ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଷ୍ୟମାନେ ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିବଙ୍କ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି ଗଣ୍ୟ କରି, ତାଙ୍କର ପୂଜା କେମିତି କରିବା ଉଚିତ ତାହା ଶିଖୁଥିଲେ। ସମ୍ପଦ, ଚପଲ, ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା, ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ଅର୍ପଣ ଓ ଭୋଜନ ଦେଇ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କର ପୂଜା ମାନେ ଶିବଙ୍କର ପୂଜା, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ଯାହା କିଛି ରହିଯାଏ, ତାହା ନିଜ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧିକର। ଗୁରୁଙ୍କର ଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳ, ଭୋଜନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଶିବଭକ୍ତମାନେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କର ଅନୁମତି ବିନା କିଛି ନିଅ, ତାହା ଚୋର ଭଳି ହୁଏ; ଯେ କିଛି ଗୁରୁ ନିଜେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ସାବଧାନ ଭାବରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଯେ ଅନ୍ତର ଜାଣିପାରିଛି, ସେ ଅଜ୍ଞାନ ଦୂର କରି ଲକ୍ଷ୍ୟ ସାଧନ କରେ; ଆରମ୍ଭରେ ବାଧାଗୁଡିକୁ ଦୂର କରିବା ଦ୍ୱାରା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଯେବେ କାର୍ଯ୍ୟ ବାଧା ବିନା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତାହା ଫଳ ଦେଏ; ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭରେ ବିଘ୍ନେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ବ୍ୟାଧି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ଜ୍ୱର, ଗଠି, ରୋଗ ଓ ନିଜର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ। ଏହି ବିପଦ ଭୂତ, ଶୃଗାଳ, ପିପିଳିକା, ଚହାଁ, ଟିକି ବା ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଆସିପାରେ; ଘରେ କଛୁଆ, ସାପ, ଦୁଷ୍ଟ ନାରୀ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷ, ଏବଂ ଗଛ, ନାରୀ, ଗାଁ, ଏବଂ ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଦୃଶ୍ୟ ଦୁଃଖ ଆସିପାରେ। ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଖର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଏ, ଏହି ବିପଦ ଭୂତ, ସାନି, ମହା ରୋଗ ତଥା ଅଶୁଦ୍ଧି, ଶନିର ପତନ ଓ ମହା ମହାମାରୀ ଦ୍ୱାରା ଆସିପାରେ। ଜ୍ୱର, ମହାମାରୀ, ସଂକ୍ରାମକ ରୋଗ, ଗାଇର ଫୋଡା, ଜନ୍ମ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୋଗ, ଗ୍ରହ ଚାଳିବା, ଗ୍ରହ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଆସିପାରେ। ଖରାପ ସ୍ୱପ୍ନ ଓ ଦେବୀ ଦୁଃଖ ଭାବିତ କରାଯାଏ; ଏବଂ ଯେବେ କୋଇ ଶବ, ଚଣ୍ଡାଳ, ବିଗଢ଼ା ଲୋକ ସ୍ପର୍ଶ କରି ଘରକୁ ଆସିଥାଏ। ଏପରି ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଯଜ୍ଞ ଦେବଳୟ, ଗୋଶାଳା, ସ୍ତୂପ ବା ଘରର ମଣ୍ଡପ, ଉଚ୍ଚ ଓ ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ କରିବା ଉଚିତ। ଆବଶ୍ୟକ ଚାଉଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଧାନ ରଖି, ମଧ୍ୟରେ ପଦ୍ମ ଚିତ୍ରାଇ, ତାହାକୁ ଚତୁର୍ଭୁଜ ରୂପେ ଚିତ୍ରାଇବା ଉଚିତ। ଏକ ମାଟିର ଘଡ଼ା ତାଗ ଦେଇ ଜଡ଼ି, ନୂତନ ଗୁଗୁଳ ଧୂପ ଦେଇ, ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଘଡ଼ା ରଖିବା ଓ ଚାରି ଦିଗରେ ଏହିପରି ଘଡ଼ା ରଖିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଅଠ ଘଡ଼ାକୁ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଧ୍ଧ ଜଳ ଓ ପାଞ୍ଚ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ଭରିବା, ମାଙ୍ଗୋ ଓ ଶୁଭ ଗଛର ଡାଲି ଦେଇବା ଉଚିତ। ନବ ରତ୍ନ—ନୀଳମଣି ଆଦି—କ୍ରମରେ ରଖିବା, ଏବଂ ଏକ ପାଣ୍ଡିତ ପୁରୋହିତ ଓ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ନିଯୁକ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ସୁନା ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦିଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ରଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘଡ଼ାରେ ପୂଜିବା ଏବଂ ବାହ୍ୟ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦିଙ୍କୁ କ୍ରମରେ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜିବା ଏବଂ ଶେଷରେ ତାଙ୍କର ନାମରେ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ—ଆବାହନ ଆଦି—ଗୁରୁ ନିଜେ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ମନ୍ତ୍ର ପଠିବା ଉଚିତ। ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ଘଡ଼ା ପାଖରେ ପଠନ ପରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ହୋମ କରିବା—କୋଟି, ଲକ୍ଷ, ହଜାର, ଶତ, ବା ଏକ ଶତ ଆଠ ଥର। ଏହି ହୋମ ଏକ ଦିନ, ନଉ ଦିନ, କିମ୍ବା ମଣ୍ଡଳ (ଚାଳିଶ ଦିନ) ମଧ୍ୟ କରାଯିବା ଉଚିତ, ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ। ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଶମୀ କାଠ ଦେଇ ହୋମ, ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ପଲାଶ କାଠ; ଅର୍ପଣ କାଠ, ଚାଉଳ, ଘୃତ ଦ୍ୱାରା, ନାମ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ କରିବା ଉଚିତ। ଆରମ୍ଭ ପରେ, ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଦେଇ ରିତି ଅନୁସାରେ ଉତ୍ସବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା; ଶୁଭ ଆବାହନ ପଠି, ଘଡ଼ା ପାଖରେ ଜଳ ଶିକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ଅର୍ପଣ ଅନୁସାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୁରଣ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ଭୋଗ ନିଅ। ସମସ୍ତ ଅର୍ପଣ ଶେଷରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଦି ଗ୍ରହମାନେ ପୂଜିବା, ପୁରୋହିତମାନେ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ରତ୍ନ ଦେବା ଉଚିତ। ପରେ, ଦଶଟି ଦାନ ଦେବା, ତାପରେ ଅଧିକ ଦାନ—ଶିଶୁ, ଉପନୟନ କରା, ଗୃହସ୍ଥ, ଅରଣ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ। ଏହି ପରେ, କନ୍ୟା, ବିବାହିତା ଓ ବିଧବାଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା; ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଯମ ମୃତ୍ୟୁର ଦେବତା ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗର ନାୟକ; ତେଣୁ ଯମଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ କାଳଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। କାଳଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି—ଉଲା ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରଣ କରି, ମାନବ ରୂପରେ—ଏକ ଶତ ନିଷ୍କା ବା ଦଶ ନିଷ୍କା ସୁନା ଦେଇ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି ଏକ ଦାନ ସହ ଦେବା ଏବଂ ଦୀର୍ଘାୟୁ ପାଇଁ ତିଳ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ରୋଗ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଘୃତ ଦାନ କରିବା ଏବଂ ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ—ନିର୍ଧନ ହେଲେ କମରେ ଶତ—ପୁରଣ କରିବା ଉଚିତ। ନିର୍ଧନ ହେଲେ, ଯେତେ ସମ୍ଭବ, ତେତେ କରିବା; ଭୂତ ଓ ଦିଗ୍ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ଭୈରବଙ୍କର ମହାପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଶେଷରେ, ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ମହା ଅଭିଷେକ ଓ ଅର୍ପଣ କରିବା, ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଅଧିକ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଯଜ୍ଞ କରି, ଦୋଷ ଶାନ୍ତି ମିଳେ; ଏହି ଶାନ୍ତି ଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିବର୍ଷ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ କରିବା ଉଚିତ। ଅଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖିଲେ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ କିମ୍ବା ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ କରିବା ଉଚିତ; ମହାପାପ ଆସିଲେ, ଭୈରବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ମହା ରୋଗ ଆସିଲେ, ପୁନଃ ନିଶ୍ଚୟ କରିବା; ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ନିର୍ଧନ, ଅତି କମରେ ଦୀପ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହିଠାରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁ ଥିଲେ ଦେବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ଆଠ ଥର ମନ୍ତ୍ର ପଠି ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏକ ହଜାର, ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ, କୋଟି ନମସ୍କାର କରିପାରନ୍ତି; ଏହି ନମସ୍କାର ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।