ବ୍ରହ୍ମା ଓ ହରିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସେମାନେ ଅପାର ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗର ଶୀର୍ଷ ଓ ମୂଳ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ହଁସ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଶୀର୍ଷ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉପରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହରି ବରାହ ରୂପରେ ପାତାଳ ଭିତରକୁ ଘୁସି ଲିଙ୍ଗର ମୂଳ ଖୋଜିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ତଥାପି, ଏହି ଅପାର ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗର ଆରମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶେଷ କେହି ମିଳିଲା ନାହିଁ । ଅତିଶୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ବରାହ ରୂପୀ ହରି ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଫେରିଆସିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ହଁସ ରୂପରେ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁଗନ୍ଧିତ, ଅପରିଣତ, ଅସାଧାରଣ କେତକୀ ଫୁଲ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖାଗଲା । ଏହି କେତକୀ ଫୁଲ ଅନେକ ବର୍ଷ ଧରି ପଡ଼ିଥିଲା, ତଥାପି ତାହାର ରୂପ ଓ ଗନ୍ଧ ଅକ୍ଷୟ ଥିଲା । ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ ହେବ ଭାବିଲେ । ଏଠି ଏକ ହାସ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ହଲିଲା ଓ କେତକୀ ଫୁଲ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା । ବ୍ରହ୍ମା ତାହାକୁ ଧରିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଲେ, “ଫୁଲମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ତୁମେ କିଏ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଛ ? ଏଏଁ ଅପାର ଆଦି ଲିଙ୍ଗର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଏତେ ଦିନ ତଳକୁ ପଡ଼ିଛ ?” ଏହି ଉତ୍ତରରେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହିଁ, ଏହା ଆଶା କରନାହିଁ । ମୁଁ ଏଠାକୁ ତାଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ ହଁସ ରୂପ ଧାରଣ କରିଆସିଛି । ଏବେ ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଏହି ଅଭିଯୋଗକୁ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ । ଲିଙ୍ଗର ଶୀର୍ଷ ଦେଖିଥିବାର ସାକ୍ଷୀ ଭାବେ କେତକୀ ରହିଛି ବୋଲି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି କଥା କହିଦେଲେ—କେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ମିଥ୍ୟା କଥା ଉଚିତ ହୋଇଯାଏ, ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ । ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲାକି କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ନୃତ୍ୟ କରି, ସତ୍ୟ ନ କହି, କହିଲେ—“ହରି, ମୁଁ ଲିଙ୍ଗର ଶୀର୍ଷ ଦେଖିଛି, କେତକୀ ତାହାର ସାକ୍ଷୀ ।” କେତକୀ ଏଠିରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଲେ—“ଏହା ମିଥ୍ୟା ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହରି ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଷୋଡଶୋପଚାର ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଚାଲାକି କରି ଅଗ୍ନିମୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଆଘାତ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସ୍ୱୟଂ ପ୍ରଭୁ ଦୃଶ୍ୟମାନ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ । ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ହାତ କମ୍ପିଗଲା, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ । ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ଅନାଦି ଓ ଅନନ୍ତ ରୂପୀ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ମୂଢ଼ତା ଦ୍ୱାରା ଆଉ କେହି ଚଞ୍ଚଳତା ନ ଆସୁ । ଦୟାମୟ, ଆପଣଙ୍କ ଲୀଳା ଦ୍ୱାରା ମୋ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ପାପକୁ ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ ।” ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହରି, ତୁମେ ଲୋକପାଳ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟ କଥା କହିଛ । ଏହିଠୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୋ ସମାନ ସମ୍ମାନ ଓ ପଦ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଦେବେ । ତୁମେ ଓ ତୁମ ଅଲଗା ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଏହି ତୀର୍ଥକ୍ଷେତ୍ର ନିର୍ମାଣ ଓ ପୂଜାର ଉତ୍ସବ କରିବେ ।” ଏହିପରି, ଦେବତାମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ସତ୍ୟବାନ୍ ହରିଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମାନତା ଦେଇ ଦେଲେ । ଏହା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଭୃକୁଟି ମଧ୍ୟରୁ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବ ନାମକ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅହଂକାର ଦମନ ପାଇଁ । ଭୈରବ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କରି, “ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କ’ଣ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି ?” ବୋଲି ପଚାରିଲେ । ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ପୂଜନୀୟ, ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦିଅ ।” ଭୈରବ ଏକ ହାତରେ ତାଲୱାର ଧରି, ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଥିବା ଓ ଅହଂକାରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପଞ୍ଚମ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରୀରର ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଚୂଡ଼ା ଓ ଜଟା ଭୁଇଁକୁ ଖସିଗଲା, ସେ ଝଡ଼ ଲାଗିଥିବା ବେଳେ ଲତା ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଭୈରବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଗଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦୟାମୟ ଅଚ୍ୟୁତ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଦ ଧୁଳି ମାଥାରେ ରଖି, ହାତ ଜୋଡି ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ସହିତ ବାପା ନିକଟେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁ ସମୟରେ ଆପଣ ଦୁଃଖକର ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ପଞ୍ଚମୁଖୀ ଚିହ୍ନ ଦେଇଥିଲେ, ଏହି ଦୋଷ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ । ନିୟମ ପାଳନ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ ।” ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧରେ, ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବସଭାରେ ଭୈରବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାସ୍ତିରୁ ହଟାଇଦେଲେ । ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଏହି ମିଥ୍ୟାବାଦୀ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମେ ଆଉ କେବେ ବିଶ୍ୱରେ ପୂଜା, ଉତ୍ସବ କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ହେବ ନାହିଁ ।” ବ୍ରହ୍ମା ନମସ୍କାର କରି, “ପ୍ରଭୁ, ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ, ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ଦିଅନ୍ତୁ ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏହି ସଂସାର ଶାସକ ବିନା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବ । ତେଣୁ ଯେଉଁ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ, ଦିଅ । ଏବଂ, ଏକ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଉଛି—ସମସ୍ତ ବୈତାନିକ ଓ ଗୃହ୍ୟ ଯଜ୍ଞରେ, ତୁମେ ପୂର୍ବାଚାର୍ୟ ରୂପେ ରହିବ । ତୁମ ବିନା, ଯଜ୍ଞ କେବେ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ ନାହିଁ ।” ଏହାପରେ, ପ୍ରଭୁ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ କେତକୀଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ କେତକୀ, ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଚାଲାକ । ଏଠାରୁ ଦୂରେ ଯାଅ । ମୋ ପୂଜାରେ ତୁମ ଫୁଲ କେବେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବ ନାହିଁ ।” ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ କେତକୀକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଦୂରେ ରଖିଲେ । କେତକୀ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲା, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମୋ ଜନ୍ମ ନିଷ୍ଫଳ ହୋଇଯାଇଛି, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସାର୍ଥକ କରନ୍ତୁ, ମୋ ପାପକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ । ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଯେପରି ହେଉ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ମରଣ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ । ଏପରି ଦର୍ଶନ ହେଲେ, ମୋ ଉପରେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କେମିତି ଆସିବ ?” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ସତ୍ୟବାଦୀ । କିନ୍ତୁ, ଛତ୍ର ଭାବରେ ମୋ ଶିର ଉପରେ ଥିବା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ତୁମ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେବ ।” ଏଭଳି ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରଦାନ କରି, ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମାଧବ ସହିତ ସଭାରେ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ ।