ଦକ୍ଷ, ତାଙ୍କର ଝିଅଙ୍କର ପରମ ମହିମାକୁ ନ ଚିହ୍ନିପାରି, ସେଉଁଠି ସେ ମାତ୍ର ଝିଅ ବୋଲି ଦେଖିଥିଲେ। ଏହି ଭ୍ରମ ଓ ଅବିବେକରୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଝିଅ ପ୍ରତି ଦ୍ୱେଷ ଜନ୍ମ ନେଲା। ଏହି ଦ୍ୱେଷ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ଦକ୍ଷ ଯଦିଓ ଦୀକ୍ଷିତ ଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ଭବଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଝିଅଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ। ଦକ୍ଷ ଏକ ଏକ କରି ଶତଶଃ ଚମତ୍କାର କର୍ମ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମ୍ମିଳନୀ ବିଷୟରେ ନାରଦଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ରୁଦ୍ରାଣୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଏହି ବୃହତ୍ ସଭା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନ ଦେଖାଦେଲା—ଏହି ବିମାନ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିଲା, ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସହଜରେ ଅଭିଗମ୍ୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ଏହା ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଅତି ଦ୍ରବ୍ୟମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଆବୃତ। ଏହି ବିମାନ ଶୁଦ୍ଧ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଶତଶଃ ରତ୍ନମୟ ଖୁଟିରେ ଆବୃତ, ହୀରା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସିଢ଼ି ଓ ପଦ୍ମରେ ତିଆରି ଦ୍ୱାରମଣ୍ଡପ, ଫୁଲ ଚାଉଣି ଦେଇ ମାଟି ଢାକା, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମଣିରେ ଗଢ଼ା ରାଜାସନ, ହୀରା ଜାଲି ଓ ଦୋଷରହିତ ରତ୍ନମୟ ତଳା। ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରତ୍ନ ଦଣ୍ଡ, ମହାବୃଷ ଚିହ୍ନ ଓ ଧୂସର ମେଘ ପରି ପବିତ୍ର ପତାକା ଥିଲା। ରତ୍ନମୟ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ପାଳା ଓ ଶୋଭାମୟ ଦଣ୍ଡଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ଏହି ବିମାନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ବିମାନ ଭିତରେ ଅନେକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ଢୋଳ, ଝାଞ୍ଜ, ଗୀତ, ବାଁଶୀ, ବୀଣା ଆଦିରେ ଦକ୍ଷ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଯୁକ୍ତ ଶୈଳୀରେ ଶୋଭିତ। ମହାଦେବୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହ ବିମାନରେ ଆସି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରତ୍ନମୟ ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ଚାମର ଝାଲି ଘୂଞ୍ଚାଯାଉଥିଲା। ଦୁଇ ରୁଦ୍ରକନ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କୁ ପଖା ଝାଲିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହଂସ ପରି ମଧୁର ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରୁଥିବା ଦୁଇ ଦାସୀ ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ମାଳା ଦେଇ ଶୋଭିତ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ଏକ ଛତ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ମସ୍ତକ ଉପରେ ଥିଲା। ମୁକ୍ତା ମାଳା ଘେରା ଏହି ଦିପ୍ତିମାନ୍ ଛତ୍ର ଦେବୀଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଉପରେ ଅମୃତ କଳଶ ଚକ୍ର କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ମହାଦେବୀ ରୂପରେ ସେ ଅଗ୍ରଭାଗରେ ବସିଥିଲେ। ସୁୟଶା ଦେବୀଙ୍କୁ ଚଉକଟି ଖେଳ ଦେଇ ମନୋରଞ୍ଜନ କରୁଥିଲେ; ଦେବୀଙ୍କ ଶୁଭ ରତ୍ନମୟ ପାଦୁକା ଥିଲା। ସେହି ପାଦୁକା ଅଞ୍ଚଳରେ ରଖି, ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସୁନା ପରି ଦେହ ଓ ଦିପ୍ତିମାନ୍ ଦୃଶ୍ୟରେ ଏକ ଚମକୁଥିବା ଆଇନା ଧରିଥିଲେ। ଏକ ଦାସୀ ତାଳପତ୍ର ପଖା ଧରିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ତାମ୍ବୁଳ ବାକ୍ସ ନେଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଦାସୀ ଅନ୍ୟ ଖେଳ କପଡ଼ା ଧରିଥିଲେ। କେହି ମନୋହର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଆଣିଥିଲେ; ଅନ୍ୟ ଜଣେ କମଳନୟନା ଅଳଙ୍କାର ପାଇଁ ପାତ୍ର ଧରିଥିଲେ। କେହି ଶୁଭ ଓ ଭଲ ମିଶାଇଥିବା ଅଂଜନ ଲଗାଇଥିଲେ; ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେବୀଙ୍କ ସଦୃଶ, ସେମାନଙ୍କ ଉଚିତ କାମ କରୁଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଚାରିପଟେ ଘେରି ସେବା କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ପରମେଶ୍ୱରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦିପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ। ତାରା ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଦେବୀ ଶରତ୍ କଳା ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତା'ପରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ଉପରେ ଏକ ବୃହତ୍ ଢୋଳ ମାଡ଼ା ହେଲା; ଏବଂ ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତ ଓ ତାଳ ଶବ୍ଦ ଏକାସাথে ଉଠିଲା। ଶତଶଃ ଢ଼ୋଳ ଅପୂର୍ବ ଧ୍ୱନି କରୁଥିଲେ; ଦେବ ଦଳପତିମାନେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଦିପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଠାରେ ହଜାର ଏବଂ ଆଠଶେ ଦେବଦଳ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଏକ ଦଳପତି ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସୋମାନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏହି ମହା ଦଳପତି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ; ଦିବ୍ୟ ଢ଼ୋଳ ଦିଗନ୍ତରେ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ମେଘ ଦେବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଋଷି ନୃତ୍ୟ କରିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଯୋଗୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ମେଘ ଚାମର ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏପରେ ଦେବୀ ଅନ୍ୟ ଦେବଦଳ ସହିତ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ପଥ ଦେଇ ତାଙ୍କ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଦକ୍ଷ ରୋଷାନ୍ତିତ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ତାଙ୍କ ଅପମାନର ମୂଳ କାରଣ ଭାବିଥିଲେ; ତଥାପି ସେ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଝିଅମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଅଧିକ ଆଦର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ଏହିପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ ଦେବୀ ଅମ୍ବିକା, ସଭାରେ ବସିଥିବା ବାପାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୀକ ଓ ନିଷ୍ଠୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ପିତା, ସେ ଭଗବାନ୍ ଯାହାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଭୂତମାନେ ନିର୍ବିବାଦରେ ମାନିଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ଆଜି ଉଚିତ ବିଧିରେ ତାଙ୍କ ପୂଜା ହୋଇନାହିଁ। ମୋ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଥମ ଝିଅଙ୍କ ପୂଜା ଅବହେଳିତ ହେଲା ବୋଲି ଚାଲିବ, କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଉପେକ୍ଷା କରି ଆପଣ ଦୋଷ କରିଛନ୍ତି।" ଦେବୀଙ୍କ ଏହି କଥାରେ ଦକ୍ଷ ରୋଷ ଓ ଦ୍ୱେଷରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋ ଝିଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମଠାରୁ ଅଧିକ ଉତ୍ତମ ଓ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଅନେକ ଝିଅ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଯଦିଓ କମ୍ ବୟସର, ତଥାପି ପୂଜ୍ୟ।" "ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ତ୍ରୟମ୍ବକଠାରୁ ଅଧିକ। ତୁମେ ଯାହାକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛ, ସେ ଅହଙ୍କାରୀ ଓ ଅନ୍ଧକାରମୟ ମନ ଥିବା, ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଉପେକ୍ଷା କରୁଛି, କାରଣ ସେ ମୋ ପ୍ରତି ବିରୋଧୀ।" ବାପାଙ୍କର ଏହି ଉପେକ୍ଷା ଶୁଣି ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଶାଳାରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିଲେ, "ଦକ୍ଷ, ଅପରାଧ ନଥିବା ସଂସାରନାଥ ମୋ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଉପାଲମ୍ବ କରୁଛ।" "ଯିଏ ଜ୍ଞାନ ଚୋର, ଗୁରୁଦ୍ରୋହୀ, ବେଦ ଦୂଷକ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ମହାପାପୀ ଏବଂ ଦଣ୍ଡଯୋଗ୍ୟ, ଏହିପରି ଶାସ୍ତ୍ର କହେ।" "ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ ପାଇଁ, ଦିବ୍ୟ ଚେଷ୍ଟାରେ ତୁମେ ତୁମ ଅପରାଧ ଅନୁସାରେ ଦୃଢ଼ ଓ ତୀବ୍ର ଦଣ୍ଡ ଭୋଗିବ।