ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅଛି—ଏକ ଦିବ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଅନେକ ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭରି ଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ତାଳ, ଝାଞ୍ଜ, ଗୀତ, ବାଁଶୀ ଓ ବୀଣା ଖେଳିବାରେ ଦକ୍ଷ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଚତୁର ପୋଶାକ ଓ ଚତୁର ବାଣୀରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ମହାଦେବୀ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରତ୍ନାଲଙ୍କିତ ହାତଲେ ଏକ ମନୋହର ପଙ୍ଖା ଥିଲା। ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ ରୁଦ୍ରକନ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ପଙ୍ଖା ଜ୍ୱାଲି ଦେଉଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କର ମୁହଁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲା। ସେହି ଦୁଇଜଣ ଶୁଭ ଦୂତୀ, ହଂସ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା କରୁଥିବା ପରି, ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ଦେଉଥିବା ଚମକୁଥିବା ଚମ୍ପା ଚାପ ଛତା ଫୁଲ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ, ମୁକୁତ ପରି, ମୋତିରେ ଘେରା ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଛତା ଦେବୀଙ୍କର ମୁହଁ ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା। ଉପରେ, ଅମୃତ ତଳିର ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରପରି, ଦେବୀ ନିର୍ମଳ ହସି ସହିତ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବସିଥିଲେ। ସୁୟଶା ଦେବୀଙ୍କୁ ଚୋଉପଟି ଖେଳ ଦ୍ୱାରା ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ଦେବୀଙ୍କର ଶୁଭ ରତ୍ନାଲଙ୍କିତ ପାଦକ ଥିଲା। ସୁୟଶା ଏହି ପାଦକ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରେ ରଖି ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ସୁନା ଅଂଗ ଥିବା ଦୂତୀ ଚମକୁଥିବା ଆଇନା ଧରିଥିଲେ। ଏକ ଦୂତୀ ତାଳପତ୍ର ପଙ୍ଖା ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ପାନଦାନ ଧରିଥିଲେ; ଏକ ମନୋହର କନ୍ୟା ଖେଳା ପୋଶାକ ହାତରେ ନେଇଥିଲେ। ଏକ ଦୂତୀ ମନମୋହକ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଆଣିଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଏକ, ପଦ୍ମନୟନୀ, ଗହଣା ରଖିବା ଦାନ ଆଣିଥିଲେ। ଏକ ଦୂତୀ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଶୁଭ ଅଙ୍ଗରକ୍ଷା ଲଗାଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଦୂତୀମାନେ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ କାମ କରୁଥିଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ଦୂତୀମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ; ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ତାରା ଦୂତୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀ ଶରତ ଚନ୍ଦ୍ରପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଏଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶଙ୍ଖ ଶବ୍ଦ ହେବା ପରେ, ମହା ନାଗାଡ଼ା ଚାଲିଗଲା; ତାପରେ ମଧୁର ଉପକରଣ ଓ ହାତ ତାଳିର ସ୍ୱର ଏକାଠି ହେଲା। ଶତ ଶତ ଦବ୍ଧ ନାଗାଡ଼ା ଅସ୍ପୃଷ୍ୟ ସ୍ୱର ଦେଉଥିଲେ; ଦିବ୍ୟ ଦୂତୀମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ। ସେହି ସମୟରେ ହଜାର ଏବଂ ଆଠଶ ଦୂତୀ ଆଗେ ଆଗେ ଚାଲିଥିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭାସନ ଏକ ଶିକ୍ଷକ ପରି ହାତୀ ଉପରେ ଚାଲିଥିଲେ। ଦୂତୀମାନଙ୍କର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ସମ୍ମାନିତ ନାୟକ, ସୋମାନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଆଗେ ଚାଲିଲେ; ଦିବ୍ୟ ନାଗାଡ଼ା ଆକାଶରେ ଶବ୍ଦ କରିଲା, ମେଘ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା। ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ; ମେଘ ଛତା ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୂତୀମାନେ ସହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସମସ୍ତ ପଥରେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, କାରଣ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପତନର କାରଣ ଥିଲେ; ତଥାପି ଦକ୍ଷ ଦେବୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଠାରୁ ଅଧିକ ଆଦର ସହିତ ପୂଜା କଲେ। ତାପରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ମୁହଁ ଥିବା ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ପିତାକୁ ସଭାରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ନିଶ୍ଚଳ ଓ ଅବିଚଳ ଶବ୍ଦରେ କୌଣସି ଦୟା ନ ରଖି କହିଲେ—“ହେ ପିତା, ଏହି ଠାରେ ଏହି ଦିନ ଯେଉଁ ଦେବତାକୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଅନୁଗତ ହୁଅନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଯଥାବଧି ପୂଜା ହୋଇନି। ଯଦି ମୋ, ଆପଣଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ କନ୍ୟା, ପୂଜା ଏଭଳି ଅବହେଳିତ ହେଉଛି, ତେବେ ଏହାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି ଆପଣ ଦୁଷ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦକ୍ଷ କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ କହିଲେ—“ମୋର ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ତୁମ୍ଠାରୁ ଅଧିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ, ଯଦିଓ ଏଉଁ ଅପରିପକ୍ୱ। ସେମାନଙ୍କର ପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ଅଧିକ ଆଦର ଯୋଗ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ତୁମ୍ର ପତି ତ୍ରୟମ୍ବକଠାରୁ ଅଧିକ। ତୁମ୍ର ପତି, ଯାହାର ମନ ଅହଂକାର ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭରିଥିବା, ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛ; ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛି, କାରଣ ସେ ମୋ ପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ରଖିଛନ୍ତି।” ଦକ୍ଷଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ବଳି ତୀର୍ଥରେ ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶ୍ରବଣରେ କହିଲେ—“ନିର୍ମୂଳ କାରଣରେ, ଦକ୍ଷ, ତୁମେ ମୋ ପତି, ଜଗତ୍ର ନାଥ, ଦୋଷ ନଥିବା, ତାଙ୍କୁ ଅପବାଦ କରୁଛ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନ ଚୋର, ଗୁରୁ ଦ୍ରୋହୀ, ବେଦ ତ୍ରୋହୀ—ସମସ୍ତେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଦଣ୍ଡ ଯୋଗ୍ୟ। ଏହି ଅତି ଦୁଷ୍ଟ ଅପରାଧ ପାଇଁ ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଦଣ୍ଡ ପାଇବା। ତୁମେ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବତା, ପୂଜା କରିନଥିବାରୁ, ତୁମର ବଂଶ ଅପବିତ୍ର ହେବା ଦ୍ୱାରା ନଶ୍ଟ ହେବ।" ଏଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ କହି, ସତୀ ସମସ୍ତ ଭୟ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ହିମବତ ପର୍ବତକୁ ଗଲେ। ହିମବତ, ଦେବୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖି, ନିଜ ମହାପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଉପରେ ଦୀର୍ଘ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଦେବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ହିମବତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରି, ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପିତା କରିଲେ। ସତୀ, ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିବା ବେଳେ, ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, ଯଜ୍ଞ ବିଗଡ଼ିଗଲା। ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥାନ ଶୁଣି, ତିନି ନଗର ନାଶକ ଦକ୍ଷ ଓ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଶାପ ଦେଲେ। “ସତୀ, ଦୋଷ ନଥିବା ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ମୋ ପାଇଁ ଦକ୍ଷ ଉପେକ୍ଷା କଲେ, ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ— ଏହି କାରଣରେ, ବୈବସ୍ୱତ ମନୁ ଅନ୍ତରାଳରେ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଜାମାତାମାନେ ଏକଠି ଜନ୍ମ ନେବେ, ଗର୍ଭ ଠାରୁ ନୁହେଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଯଜ୍ଞରେ। ତୁମେ ଚାକ୍ଷୁଷ ବଂଶରେ, ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ପ୍ରାଚୀନବର୍ହିସଙ୍କ ନତି ଭାବରେ ମନୁଷ୍ୟ ରାଜା ଭାବେ ଜନ୍ମିବା। ଏଉଁଠି, ହେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ, ମୁଁ ପୁନି ପୁନି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ସଂପୃକ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବି।” ଏହିପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଦୁଃଖଦାୟି କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।