ଏହି କଳିଯୁଗରେ ଯେଉଁଠାରେ ନ ଥିଲା ନୀତିର ଶାସନ, ଧର୍ମର ଅନୁଷ୍ଠାନ ହ୍ରାସ ପାଇଥିଲା, ଲୋକମାନେ ଭୋଗବିଲାସରେ ଲିନ ହୋଇ, ଦୁଷ୍ଟତାରେ ଲୀନ ହେବା ସହିତ ଅନ୍ୟ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ନିଷ୍ଠୁରତାରେ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡି ଅନ୍ୟ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଓ ଅପାରଦର୍ଶିତାରେ ଲିନ ହୋଇ, ଠକେଇ ଓ ଅନ୍ୟାୟ କାମରେ ଲାଗି ଥିଲେ। ସେମାନେ ଗୁରୁ, ଦେବତା ବା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖୁନଥିଲେ, ମନ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଭୋଜନ ଦେବାରେ କଞ୍ଚନ ଓ କଞ୍ଚନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ପ୍ରେମ ଓ ଦୟାର ଅଭାବରେ, ସେମାନେ ପରସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅନୈତିକ ସମ୍ପର୍କରେ ଲିନ ହୋଇ, ଲୋଭ ଓ ମୂହରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ ଛାଡି ଦେଇଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୂଦ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଚରଣ ଅନୁକରଣ କରୁଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂର୍ଖ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡିଥିଲେ। ସେମାନେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଫଳେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ତେଜ ହ୍ରାସ ପାଉଥିଲା, ଶିଶୁମାନଙ୍କ ଅକାଳ ମୃତ୍ୟୁ ଘଟୁଥିଲା, ଏବଂ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେମାନେ ପାଥର, ଗ୍ରାମଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ଉପାସନା କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ତଃକରଣ ବିକୃତ, ତ୍ରୁଟିପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଚାର ଧାରଣ କରି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ଅପମାନ କରୁଥିଲେ। ଧନୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାମ କରୁଥିଲେ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଧର୍ମକଥା ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଧର୍ମକୁ ଅବମାନିତ କରୁଥିଲେ। ରାଜନ୍ୟବର୍ଗର ଅଭିମାନୀ ଲୋକମାନେ, ଦାନଶୀଳ ଓ ଅତ୍ୟଧିକ ଅହଂକାରୀ ହୋଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସେବାକୁ ନିଜ ସ୍ୱାମ୍ୟ ଭାବିଥିଲେ। ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ନ ରଖି, ମୂର୍ଖ ଓ ନିଷ୍ଠୁର ମନ ନେଇ, ଚତୁର୍ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିଲେ। ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନିଜକୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବି, ସମସ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ବୃତ୍ତି କରାଉଥିଲେ, ମୂର୍ଖ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଅଧିକାଂଶ ଜଣାନୀମାନେ ଗୃହସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଅପମାନ କରି, ଶ୍ୱଶୁର ଘରକୁ କ୍ଷତି କରୁଥିଲେ, ଭୟ ନ ରଖି, ଅଶୁଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରୁଥିଲେ। ଠକେଇ, ମିଥ୍ୟା ଚରିତ୍ର, ଚତୁରତାରେ ଦକ୍ଷ, କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସଦା ବିଦେଶୀ ସମ୍ପର୍କରେ ଲିନ ଓ ନିଜ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ। ଶିଶୁମାନେ, ମାତାପିତା ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖୁନଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନୋଭାବ ଧାରଣ କରି, ଶିକ୍ଷା ଅନ୍ତର୍ଗତ କରୁନଥିଲେ, ଶରୀର ସଦା ରୋଗାକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡି ଦେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଜୀବନରେ କିପରି ମୁକ୍ତି ହେବ? ଏହି ଲୋକରେ ବା ପରଲୋକରେ କୌଣସି ମାର୍ଗ ରହିଛି କି? ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଆମ ମନ ସଦା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ତଥାପି, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବାଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ ନାହିଁ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖର ଭାର କିପରି ସହଜ ଉପାୟରେ ଦୂର କରାଯିବ? ଦୟାବଶତଃ, ଆପଣ ଏହା ଖୋଲି କହନ୍ତୁ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ସତ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ହୁଏ। ଏପରି ଶୁଧ୍ଧ ଚିତ୍ତ ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି, ସୂତ ମୁନି ନିଜ ହୃଦୟରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ— “ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମୁନିମାନେ! ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛନ୍ତି। ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଆପଣମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରେମବଶତଃ ମୁଁ କହିବି, ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ଶିବପୁରାଣ ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତର ସାର ଓ ଶିରୋମଣି, ଏହି ପାଠ କଲେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହିପୁରାଣରେ ମହାଦେବ ଶିବଙ୍କ ମହିମା ସଦା ବିସ୍ତାରିତ, କଳିଯୁଗର ଦୋଷ ନଶ୍ଟ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶିବପୁରାଣ ପଢିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପରମ ଶୁଭ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଶିବପୁରାଣ ଜଗତରେ ପ୍ରଚାରିତ ହୁଏନାହିଁ, ପ୍ରାଣିହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପାପ ଫଳିବ, କଳିଯୁଗର ଦୁର୍ଗତି ସଂଚାର କରିବ, ଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ ରହିବ, ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯମଦୂତ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ଚାଲିବେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପୁରାଣ ଗଞ୍ଜିବେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ, ମନ୍ତ୍ର, ପୀଠ, ଦେବତା, ଦାନ ଓ ଧର୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ ରହିବ। ଏହି ଶିବପୁରାଣ ପ୍ରଚାରିତ ହେଲେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେବ। ଏହି ଶିବପୁରାଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଓ ଶୁଣିବା ଫଳକୁ ମୁଁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବି ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୁଁ ତାହାର କିଛି ମହିମା କହିବି— ମନଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯାହା ବ୍ୟାସ ମୁନି ମୋତେ କହିଥିଲେ। ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶିବପୁରାଣର ଏକ ଶ୍ଲୋକ ବା ଅର୍ଧ ଶ୍ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଯେପରି ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ, ଏହି ଶିବପୁରାଣ ପଢ଼େ, ସେ ଜୀବନେ ମୁକ୍ତ ଥାଏ। ଯିଏ ଦିନକୁ ଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ପୁରାଣକୁ ପୂଜିଥାଏ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ।