ଏହିପରି ଘଟଣାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ ବି, ବିଷ୍ଣୁ ବାହ୍ୟ ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ହେଇ କହିଲେ, “ତୁମକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳୁ, ସ୍ୱାଗତ ହେଉ, ବାଳକ, ଏଠାରେ ବସ, ଏହି ଆସନ ଗ୍ରହଣ କର।” କିନ୍ତୁ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁହଁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଛି, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ବାଘ ଭଳି ଅସମ ଓ କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ, ଏବଂ କହିଲେ, “ହେ ବିଷ୍ଣୁ, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମେ ଅତି ଅହଂକାରୀ ହୋଇଯାଇଛ, ଏହି ଅହଂକାର କାହିଁକି?” ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ବାଳକ, ପ୍ରପିତାମହ (ବ୍ରହ୍ମା) ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ରକ୍ଷକ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ମୋ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ, ତଥାପି ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୋର ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରୁଛ। ତୁମେ ମୋର ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପୁତ୍ର, ତଥାପି ଅନାବଶ୍ୟକ କଥା କହୁଛ। ଏପରି ଭାବେ ଏହି ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ–ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ–ମୂଢ଼ ଓ ଅଜୟ ହୋଇ, ଏଠାରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠାରେ ଦୁଇଁଜଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ତୁମେ ନୁହଁ; ମୁଁ ନାଥ, ତୁମେ ନୁହଁ।” ଏଭଳି ଅଭିମାନରେ ଦୁଇଁଜଣ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହୋଇ, ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧାରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ନଶ୍ୱ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଅମର ଦୁଇଁ ନାୟକ, ବ୍ରହ୍ମା ହଂସ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି, ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ବିମାନରେ ଆସି, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟ ପ୍ରତି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ। ତେବେ, କ୍ରୋଧାନ୍ୱିତ ବ୍ରହ୍ମା ଅସଂଖ୍ୟ ବାଣ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉପରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ଦୁଇଁଜଣ ଏତେ ଅଗ୍ନିତୁଳ୍ୟ ବାଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ଗଭୀର କ୍ରୋଧରେ ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ, ତେବେ ସେ ମହେଶ୍ବର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ବି ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ କମ୍ପିତ କରିଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ପଶୁପତି ଅସ୍ତ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ମୁକ୍ତ କଲେ। ସେ ଅସ୍ତ୍ର ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଆକାଶରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ହଜାର-ହଜାର ଭୟଙ୍କର ମୁଁହ ନେଇ, ଭୟଙ୍କର ବାୟୁର ଭଳି ଭୀଷଣ ହେଲା, ଏହା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁହେଁ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏପରିଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ବିନାଶକାରୀ ଓ ହାନିକାରକ ହେଉଥିଲା। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଭୀତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଆପସରେ କହିଲେ, “ହେ ଋଷିମାନେ, ଏହା ରାଜାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭଳି ହେଉଛି!” ଯାହାଠାରୁ ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି, ପ୍ରଳୟ, ତିରୋଭାବ ଓ ଅନୁଗ୍ରହ ହୁଏ, ସେହି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ (ଶିବଙ୍କ) ଅନୁଗ୍ରହ ବିନା, ଏଠି ଏକ ଘାସର ତୀଣି ମଧ୍ୟ କେହି ନଷ୍ଟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଏପରି ଭାବେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଶିବଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ଭଗବାନ ବସିଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଆନନ୍ଦିତ ଦେବତାମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପରମଧାମକୁ ପହଞ୍ଚି, ପବିତ୍ର ଓଁକାର ରୂପେ ନମସ୍କାର କରି, ସେହି ମହାମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଉମାସହିତ ଦେବଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଏକ ପାଦ ଉପରେ ଅନ୍ୟ ପାଦ ରଖି, ହାଥ ଉପାସନା ମୁଦ୍ରାରେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଗଣମାନେ ସେମାନକୁ ଚାରିପଟେ ଘେରିଥିଲେ। ଭକ୍ତା ମହିଳାମାନେ ପଦ୍ମପତ୍ର ଚାମର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ମଝିରେ ବସିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ବିଲୋକନ କରୁଥିଲେ, ବେଦମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ଓ ସେ ଦୟାଳୁ ଭାବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅନୁଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଅଖିରେ ତୃପ୍ତିର ଜଳ ଆଣି, ଦୂରରୁ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ ନମସ୍କାର କଲେ। ତେବେ ଦେବଦେବୀ ତାଙ୍କ ଗଣମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ନିକଟକୁ ଆଣି, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବା ପାଇଁ ଭଲ କଥା କହିଲେ, ଏବଂ ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଓ ମଧୁର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ତେଁ କହିଲେ, “ବାଳକମାନେ, ସବୁ କୁଶଳ ତୋମାନେ? ଏହି ଜଗତ ଓ ଦେବବଂଶ କି ମୋ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ଚାଲୁଛି? ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଲିନ କି ନୁହଁ?” ତେଁ କହିଲେ, “ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ବିଷୟରେ ଜାଣିଥିଲି, ତୁମେ ଯେପରି ଆତୁର ଭାବେ ଆବାର-ଆବାର କହିଲ, ତାହା ଏବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା।” ପ୍ରଭୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହାସ୍ୟ ଓ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ମାତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ଦେବସଭାକୁ ଗଲେ। ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧକୁ ନିବାରଣ କରିବା ପାଇଁ, ସେଁ ସଭାରେ ଥିବା ଶତଧିକ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ହେଲା, ଏବଂ ଗଣପତିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଭଦ୍ରାମ୍ବିକାଙ୍କ ପତି, ପରମେଶ୍ୱର, ପଞ୍ଚମଣ୍ଡଳ ଶୋଭିତ ଓ ଆଦି ଓଁକାର ରୂପୀ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଗଣ ସହିତ ଅନୁସରଣ କଲେ। ପରାଶକ୍ତିଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ପଶୁପତି ତାଙ୍କ ସହିତ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ, ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ମେଘ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ, ତାଙ୍କର ତୁର୍ୟଧ୍ୱନି ଅପେକ୍ଷାକୃତ ଶାନ୍ତ ହେଲା, ଏବଂ ସେନାର ଗର୍ଜନ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଦୁଇଁଜଣ, ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଭାବେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ମହେଶ୍ୱର ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପଶୁପତି ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲେ। ଏହି ଦୁଇଁ ଅସ୍ତ୍ରର ଅଗ୍ନିରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତିନିଜଗତ୍ ଦହିଗଲା। ଏହା ଦେଖି, ପ୍ରଭୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅକାଳ ପ୍ରଳୟ ଦେଖିଲେ।