ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ ହସି କହିଲେ, “ମୋର କୌଣସି ଏପରି ଅଶୁଭ ସୃଷ୍ଟି ନାହିଁ; ତୁମେ ଅଶୁଭ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କର। ଯେଉଁମାନେ ମୁଁ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସେମାନେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସେମାନେ ସବୁ ବେଳେ ମୋ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ନିବେଶିତ।” ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାୟକ ହରା, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରାଣୀ ସୃଷ୍ଟିରୁ ଅଲଗା ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ଥିର ରହିଲେ। ସେ ସମୟରୁ, ସେ ଦେବତା ଆଉ କେବେ ଶୁଭ ପ୍ରାଣୀମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଲେ ନାହିଁ; ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଉପରକୁ ଧରି ଅବିଚଳିତ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ପ୍ରଳୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏହିପରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଢ଼ିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ ଯେ, ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନାରୀ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥିଲେ, ପିତାମହ ବନ୍ଧନ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ସେ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ ଚିନ୍ତା କଲେ, ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଦରକାର। ସେ ଭାବିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର କୃପା ବିନା ପ୍ରାଣୀମାନେ ବଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବି, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଘୋର ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ତାପରେ, ସେ ମୂଳ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି, ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମୂଳ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଭ୍ର, ଅନୁଭୂତି ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ମୋହନୀ—ସେ ଶକ୍ତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଗୁଣରହିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାଶରୁ ପରେ, ଅଖଣ୍ଡ, ଅଚଳ, ଆକାଶଠାରୁ ବି ଅଧିକ ବ୍ୟାପକ, ନିତ୍ୟ, ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ସଦା ବସିଥିବା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ହୃଦୟରେ ଭଗବାନ ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ତପସ୍ୟାର ତୀବ୍ରତାରେ, ପରମେଷ୍ଠୀନ ଏଭଳି ଲାଗିଥିବା ବେଳେ, ତାଙ୍କର ପିତା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତେବେ, ତାଙ୍କ ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଏକ ରୂପ ନେଇ, ଦେବତା ହରା ନିଜେ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରକଟିତ ହେଲେ। ସେଇ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଅନ୍ଧକାରରୁ ପରେ, ଅବିନାଶୀ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ବର୍ଣ୍ଣନାର ଅତୀତ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅଜନ୍ମା ସ୍ୱଭାବରେ ଅପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ—ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ। ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଲୋକପତିଙ୍କ ଲୋକପତି, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିଲେ। ସେ ଅଜ୍ଞାନ, ରୂପରହିତ, ଅପରିମିତ, ଅଜର, ଚିରଂଚଳ, ଗୁଣରହିତ, ଶାନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ମହିମାର ନିବାସସ୍ଥାନ। ସେ ସବୁଠି ବ୍ୟାପି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଉଥିବା, ସମସ୍ତ ଭାବ ଓ ଅଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ତୁଳନାରୁ ପରେ, ଆଶ୍ରୟ, ନିତ୍ୟ, ଶୁଭ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସସ୍ତଙ୍ଗ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଜୋଡି ଉଠିଲେ ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ନମ୍ରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ, ଶୁଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରଭୁ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସତ୍ୟ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଅର୍ଥରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱରେ ରସପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହି ଶବ୍ଦରେ, ସେ ଦେବଦେବୀଙ୍କୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅର୍ଥର ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ— “ବିଜୟ ହେଉ, ହେ ଦେବ, ମହାଦେବ! ବିଜୟ ହେଉ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ବିଜୟ ହେଉ, ନୀତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକ! ବିଜୟ ହେଉ, ଶୁଭ ପ୍ରକୃତି! ବିଜୟ ହେଉ, ପ୍ରକୃତିର ନେତା! ବିଜୟ ହେଉ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପରେ! ବିଜୟ ହେଉ, ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭା! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଚ୍ୟୁତ ମହାମାୟା! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଚ୍ୟୁତ ଅଭୀଷ୍ଟଦାୟିନୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଚ୍ୟୁତ ମହାଳୀଳା! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଚ୍ୟୁତ ମହାଶକ୍ତି! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ଜନନୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ଅସ୍ତିତ୍ୱ! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ପୋଷକ! ବିଜୟ ହେଉ, ବିଶ୍ୱର ବନ୍ଧୁ! ବିଜୟ ହେଉ, ଚିରଂଚଳ ସ୍ୱାମିନୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ଚିରକାଳ! ବିଜୟ ହେଉ, ଚିରଂଚଳ ରୂପ! ବିଜୟ ହେଉ, ଚିରଂଚଳ ଅନୁଗାମି! ବିଜୟ ହେଉ, ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମାର ସୃଷ୍ଟିକାରିଣୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମାର ପାଳକ! ବିଜୟ ହେଉ, ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମାର ସଂହାରକ! ବିଜୟ ହେଉ, ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମାର ନେତା! ବିଜୟ ହେଉ, ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ବିଶ୍ୱର କାରଣ ବିସ୍ତାରିତ! ବିଜୟ ହେଉ, ତୁମ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଞ୍ଚଭୂତ ଦହିବା ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ! ବିଜୟ ହେଉ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜ୍ଞାତ, ନିଜ ସୂକ୍ଷ୍ମ ସ୍ୱରୂପର ଦ୍ରୁଷ୍ଟିରେ ଦୀପ୍ତିମାନ! ବିଜୟ ହେଉ, ସ୍ଥୂଳ ଶକ୍ତିର ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଚରାଚରରେ ବ୍ୟାପି! ବିଜୟ ହେଉ, ଏକ ନାମରେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ସଂଗୃହୀତ! ବିଜୟ ହେଉ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ଅନୁଗାମୀଙ୍କ ନେତା! ବିଜୟ ହେଉ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ଓ ବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବୀଣ! ବିଜୟ ହେଉ, ସଂସାର ଦୁଃଖର ବିଷବୃକ୍ଷର ମୂଳକୁ ଉପ୍ରେଟିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଦିଗ୍ପାଳମାନଙ୍କର ପ୍ରଭାବ, ପ୍ରତାପ ଓ ବୀର୍ୟ ପ୍ରକାଶ କରିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜଗତରୁ ବାହାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସମସ୍ତ ମହିମାକୁ ପଛେ ବାହାରି! ବିଜୟ ହେଉ, ପଞ୍ଚାର୍ଥ ସାଧନାର ପରମ ଅମୃତ! ବିଜୟ ହେଉ, ପଞ୍ଚାର୍ଥ ଜ୍ଞାନାମୃତ ଷ୍ଟୋତ୍ରର ଦେହ! ବିଜୟ ହେଉ, ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ରୋଗର ପରମ ବୈଦ୍ୟ! ବିଜୟ ହେଉ, ଅଗାଧ ଅନ୍ଧକାର ଅଜ୍ଞାନ ଓ ମଲିନତାକୁ ଦୂର କରୁଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି! ବିଜୟ ହେଉ, ତିନି ନଗର ଓ ତିନି କାଳର ଅଗ୍ନି! ବିଜୟ ହେଉ, ତ୍ରିପୁରଭୈରବୀ! ବିଜୟ ହେଉ, ତିନି ଗୁଣରୁ ମୁକ୍ତ! ବିଜୟ ହେଉ, ତିନି ଗୁଣକୁ ନାଶ କରୁଥିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ପ୍ରଥମ ଜ୍ଞାତା! ବିଜୟ ହେଉ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରୁତ କରୁଥିବା! ବିଜୟ ହେଉ, ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ! ବିଜୟ ହେଉ, ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଉଥିବା! “ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମ କେଉଁଠି ଏବଂ ମୋର ଏହି ଅର୍ଥହୀନ ଶବ୍ଦ କେଉଁଠି? ତଥାପି, ହେ ନାଥ, ଭକ୍ତିବଶତାରେ ମୁଁ ଏପରି କହୁଛି, ଦୟାକରି ମୋତେ ଖ୍ମା କର।