ଏକ ସମୟର କଥା, ମହାଦେବ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଦର୍ଶନ କେବଳ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ମନୁଷ୍ୟର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂରେ ଚାଲିଯାଏ। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ସ୍ୱୀକାର କରି ଭୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କୋଟିଗୁଣି ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଏହି ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିବାର ଫଳ ଏତେ ମହାନ, ଯେ ହଜାର ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା କୋଟି-କୋଟି ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମାନ ନୁହେଁ; ଏହି ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ହେବାର ଅନୁଭୂତି ମିଳେ। ଯେଉଁ ଘରେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ବଣ୍ଟନ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତା ଦୂରିଯାଏ, ଏବଂ ଏହି ଘର ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତାର କାରଣ ହୁଏ। ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଆସିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସଦା ଶିବଙ୍କ ସ୍ମରଣ କରି ଏହା ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ଆସୁଛି, ତେବେ ମଧ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ଅତିରିକ୍ତ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ, ଏହା ପାପ ସହିତ ଜଡିତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ଜନ୍ମାଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ପାପୀ ଓ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରସାଦ ହୃଦୟରେ କିମ୍ବା କ୍ରିଷ୍ଟଲ, ସୁନା କିମ୍ବା ଚାନ୍ଦିର ପାତ୍ରରେ ରହିଲେ ଓ ଶିବଦୀକ୍ଷିତ ଲୋକ ପାଇଁ ଭୋଜନଯୋଗ୍ୟ। ଶିବ ଦୀକ୍ଷା ଥିବା ଭକ୍ତ ଯେକୌଣସି ଲିଙ୍ଗର ମହାପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିପାରନ୍ତି, ଏହା ଅତି ଶୁଭ ମନାଯାଏ। ଏବେ ଶିବ ଦୀକ୍ଷା ନଥିବା କିନ୍ତୁ ଶିବଭକ୍ତି ଥିବା ଲୋକମାନେ କିପରି ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ, ତାହା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଶାଳଗ୍ରାମ ଜନିତ ଲିଙ୍ଗ, ଜଳ ଲିଙ୍ଗ, ପାଷାଣ, ଚାନ୍ଦି, ସୁନା କିମ୍ବା ଦେବତା କିମ୍ବା ସିଦ୍ଧମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିବା ଲିଙ୍ଗରେ—ଏବଂ କାଶ୍ମୀର, କ୍ରିଷ୍ଟଲ ମଣି, ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗରେ ଶିବ ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିବା ଚନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ଦେଉଛି। ଏକ ଶୁଦ୍ଧିପ୍ରାପ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଘାତୀ ମଧ୍ୟ ଯଦି ତ୍ୟାଗିତ ଫୁଲ ପିନ୍ଧେ, ଏବଂ ଘୃତ ଭୋଜନ କରେ, ତାହାର ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱାନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଚନ୍ଦାଧିକାରି ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମାତ୍ର ଏହି ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ; ଯେଉଁଠି ନାହାନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ଭକ୍ତିସହିତ ଏହି ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରିପାରିବେ। ବଣଲିଙ୍ଗ, କାଉହାଟି ଲିଙ୍ଗ, ସିଦ୍ଧ ଲିଙ୍ଗ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଲିଙ୍ଗ ଓ ସମସ୍ତ ଭିନ୍ନ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଚନ୍ଦାଧିକାରି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଲିଙ୍ଗକୁ ବିଧିପୂର୍ବକ ସ୍ନାନ କରାଯାଏ, ଏହି ଜଳ ତିନିଥର ପାନ କଲେ, ତିନି ପ୍ରକାର ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱାନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ପ୍ରସାଦ, ତୁଳସୀ, ଫୁଲ, ଫଳ ଓ ଜଳ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ସଂସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ସମସ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଲିଙ୍ଗ ଉପରେ ଯାହା କିଛି ଅଛି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କିନ୍ତୁ ଲିଙ୍ଗ ସଂସ୍ପର୍ଶ ବାହାରେ ଯାହା ଅଛି, ତାହା ଅତି ପବିତ୍ର ମନାଯାଏ। ଏଭଳି ପ୍ରସାଦ ବିଧି ଉପରେ ନିର୍ଣ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି। ଏବେ ବିଳ୍ବ ବୃକ୍ଷର ମହିମା ଶୁଣନ୍ତୁ। ଏହି ବିଳ୍ବ ମହାଦେବଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ବୃକ୍ଷର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭାବରେ ଏହାର ମହିମା ଜଣାଯାଏ, ତାହା ଯଥେଷ୍ଟ। ସମସ୍ତ ପୂଜିତ ତୀର୍ଥ ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଅଛି। ଯିଏ ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଅବିନାଶୀ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ମୁଣ୍ଡରେ ଜଳ ଢାଳିଲେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥର ସ୍ନାନ ଫଳ ମିଳେ ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଉତ୍ତମ ପୋଖରୀ ଥିଲେ ଓ ମହାଦେବ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ, ସେ ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଯିଏ ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରେ, ସେ ଶିବଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ତାଙ୍କ ବଂଶ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଓ ସଉଖ୍ୟ ଆସେ। ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଦୀପମାଳି ଶଜାଇଲେ, ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ତରଳ ପତ୍ର ସହିତ ବିଳ୍ବ ଶାଖା ଧରି ଏହି ବୃକ୍ଷକୁ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯିଏ ଭକ୍ତିସହିତ ବିଳ୍ବ ମୂଳରେ ଶିବଭକ୍ତକୁ ଭୋଜନ କିମ୍ବା ଦୁଧ ଦିଅନ୍ତି, ସେ ଏହା ଏକଥର କିମ୍ବା କୋଟିଥର କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ଅନୁସାରେ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି ଓ କଦାପି ଦରିଦ୍ର ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ଶିବଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦୁଇ ପ୍ରକାର—ଗୃହସ୍ଥ ଓ ସନ୍ୟାସୀଙ୍କ ପାଇଁ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପୀଠ ଓ ସମସ୍ତ ଉପଚାର ସହିତ ପୂଜା କରିବେ। ଅଭିଷେକ ପରେ ଚାଲି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପୂଜା ସମାପ୍ତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ପାତ୍ରରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଘରେ ଅଲଗା ରଖିବା ଉଚିତ। ସନ୍ୟାସୀମାନେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ପୂଜା କରି ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇବେ; ସେମାନେ କେବଳ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଲିଙ୍ଗକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନେ କରନ୍ତି। ବିଭୂତି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଓ ବିଭୂତି ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ପୂଜା ପରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ସଦା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ଶିବପୂଜା ଓ ବିଭୂତି, ରୁଦ୍ରାକ୍ଷର ମହିମା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏହି ତିନି ବିଷୟ ଉପରେ ଶୁଣିବା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଶିବଙ୍କୁ ପରମ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ଶିବଙ୍କ ଗୁଣଗାନ ଶୁଣିବାକୁ ପ୍ରୀତି କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଶିବପୂଜକମାନେ ଧନ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ବଂଶ ଉନ୍ନତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ସଦା ଶିବ, ସଦାଶିବ, ଶିବ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚିରଦିନ ପାପ ଛୁଇଁପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ଖଦିର କାଠକୁ କାଳି ଲାଗେ ନାହିଁ। ଏପରି ଶିବଆୟନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତାଙ୍କ ମୁଁହ ଯେତେବେଳେ ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେହି ମୁଁହ ପବିତ୍ରତମ ହୁଏ ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱାନ୍ତି।