ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅବିନାଶୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଆନନ୍ଦଦାୟି ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ଉପରେ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଭିଡ଼ ହୋଇଥିଲେ, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନଙ୍କ ଆଲୋଚନାର ରବେ ଭରିଥିଲା, ଯକ୍ଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ପର୍ବତର ଶିଖର ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କ ରବେ ଗଞ୍ଜିଯାଇଥିଲା, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳର ଶୋଭାରେ ଆଲୋକିତ, ଉଦ୍ଭିଦ ଗଛ, ଗୁହା, ପାହାଡ଼ ଝରା ଓ ମନୋହର ଝରଣାରେ ସୁନ୍ଦର ହୋଇଥିଲା। ସେଠି ବ୍ରହ୍ମବନ ନାମକ ଏକ ଅରଣ୍ୟ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାଣୀ ରହିଥାନ୍ତି; ଏହି ବନ ପ୍ରସ୍ତ ଦଶ ଯୋଜନା ଓ ଦୀର୍ଘ ଏକ ଶତ ଯୋଜନା। ଏଠାରେ ଏକ ମନୋହର ଝିଲା ଅଛି, ଯାହା ମଧୁର ଓ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଫୁଲ ଫୁଲିଥିବା ଗଛ ଓ ମଦାନ୍ଧ ମଧୁମକୁମାନେ ତାହାକୁ ଆବୃତ କରିଛନ୍ତି। ଏଠାରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଭବ୍ୟ ନଗର ଅଛି, ଯାହା ଉଗ୍ର ଦାୟିତ୍ୟ, ଦାନବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ରହୁଛନ୍ତି। ଏହି ନଗର ଗଳିତ ସୁନାରେ ତିଆରି, ଉଚ୍ଚ ଦେଉଳ ଓ ଦ୍ବାରପାଳ, ଶତାଧିକ ଦଲାନ, ବାଲକନୀ, ଗୋପୁର ଓ ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାରେ ଶୋଭିତ। ଏହି ନଗର ଦୀପ୍ତିମାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ସହ ଆକାଶକୁ ଚୁଇଯାଉଛି, ଅନେକ ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏଠାରେ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ନାଥ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ନିଜ ଅସେମ୍ବ୍ଲି ସହ ରହୁଛନ୍ତି। ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଋଷିମାନେ ସେହି ମହାତ୍ମା, ଆଦିପିତା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଲେ। ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଦୌତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥିତ, ଶୁଧ୍ଧ ସୁନାର ଦଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଅତି ଉଲ୍ଲାସିତ, ସ୍ନିଗ୍ଧ ଭାବ, ମନୋହର ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭଳି ଲମ୍ବା ଚକ୍ଷୁ, ଦିବ୍ୟ ତେଜ ଓ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଅନୁଳିପ୍ତ। ଦିବ୍ୟ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଶୋଭା, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମପାଦକୁ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ବନ୍ଦନା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ହାତରେ ଚାମର ଧରି, ସରସ୍ବତୀଙ୍କ ତେଜରେ ସୂର୍ୟ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ। ଏପରେ ଋଷିମାନେ, ମୁହଁ ଉଲ୍ଲାସରେ ଚମକିଥିବା, ନମ୍ରତାରେ ହାତ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ—“ନମସ୍କାର ତିନି ରୂପୀ, ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଏବଂ ନାଶର କାରଣ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ବ୍ରହ୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା। ନମସ୍କାର ପ୍ରଧାନ ଶରୀରୀ, ପ୍ରଧାନକୁ କ୍ଷୁଭିତ କରୁଥିବା, ଏକୋଇଶ ରୂପରେ ବଦଳି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ। ନମସ୍କାର କୋସ୍ମିକ ଡ଼ିଞ୍ଜର ଶରୀରୀ, ତାହାର ଭିତରେ ବସି, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା। ନମସ୍କାର ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ସଂଯୋଗ ଓ ବିୟୋଗର କାରଣ। ମହାପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ମାୟାର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିପାରୁନାହିଁ, ଯଦିଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି, ନାଶ ଓ ପାଳନ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା।" ଏଭଳି ଅନେକ ଋଷି ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ, ଋଷିମାନେ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇ। "ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଋଷିମାନେ, ଶକ୍ତି ଓ ଉର୍ଜାରେ ଭରିଥିବା, କେଉଁ କାରଣରେ ଆପଣମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି?" ଏହିପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏଭଳି କଥା ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ବିବାଦରେ ଲିପ୍ତ, ଏଠାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କଉଣ୍ଠି ଅଛି ତାହା ଦେଖିପାରୁନାହିଁ। ଆପଣ ନିଶ୍ଚୟ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ; ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ କିଛି ଆପଣଙ୍କୁ ଅଜଣା ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପ୍ରାଚୀନ, ଶୁଧ୍ଧ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନିତ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ କିଏ? କିପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ? ମହାଋଷି, ଆମର ସନ୍ଦେହ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆମକୁ ଏହି ସତ୍ୟ କହନ୍ତୁ।" ଏପରେ ନମ୍ର ହାସ୍ୟ ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବ, ଦାନବ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ, ଦୀର୍ଘ ଧ୍ୟାନ ପରେ ଉଠି, "ରୁଦ୍ର" ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଶରୀର ଆନନ୍ଦରେ ଭିଜିଥିବା, ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ— "ଯାହାଠାରୁ ଶବ୍ଦ ଓ ମନ ଫେରିଯାଉଛି, ପ୍ରାପ୍ତି ନ କରି, ଯାହାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଜାଣିଲେ, ଜ୍ଞାନୀ କେଉଁ ଭୟରେ ଭୟଭିତ ହୋଇନାହିଁ। ଯାହାଠାରୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ସହ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ପ୍ରଥମେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ସେଇ କାରଣମାନଙ୍କ ଉତ୍ପାଦକ ଓ ଧ୍ୟାନକାରୀ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ କାରଣ; ସେ କେବେଁ ଅନ୍ୟ ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ, କେଉଁ ସମୟରେ କିମ୍ବା କେଉଁଠି ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଆଧିପତ୍ୟରେ ଅନୁସୂଚିତ, 'ସର୍ବନାଥ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ମୋକ୍ଷ ଚାହୁଁଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ୍ୟ—ସମ୍ଭୁ, ଆକାଶ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା। ସେ ଯେଉଁପୂର୍ବରୁ ମୋତେ, ତାଙ୍କ ପୁଅ, ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିଲେ—ତାଙ୍କର କୃପାରେ ମୁଁ ପ୍ରଜାପତି ପଦ ପାଇଛି। ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ଗଛ ଭଳି ଅଚଳ, ଆକାଶରେ ଏକା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ମହାତ୍ମା ପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରା। ସେଇ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକା, ଅଚଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ କ୍ରିୟାଶୀଳ; ଅନେକ ରୂପରେ ଏକା, ମୂଳ ହୋଇଥିବା—ସେଇ ମହାପ୍ରଭୁ। ସେଇ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ଦ୍ୱିତୀୟ କେଉଁ ନାହିଁ। ସେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ନିତ୍ୟ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ; ସମସ୍ତକୁ ଦେଖି, ସେ ସବୁବେଳେ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ସେଇ ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ନାଥ, ସମସ୍ତ କାରଣ ସମୟରେ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଅବିକଳ ରହୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦିନ ନାହିଁ, ରାତି ନାହିଁ, ସମ ନାହିଁ, ଉତ୍ତମ ନାହିଁ; ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ସ୍୵ାଭାବିକ, ନିତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ କ୍ରିୟା ମଧ୍ୟ। ଯାହା ପ୍ରକୃତି ଓ ଅପ୍ରକୃତି, ଅମର ଓ ଅବିନାଶୀ—ଏହି ଦୁଇ ଯାହାର ମୂଳ ଅବିନାଶୀ, ସେ ଏକ ଦେବ ହରା।