ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ଅପୂର୍ବ କୃପା ପାଇଁ ଯାହାଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ଦେବ ଏବେ ଫେରି ଆସିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ନାରାୟଣ ଉଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେଥିରେ, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଭୟରେ ଭରି, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଓ ଭୟରେ ସମ୍ମାନ ଦୂରରୁ ବାରମ୍ବାର ନମସ୍କାର କରିଲେ। ଭବ, ଶିବ ଦେବ, ପିନାକ ଧାରୀ, ସେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ କୃପା ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ଏଠାରୁ ଏକ ଦୀଘା ଚକ୍ରର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି, ଯେଉଁଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅବତାର ର କାରଣ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ର ସୃଷ୍ଟି ର ଅଭିନବ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପ୍ରତି ଚକ୍ରରେ, ବ୍ରହ୍ମା, କୋସ୍ଟ ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ସମସ୍ତ ଜୀବ କ୍ରିୟା କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉନଥିବାରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଅସମ୍ବିତ୍ତ ହେଇପଡିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ଓ ପ୍ରଜା ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ପ୍ରତି ଚକ୍ରରେ ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ରଗଣଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, କାଳ ର ମୂର୍ତ୍ତି ରେ ଅବତାର ନେଇଥାନ୍ତି। ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିମିତ୍ତ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱର, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ର ରଙ୍ଗରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ ଭାବେ ଅବତାର ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତି, ଯଦିଓ ଜନ୍ମରେ କମ୍ ଅଟି। ସେ ଭଗବାନ, ଶକ୍ତି ର ଆଧାର, ନିର୍ମଳ ଓ ଅନାଦି-ଅନନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ର ସଂକୋଚକ, ଶକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଧାରଣ କରି, ସ୍ୱୟଂ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶାଶ୍ୱତ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ତାଙ୍କ ନାମ ଅନାମ, ତାଙ୍କ ରୂପ ସେଇ ରୂପ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସେଇ କାର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଆଚରଣ ଏହି ପ୍ରକାର, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଚାଲନ୍ତି। ସେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ରେ ଶୋଭିତ, ସାପ ର ମାଳା, ବାହୁଦଣ୍ଡ ଓ କଙ୍ଗନ ଭଳି ଭୂଷିତ, ମୁଞ୍ଜ ଗ୍ରାସ ରେ ଅପୂର୍ବତା। ସେ ଜଲନ୍ଧର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ର କପାଳ ଖଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଜଟା ର ରଙ୍ଗ ହଳଦିଆ, ମାତ୍ରା ଗଙ୍ଗା ର ତରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଆର୍ଦ୍ର। ସେ ପାର୍ବତ ର ଧାର ଭଳି ଶୋଭିତ, ଭଙ୍ଗ ଦନ୍ତ ର ଅଙ୍କୁର ଦ୍ୱାରା ଅଭିଘାତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶବ୍ଦ ପ୍ରବଳ ମେଘ ଭଳି, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପ ଅସୀମ। ଏହି ଭୟାନକ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପରେ, ମହେଶ୍ୱର, ବ୍ରହ୍ମା ର କନ୍ୟାକୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇ, ସୃଷ୍ଟିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦୟାରେ, ପ୍ରତି ଚକ୍ରରେ ପ୍ରଜାପତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଧାରା ଚାଲିଥାଏ। ଏକଥିରେ, କେବେ ଏକ ଚକ୍ରରେ ବ୍ରହ୍ମା ର ଅନୁରୋଧ ଅନୁସାରେ, ନୀଳ-ଲାଲ ଦେବ, ସ୍ୱୟଂ ଚିନ୍ତନ କରି, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ ଭଳି ସମସ୍ତ ଜୀବ ମନରେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ସେ ଜଟାଧାରୀ, ଭୟହୀନ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତ୍ରିନେତ୍ର, ଜରା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ରହିତ, ଦ୍ୱିପ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଉତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ଜୀବ ତିଆରି କଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଚୌଦ ଭୁବନ ରେ ବ୍ୟାପି ଗଲେ; ଏହି ବିଭିନ୍ନ ରୁଦ୍ର ଦେଖି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ— "ଓ ଦେବଦେବ, ଲୋକେଶ୍ୱର, ତୁମେ ଲାଲ ନେତ୍ର ଧାରୀ, ଅନ୍ୟ ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କର; ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଏହି ଜୀବମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।" ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ସୁନି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବ ହସି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମୋ ସୃଷ୍ଟି ଏପରି ନୁହେଁ; ତୁମେ ଅମଙ୍ଗଳ ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କର।" "ମୁଁ ମନରେ ଯେଉଁ ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ସେମାନେ ମହାତ୍ମା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ସମସ୍ତେ ମୋ ସହିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବେ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞ ରେ ନିବେଶିତ।" ଏହିପରେ, ହର, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ନାଥ, ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ ସୃଷ୍ଟି ରୁ ବିବିକ୍ତ ହେଇ, ଅଲଗା ଦେଉଁଥିଲେ। ସେ ସମୟରୁ, ସେ ଦେବ ଆର ମଙ୍ଗଳ ଜୀବ ସୃଷ୍ଟି କରିନାହାନ୍ତି; ନିର୍ଯ୍ୟାସ ଓ ଉପରି ଶୁକ୍ର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ର ବିଲୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅଟୁଟ ରହିଥାନ୍ତି। ପୁଣି, ଯେତେବେଳେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିତ ଜୀବ ବୃଦ୍ଧି ହେଉନଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଭାବିଲେ। ପୂର୍ବରୁ ଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନାରୀ ଜାତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇନଥିଲା, ତେଣୁ ପିତାମହ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ, ସେ ନିଜ ଚିତ୍ତରେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ, ଯେ ଜୀବ ର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି କୃପା ନାହିଁ ହେଲେ, ଜୀବମାନେ ବୃଦ୍ଧି ହେଉନଥିବେ; ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ବ୍ରହ୍ମା, ଜଗତ୍ ଆତ୍ମା, ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏପରି ତପସ୍ୟାରେ, ଆଦିଶକ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି, ଅନନ୍ତ, ଜଗତ୍ ର ଉତ୍ସ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭବ କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ମନୋହର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସେ ଗୁଣ ରହିତ, ଅପ୍ରକାଶ, ଅଖଣ୍ଡ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ, ଆକାଶ ଠାରୁ ବି ଅଧିକ ବ୍ୟାପି, ଅନନ୍ତ, ଏବଂ ଦେବଙ୍କ ଦେଶ ରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା, ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧ୍ୟାନ କରି, ଉତ୍ତମ ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟା ର ତୀବ୍ରତା ଦ୍ୱାରା, ପରମେଷ୍ଠିନ ଏପରି ଲିନ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ପିତା ଶୀଘ୍ର ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଏକ ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ଏକ ରୂପ ନେଇ, ହର ଦେବ ନିଜେ ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବ, ଅନ୍ଧକାର ଠାରୁ ଉପରି, ଅବିନାଶୀ, ଦ୍ୱିତୀୟ ନାହିଁ, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଅସୃଜିତ ଜୀବମାନେ ଦେଖିପାରିନଥିବା— ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଲୋକ ର ଲୋକେଶ୍ୱର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତା ରେ— ଅଗମ୍ୟ, ଅପ୍ରତିତ, ଅପରିମାଣ, ଅଜର, ଅଚଳ, ଗୁଣ ରହିତ, ଶାନ୍ତ, ଅନନ୍ତ ମହାତ୍ମା ର ଆଶ୍ରୟ— ସମସ୍ତ ରେ ବ୍ୟାପି, ଦାନ କରିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭାବ ଓ ଅଭାବ ଠାରୁ ମୁକ୍ତ, ତୁଳନା ଠାରୁ ଉପରି, ଆଶ୍ରୟ, ଶାଶ୍ୱତ, ମଙ୍ଗଳ— ବ୍ରହ୍ମା, ପୂର୍ଣ୍ଣ ନମସ୍କାର କରି, ଜୋଡିଥିବା ହାତରେ ଉଠି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ବିନୟ ରେ ଭରିଥିବା ଶବ୍ଦରେ, ଶୁଣିବାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ— ଯଥାର୍ଥ ଅର୍ଥ ରେ, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଵେଦ ର ସାର ଦ୍ୱାରା ଉପସୂଚିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଦେଇ, ଦେବ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ— "ବିଜୟ ହେଉ, ଓ ଦେବ, ମହାଦେବ!