शिवपुराणम्

शांतिकं पौष्टिकं वापि सप्तभिः समिदादिभिः द्रव्यैर्विशेषतो होमे वश्यमाकर्षणं तथा

शांती किंवा पुष्टीसाठी, सात प्रकारच्या समिधा व इतर द्रव्ये विशेषतः होमात वापरावीत; तसेच वश आणि आकर्षणासाठीही.

वश्यमाकर्षणं चैव श्रीपदं च विशेषतः बिल्वपत्रैस्तु हवनं शत्रोर्विजयदं तथा

बिल्वाच्या पानांनी होम केल्याने विशेषतः वशिकरण, आकर्षण आणि श्री मिळते, तसेच शत्रूंवर विजय मिळवता येतो.

समिधः शांतिकार्येषु पालाशखदिरादिकाः करवीरार्कजाः क्रौर्ये कण्टकिन्यश्च विग्रहे

शांतीसाठी पलाश, खैर आणि अशा प्रकारच्या लाकडांचा वापर करावा; कठोर कार्यांसाठी करवीर, अर्क आणि काटेरी लाकडे वापरावीत.

प्रशांतः शांतिकं कुर्यात्पौष्टिकं च विशेषतः निर्घृणः क्रुद्धचित्तस्तु प्रकुर्यादाभिचारिकम्

शांत मनाचा माणूस शांतीसाठी आणि विशेषतः पोषणासाठी विधी करावा; पण जो दयाशून्य आणि रागावलेला असेल, त्याने अभिचार विधी करावा.

अतीवदुरवस्थायां प्रतीकारांतरं न चेत् आततायिनमुद्दिश्य प्रकुर्यादाभिचारिकम्

अतिशय कठीण परिस्थितीत दुसरा उपाय नसेल, तर आक्रमकावर अभिचार विधी करावा.

स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य न कुर्यादाभिचारिकम् यद्यास्तिकस्सुधर्मिष्ठो मान्यो वा यो ऽपि कोपि वा

स्वतःच्या देशाच्या राजावर किंवा जो कोणी श्रद्धावान, धर्मनिष्ठ किंवा मान्य असेल, अशा कोणावरही अभिचार विधी करू नये.

तमुद्दिश्यापि नो कुर्यादाततायिनमप्युत मनसा कर्मणा वाचा यो ऽपि कोपि शिवाश्रितः

जो कोणी मनाने, कृतीने किंवा वाणीने शंकराचा आश्रय घेतो, त्याच्यावर—even आक्रमक असला तरी—अभिचार विधी करू नये.

स्वराष्ट्रपतिमुद्दिश्य शिवा श्रितमथापि वा कृत्वाभिचारिकं कर्म सद्यो विनिपतेन्नरः

स्वतःच्या देशाच्या राजावर किंवा शंकरभक्तावर अभिचार विधी केल्यास, तो मनुष्य लगेचच पतन पावतो.

स्वराष्ट्रपालकं तस्माच्छिवभक्तं च कञ्चन न हिंस्यादभिचाराद्यैर्यदीच्छेत्सुखमात्मनः

म्हणून, जो स्वतःच्या सुखाची इच्छा करतो, त्याने देशाचा रक्षक किंवा कोणत्याही शंकरभक्ताला अभिचाराने इजा करू नये.

अन्यं कमपि चोद्दिश्य कृत्वा वै मारणादिकम् पश्चात्तापेन संयुक्तः प्रायश्चित्तं समाचरेत्

इतर कोणावर मारण किंवा अशा प्रकारचे कर्म केल्यास, पश्चात्तापाने व्याकुळ होऊन प्रायश्चित्त करावे.

बाणलिंगे ऽपि वा कुर्यान्निर्धनो धनवानपि स्वयंभूते ऽथ वा लिंगे आर्षके वैदिके ऽपि वा

बाणाच्या शिवलिंगावर, गरिबाने किंवा श्रीमंताने, स्वयंभू लिंगावर, ऋषी स्थापिलेल्या किंवा वैदिक लिंगावरही विधी करावी.

अभावे हेमरत्नानामशक्तौ च तदर्जने मनसैवाचरेदेतद्द्रव्यैर्वा प्रतिरूपकैः

सोने किंवा रत्न नसल्यास किंवा मिळवता येत नसल्यास, मनाने किंवा दुसऱ्या वस्तूंनी विधी करावा.

क्वचिदंशे तु यः शक्तस्त्वशक्तः क्वचिदंशके सो ऽपि शक्त्यनुसारेण कुर्वंश्चेत्फलमृच्छति

कोणाला काही भाग करता आला, काही भाग नाही जमला, तरीही आपल्या शक्तीनुसार केले, तर फळ मिळते.

