ପ୍ରୟାଗର ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନାର ସଙ୍ଗମ ସ୍ଥଳରେ, ଯେଉଁଥିରେ ଧର୍ମର ମହା କ୍ଷେତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ, ସେଠାରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଆୟୋଜିତ ହେଉଥିଲା। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଶିଶ୍ନା ମନ୍ଥନ କରିଥିବା ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଧର୍ମପ୍ରତି ବିଶ୍ୱାସୀ ବୃହତ୍ ସାଧୁମାନେ ଅନେକ ଶକ୍ତି ଓ ସାଦ୍ଧନା ସହିତ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଯଜ୍ଞ ଅନୁସ୍ଥାନରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଥିବା ଅନେକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣିବା ପାଇଁ, ବିଶ୍ୱାସୀ ବୃହତ୍ ସାଧୁ, ବ୍ୟାସଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ, ସୂତ, ଯେଉଁଥି ସୂତ୍ରଗାଥାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ। ସୂତଙ୍କୁ ଦେଖି, ସାଧୁମାନେ ଖୁସି ହେଇ ସେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ହାତଗୁଡିକୁ ଜୋଡି, ସେମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। "ହେ ରୋମହର୍ଷଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ନିଜର ଅଭିଜ୍ଞା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପୁରାଣର ଗୁରୁତ୍ୱ ଶିଖିଛ" ବୋଲି ସେମାନେ କହିଲେ। "ତୁମେ ଏହି ଜଗତର ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ କଥା ଜାଣିଛ, ଆମେ ତୁମର ଶ୍ରବଣ କରିବାକୁ ଆସିଛୁ, ତେଣୁ ଆମ ପାଇଁ କିଛି କର।" ସାଧୁମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଯେ କଳିୟୁଗ ଆସିବା ସହିତ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମରୁ ଦୂର ହେବେ, ଧନର ଲାଲସାରେ ମୁକ୍ତ ହେବେ, ଏବଂ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଘାତକ କରିବାକୁ, ଅନ୍ୟଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ରଖିବାକୁ, ଓ ନିଜର ଦେହକୁ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବିବାକୁ ପ୍ରବୃତ୍ତ ହେବେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲାଭର ଲୋଭରେ, ଧନ ଲାଗି ବେଦକୁ ବିକ୍ରୟ କରିବେ, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେବାରେ ଅନୁଗତ କରିବ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ, ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଗଲା, "ହେ ବିବେକଶୀଳ ସୂତ, ଆମେ ଏହା ଶୁଣିବାକୁ ଚାହାଁ, ଯଦି ତୁମେ ଆମର ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହାଁ।" ସେମାନେ ଚିନ୍ତା କଲେ, "ଏହି ଦୁଃଖର ଭାର କିପରି ହାରାଇବ?" ସୂତ, ଶାଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧିତ କରିଲେ, "ହେ ଶୁଭ ଲୋକମାନେ, ତୁମେ ମୋତେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ ମୁଁ କଥା କହିବି।" "ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାଇବ ପୁରାଣ, ଯାହା ଧର୍ମର ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ଦୂର କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ ପ୍ରଦାନ କରିବାରେ ସକ୍ଷମ।" ଏହିପରି, ସୂତଙ୍କର କଥା ସାଧୁମାନଙ୍କୁ ଆଶା ଓ ଶାନ୍ତିର ଅନୁଭବ ଦେଲା, ଓ ସେମାନେ ଧର୍ମର ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢିବାରେ ଆସା କରିଲେ।