ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଯେତେବେଳେ ଏହି ଅଭ୍ୟାସଟି ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଯାଏ, ଧୀରେ ଧୀରେ ଧ୍ୟାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ପରେ, ଶିବଯୋଗ ଉଦୟ ହୁଏ ଏବଂ ସାଲୋକ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା କ୍ରମେ ଉନ୍ନତି ହୁଏ। ଏହା ପରେ, ଦେହର ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ; ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଏହି କଷ୍ଟ ସହିତିବାକୁ ପଡେ, ଏବଂ ପରେ ଶୁଭ ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, କିପରି ଧ୍ୟାନ, କିପରି ଶ୍ରବଣ, ଏବଂ କିପରି ପାଠ କରାଯିବା ଉଚିତ? ଏହି ସତ୍ୟ କଥାକୁ ଅମାନ୍ୟ କରିବା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହାକୁ ମୋତେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କର। ମନର ଶୁଦ୍ଧି, ଯୁକ୍ତିରେ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଯେଉଁ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଲୀଳାର ବର୍ଣ୍ଣନା ହୁଏ, ସେହିପରି ପୂଜା, ପାଠ ଇତ୍ୟାଦିର ନିରନ୍ତର ଚିନ୍ତନ କରିବା—ଏହି ଧ୍ୟାନ ହେଉଛି ପ୍ରଧାନ ଉପାୟ, ଯାହା ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ୍ୟ ହୁଏ। ଗୀତ, ଶାସ୍ତ୍ରର ବାଣୀ କିମ୍ବା ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ରସପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁ ନାମ ଦ୍ୱାରା ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ମହିମା, ଗୁଣ, ରୂପ ଓ ଲୀଳା ଗାଉଯାଏ, ଏହି ହେଉଛି ପାଠ, ଏବଂ ଏହା ମଧ୍ୟମ ଉପାୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଯେଉଁଠି, ଯେଉଁ କୌଣସି ଉପକରଣ ଦ୍ୱାରା, ଶିବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଅନେକ କଥାକୁ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ଶୁଣାଯାଏ, ମହିଳାଙ୍କ ଖେଳା ଆଲିଙ୍ଗନ ପରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ, ସେହି ଶ୍ରବଣ ହେଉଛି, ଯାହା ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରବଣ ହୁଏ; ପରେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପାଠ ଏବଂ ଏହା ଦୃଢ଼ ହେଲେ ଧ୍ୟାନ ସର୍ବୋତ୍ତମ ହୁଏ। ଶେଷରେ, ସମସ୍ତ କିଛି ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। ଏହି ଅଭ୍ୟାସର ମହିମା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ପ୍ରାଚୀନ ଋଷିମାନେ ଏକ ଘଟଣା କଥା କହିଛନ୍ତି; ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି କଥା କହିବି—ମନୋଯୋଗ ସହିତ ଶୁଣ। ପୂର୍ବେ, ମୋ ଗୁରୁ ବ୍ୟାସ, ଋଷି ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ପବିତ୍ର ତଟରେ ଅଶାନ୍ତ ହୃଦୟରେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସେଠାକୁ ଯିବା ବେଳେ, ଦେବତା ସନତ୍କୁମାର ଏକ ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ପରି ଚମକୁଥିବା ଆକୃତିରେ ଦେଖାଦେଲେ। ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଓ ସଚେତନ ଥିବା ବ୍ୟାସ ଅଜନ୍ମା ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ପ୍ରଣାମ କରି, ଋଷି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ। ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ଦେଇ, ଦେବତା ପାଇଁ ଉଚିତ ଆସନ ଦେଲେ; ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେଇ ପ୍ରଭୁ ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ ଋଷି, ତୁମେ ଏଠାରେ ଶିବଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଯଥାର୍ଥତାର ଧ୍ୟାନ କର; କିଏ ପାଇଁ ଏହି ତପସ୍ୟା କରୁଛ?'' କୁମାରଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନରେ ବ୍ୟାସ ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିଲେ—ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ, ଏହାକୁ ବେଦ ପଥରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନୁସରଣ କରୁଛି। "ତୁମ ଦୟାରେ, ମୁଁ ବିଶ୍ୱରେ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିଛି; ଏପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ଗୁରୁ ହୋଇଥିଲି ମଧ୍ୟ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଯେ, ମୁକ୍ତିକୁ ନେଇ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଉଦୟ ହୁଏନି। ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରୁଛି, କିନ୍ତୁ କାରଣ ଜାଣିନି।'' ଏଭଳି ଭାବେ ବ୍ୟାସଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ, ବିଦ୍ୱାନ କୁମାର ମୁକ୍ତିର ନିଶ୍ଚିତ କାରଣ ବଢ଼ା ଉଚିତ ବୋଲି କହିଲେ— "ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ ଓ ଧ୍ୟାନ—ଏହି ତିନିଟି ମହାଉପାୟ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସ ରୂପେ ଘୋଷିତ।" "ପୂର୍ବେ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରି ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲି; ଅଚଳ ମନ୍ଦରାଚଳ ପର୍ବତରେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲି।" "ତା'ପରେ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଦୟାମୟ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ, ଗଣପତିଙ୍କ ମାଳିକ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର ପ୍ରକଟ ହେଲେ।" "ସେ ମୋତେ ସନେହରେ ମୁକ୍ତିର ପରମ ଉପାୟ କହିଲେ—ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶ୍ରବଣ, କୀର୍ତ୍ତନ ଓ ଧ୍ୟାନ, ଯାହା ବେଦ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରମାଣିତ।" "ଏହି ତିନି ଉପାୟ ନିଜେ ଶିବ ମୋତେ କହିଥିଲେ—'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ଶ୍ରବଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ନିରନ୍ତର କର।'" ଏହିପରି କହି, ଆନନ୍ଦିତ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ନିଜ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି, ସାରାଂଶରେ, ଏହି ପ୍ରାଚୀନ କଥା କହାଯାଇଛି; ହେ ସୂତ, ଶ୍ରବଣ ଆଦି ତିନି ଉପାୟ ମୁକ୍ତିର ପଥ ବୋଲି ଘୋଷିତ। ଯଦି କେହି ଏହି ତିନି ଉପାୟ ଅଭ୍ୟାସ କରିପାରିବାକୁ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ କିପରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ? କେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା, ଅଳ୍ପ ପ୍ରୟାସରେ, ମୁକ୍ତି ହୁଏ? ଏହାର ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ଯଦି କେହି ଶ୍ରବଣ ଆଦି ତିନି ଉପାୟ ଅଭ୍ୟାସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରି, ପ୍ରତିଦିନ ତାହାର ପୂଜା କରି, ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇପାରିବେ। ସେ ଯେପରି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, କୌଣସି ଚଲାକି ଛାଡ଼ି, ଲିଙ୍ଗ କିମ୍ବା ମୂର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଆଣି, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବେ ପ୍ରଦାନ କରି, ନିରନ୍ତର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଭକ୍ତି ସହିତ ବୈଦିକ ପ୍ରକାରରେ ମଣ୍ଡପ, ଦ୍ୱାର, ତୀର୍ଥ, ମଠ, କ୍ଷେତ୍ର, ଉତ୍ସବ, ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଧୂପ, ଦୀପ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ, ପିଠା, ଉପହାର, ଛତା, ପତାକା, ବିଶ୍ରାମ ପଙ୍ଖା, ଚାମରା ଆଦି ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଲିଙ୍ଗ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ରାଜସିକ ଗୌରବ ଦେଇ, ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ, ପାଠ ଏବଂ ଯେପରି ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରତିଦିନ ଅବାହନରୁ ବିସର୍ଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ଓ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶିବଙ୍କ କୃପାରେ, ଯଦି ଶ୍ରବଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ ଛାଡ଼ି ଦିଆଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ସଫଳତା ମିଳେ; ପ୍ରାଚୀନ ମହାନ ମନ୍ୟମାନେ କେବଳ ଲିଙ୍ଗ ଓ ମୂର୍ତ୍ତି ପୂଜା କରି ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ସମସ୍ତଠାରେ ଦେବତାମାନେ କେବଳ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଶିବ କିପରି ସମସ୍ତଠାରେ ଲିଙ୍ଗ ଓ ମୂର୍ତ୍ତି ଉଭୟରେ ପୂଜିତ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଅତି ପୁନ୍ୟମୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ; ଏହି ବିଷୟରେ କେବଳ ମହାଦେବ କଥା କହିପାରିବେ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ମୁଁ ଶିବଙ୍କ କଥା କହିବି, ଯାହା ଗୁରୁମୁଖରୁ ଶୁଣିଛି: ଶିବ, ବ୍ରହ୍ମର ଗୁଣରେ ଥିବା ଦ୍ୱାରା, ଅଖଣ୍ଡ ତଥା 'ନିଷ୍କଳ' ବୋଲି କୁହାଯାନ୍ତି।