୍ରମରେ ରହି, ତୁମର ଶୌର୍ୟ ଦେଖିବି ।" ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାର ଅନ୍ନିକଟ କଣଖଳ ଅଞ୍ଚଳର ଗଛମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ମେରୁ ଓ ମନ୍ଦାର ପର୍ବତ ସମାନ । ସେଠାରେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଚାଲିଛି, ତୁରନ୍ତ ଯାଇ ଯଜ୍ଞ ବିଘ୍ନ କର । ଭଗବାନ ଏପରି କହିଲାପରେ, ହିମାଚଳନନ୍ଦିନୀ ଦେବୀ ସ୍ନେହଭାବରେ ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଗାଈ ନିଜ ବଛଡ଼ାକୁ ଦେଖେ । ସେ ଛଅମୁଁହା ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ହସି, କ୍ଷୀର ମିଶ୍ର ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ: "ପ୍ରିୟ ଭଦ୍ରା, ତୁମେ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ଓ ଶୌର୍ୟଶାଳି, ମୋ ପାଇଁ ତୁମର ଜନ୍ମ, ମୋ କ୍ରୋଧ ଶମିତ କରିବାକୁ ।" "ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞକର୍ମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ, ଯଜ୍ଞପତିଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ଶତ୍ରୁତାରେ, ହେ ଗଣପତି, ତାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଧ୍ୱଂସ କର ।" "ମୋ ଆଦେଶରେ, ହେ ଭଦ୍ରା, ଯଜ୍ଞର ଶୁଭକୁ ଅଶୁଭ କର; ଏବଂ, ପ୍ରିୟେ, ତୁମେ ଭଦ୍ରା ସହ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କର ।" ଶିବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ଯାହା ଚମତ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଭଦ୍ରା ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବିଦାୟ ନେଲେ । ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ ଭଗବାନ ବୀରଭଦ୍ର, ମହାଦେବ, ଯିଏ ଭୂତଗଣ ମଧ୍ୟରେ ବାସ କରନ୍ତି, ଦେବୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶମକ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ତ୍ୱକ୍ର ରୋମକୁହା ଠାରୁ ରୋମଜ ନାମକ ଗଣପତିମାନେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଡାହାଣ ହାତରୁ ଏକ ଶତ କୋଟି ଭୟଙ୍କର ଗଣଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ପାଦ, ଜଂଘା, ପୃଷ୍ଠ, ପାର୍ଶ୍ୱ, ମୁଁହ, କଣ୍ଠ, ଗୁପ୍ତାଙ୍ଗ, ଗୁଳ୍ଫ, ମୁଣ୍ଡ, ଗଳ, ମୁଁହ, ଓ ପେଟରୁ ଅନେକ ଦେହ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଭଦ୍ରା ସମ ଶୌର୍ୟଶାଳି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଚିହ୍ନକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ । ସେମାନଙ୍କ ସବୁଙ୍କର ହଜାର ହାତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ହାତରେ ହଜାର ଅସ୍ତ୍ର; ସମସ୍ତେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ରୁଦ୍ର ସମ ଦୀପ୍ତିମାନ । ସେମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଶୂଳ, ମୁଷଳ, ପରଶୁ, ଖପର ଓ ପାଷାଣ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, କାଳାଗ୍ନି ରୁଦ୍ର ସଦୃଶ, ତୃତୀୟ ନେତ୍ର ଓ ଜଟାଧାରୀ । ଶତଶଃ ଗଣ, ସିଂହାରୁ ଚଢ଼ି, ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ବେଗରେ ଅବତରି, ମେଘ ଗର୍ଜନ ସମ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ; ସେମାନେ ଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁତ୍ର । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବଗଣ ଦ୍ୱାରା ଅବର୍ତ୍ତିତ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ବୀରଭଦ୍ର, ଶତଶଃ ପ୍ରଳୟାଗ୍ନି ସମେତ, କାଳଭୈରବ ପରି ଦ୍ୱୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ ।