ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ବହୁତ ଆତଙ୍କିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଭୟଭୀତ ହୋଇ କଥା ହେବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଗଭୀର କ୍ରୋଧରେ ଅତିଶୟ ବିୟାକୁଳ ହୋଇ ଗୁରୁତର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଗ୍ନିଶମାନ ହୋଇ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଙ୍କର ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଧାରଣ କଲେ। ସେଇ ଅସ୍ତ୍ର ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ୟ ପରି ଆକାଶରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଉଠିଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରର ହଜାର ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ, ତୀବ୍ର ପବନ ପରି ଭୟାନକ ଶକ୍ତି ଥିଲା, ଏବଂ ଏହା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଉଭୟଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲା। ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ବିନାଶକାରୀ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ଓ ବିବ୍ରତ ହୋଇ ଆପସରେ କହିଲେ, "ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେଉଥିବା ଦୁଃଖଦ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ପରି।" "ଯାହାଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ସଂହାର, ତିରୋଭାବ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ହୁଏ—ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି—ଏଠାରେ କେହି ଅନ୍ୟ କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏକ ଘାସର ତିନି ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।" ଏଭଳି ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ନିବାସ ଦିଗରେ ଗଲେ। ସେମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଚାଲିଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ୍ ବସିଛନ୍ତି। ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ପରମ ନିବାସକୁ ପହଞ୍ଚି, ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଓଁକାର ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ମଣିମୟ ଆସନରେ, ମହାମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନେ ଉମା ସହିତ ଚମକୁଥିବା ଦେବଦେବ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କର ଏକ ପାଦ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ପାଦ ରଖିଥିଲେ, ହାତ ପୂଜାସ୍ଥିତିରେ ରହିଥିଲା, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଓ ନିଜ ଗଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରେ ବେଷ୍ଟିତ। ଭକ୍ତିନିଷ୍ଠା ନାରୀମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେଉଁଠାରେ ସେଉଁଠାରେ ଚାମର ଦେଉଥିଲେ, ବେଦମାନେ ନିରନ୍ତର ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ଭଗବାନ୍ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦର ଜଳ ଆଖିରେ ନେଇ, ଦୂରରୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ନମସ୍କାର କଲେ। ମହାଦେବ ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ନିଜ ଗଣମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ନିକଟକୁ ଡାକିଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ଦେବମଣି ମହାଦେବ ଗମ୍ଭୀର ଓ ମଧୁର ବାଣୀ କହିଲେ— "ବନ୍ଧୁମାନେ, ସବୁ ଭଲ ଅଛି ତ? ଏହି ସଂସାର ଓ ଦେବବଂଶ ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଛି କି? ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲାଗିଛି କି ନାହିଁ?" "ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଘଟିଛି ବୋଲି ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲି, ତୁମେ ପୁନଃପୁନଃ ଭୟଭୀତ ଭାବେ କହିବାରୁ ଏହା ଏଉଁ ଭାବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।" ପ୍ରଭୁ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ କରି, ଆପଣଙ୍କର ମଧୁର ବାଣୀରେ ମାତାକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ, ଏବଂ ତାପରେ ଦେବସଭାକୁ ଯାଇଲେ। ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଶମ କରିବା ପାଇଁ, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଥିବା ସେନାପତିମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ଉଠିଲା, ଦେବସେନାପତିମାନେ ନାନା ଯାନ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଭଦ୍ରାମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି ମହାଦେବ ପଞ୍ଚବୃତ୍ତି ଅଳଂକୃତ ଓଁକାର ଆକୃତି ରଥ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଥିଲେ। ପରମେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ପଶୁପତି ନିଜ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ମେଘମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଯୁଦ୍ଧ ଧ୍ୱନି ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା, ଦେବସେନା ନିରବ ହୋଇଗଲେ। ଏବେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଚ୍ୟୁତ ଉଭୟ ଏକାପରି ଅନ୍ୟକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରି, ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ। ଏହି ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନିରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକ ଦହିଯାଉଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ଅନ୍ୟକୁଳ ଅନ୍ତକାଳ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ସେ ଏକ ବଡ଼, ଭୟାନକ, ଅଖଣ୍ଡ ଅଗ୍ନି ଶ୍ରୁଙ୍ଗ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ଅଗ୍ନିସ୍ତମ୍ଭ ଦେଖି ସେଇ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ରୁତ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲେ, କାରଣ ବଡ଼ ଅଗ୍ନି ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମଙ୍ଗଳମୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତି କ'ଣ?" "ଏହି ଅଗ୍ନିମୟ ତୀବ୍ର ସ୍ତମ୍ଭ କ'ଣ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି? ଆମେ ଏହାର ଶୀର୍ଷ ବା ମୂଳ କେଉଁଠି ଅଛି ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ।" ଏହି ଭାବେ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଉଭୟ ବୀର ଏହା ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଯାଁଇଲେ। "ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏକାସାଥି ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରିବୁନି," ବୋଲି ବିଷ୍ଣୁ ବରାହ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ତଳ ସନ୍ଧାନ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେପରି ବ୍ରହ୍ମା ହଂସ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଶୀର୍ଷ ଦେଖିବାକୁ ଆକାଶକୁ ଉଡିଗଲେ। ହରି ପାତାଳ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଦୀର୍ଘ ତଳକୁ ଗଲେ। ତଥାପି, ସେଇ ଅଗ୍ନିମୟ ସ୍ତମ୍ଭର ମୂଳ କିମ୍ବା ଶୀର୍ଷ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟ କେଉଁଠି ଅଛି ଖୋଜିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଶେଷରେ, ବରାହରୂପୀ ହରି କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରଥମେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଫେରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆକାଶ ମାଧ୍ୟରେ ଯିବାବେଳେ ଏକ କେତକୀ ଫୁଲ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅତି ଶୁଭ୍ର, ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ପଡ଼ିଥିଲା, ତଥାପି ମଲିନ ହୋଇନଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ କି କରିବେ। ସେ ମଜାର କଥା କହି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇବା ସମୟରେ, ସେଇ କେତକୀ ଫୁଲ ତଳକୁ ପଡ଼ିଗଲା; ତେଣୁ ସେ ତାହାକୁ ଧରିଲେ। "ହେ ପୁଷ୍ପରାଜ, କାହିଁକି ତୁମେ ପଡ଼ିଗଲେ? କିଏ ତୁମକୁ ଧରିଛି? ତୁମେ ଏହି ଅପାର ଆଦି ସ୍ତମ୍ଭର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ପଡ଼ି ଅଛ।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିପାରୁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଦେଖିବାର ଆଶା ଛାଡ଼। ତାଙ୍କ ସେବା ପାଇଁ, ମୁଁ ହଂସ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଏଠାକୁ ଆସିଛି।