कर्मण्यनुष्ठिते ऽप्यस्मिन्फलं यत्र न दृश्यते द्विस्त्रिर्वावर्तयेत्तत्र सर्वथा दृश्यते फलम्

विधी करूनही फळ दिसले नाही, तर दोन-तीन वेळा पुन्हा करावे; नक्कीच फळ मिळते.

पूजोपयुक्तं यद्द्रव्यं हेमरत्नाद्यनुत्तमम् तत्सर्वं गुरवे दद्याद्दक्षिणां च ततः पृथक्

पूजेसाठी वापरलेले उत्तम द्रव्य, जसे सोने, रत्न इत्यादी, सर्व गुरुजींना द्यावे आणि वेगळी दक्षिणा द्यावी.

स चेन्नेच्छति तत्सर्वं शिवाय विनिवेदयेत् अथवा शिवभक्तेभ्यो नान्येभ्यस्तु प्रदीयते

गुरुजींना ते घ्यायचे नसेल, तर सर्व शंकराला अर्पण करावे किंवा शंकरभक्तांना द्यावे; इतर कोणालाही देऊ नये.

यः स्वयं साधयेच्छक्त्या गुर्वादिनिरपेक्षया सो ऽप्येवमाचरेदत्र न गृह्णीयात्स्वयं पुनः

जो स्वतःच्या शक्तीने, गुरु किंवा इतर कोणावर अवलंबून न राहता, विधी करतो, त्यानेही असेच करावे आणि ती द्रव्ये पुन्हा स्वतः घेऊ नयेत.

स्वयं गृह्णाति यो लोभात्पूजांगद्रव्यमुत्तमम् कांक्षितं न लभेन्मूढो नात्र कार्या विचारणा

जो लोभाने पूजेसाठीचे उत्तम द्रव्य स्वतः घेतो, त्याला हवे ते फळ मिळत नाही—यात शंका नाही.

अर्चितं यत्तु तल्लिंगं गृह्णीयाद्वा नवा स्वयम् गृह्णीयाद्यदि तन्नित्यं स्वयं वान्यो ऽपि वार्चयेत्

पूजित लिंग किंवा नवीन लिंग घेतले, आणि त्याची नेहमी पूजा केली, तर ती पूजा स्वतः किंवा दुसऱ्यानेही करू शकतो.

यथोक्तमेव कर्मैतदाचरेद्यो ऽनपायतः फलं व्यभिचरेन्नैवमित्यतः किं प्ररोचकम्

जसं आधी सांगितलं तसं हे कर्म कुठलाही विचलन न होता करावं; जर फळ निश्चितच मिळतं, तर मग पुन्हा प्रोत्साहन कशाला?

तथाप्युद्देशतो वक्ष्ये कर्मणः सिद्धिमुत्तमम् अपि शत्रुभिराक्रांतो व्याधिभिर्वाप्यनेकशः

तरीही मी थोडक्यात या कर्माचं श्रेष्ठ फळ सांगतो—even शत्रूंनी वेढा घातला असो किंवा अनेक आजारांनी त्रस्त असो.

मृत्योरास्यगतश्चापि मुच्यते निरपायतः पूजायते ऽतिकृपणो रिक्तो वैश्रवणायते

मृत्यू जवळ आला असला तरीही तो निश्चिंतपणे मुक्त होतो; फार गरीब असलेला पूजेला पात्र होतो, रिकामा माणूसही कुबेरासारखा होतो.

कामायते विरूपो ऽपि वृद्धो ऽपि तरुणायते शत्रुर्मित्रायते सद्यो विरोधी किंकरायते

कुरूप असलेला देखील आकर्षक वाटतो, म्हातारा तरुणासारखा होतो; शत्रू लगेच मित्र होतो आणि विरोधक सेवकासारखा वागतो.

विषायते यदमृतं विषमप्यमृतायते स्थलायते समुद्रो ऽपि स्थलमप्यर्णवायते

मरणारं अमर होतं, विष अमृत होतं; समुद्रही वाळवंट होतो आणि वाळवंट समुद्रासारखं होतं.

महीधरायते श्वभ्रं स च श्वभ्रायते गिरिः पद्माकरायते वह्निः सरो वैश्वानरायते

दरी पर्वतासारखी होते आणि पर्वत दरीसारखा होतो; कमळाचं तळं अग्नी होतं आणि अग्नी वैश्वानराचं सरोवर होतो.

वनायते यदुद्यानं तदुद्यानायते वनम् सिंहायते मृगः क्षुद्रः सिंहः क्रीडामृगायते

जंगल बागेसारखं होतं आणि बाग जंगलासारखी होते; दुर्बळ हरीण सिंह होतो आणि सिंह हरीणांसाठी खेळण्यासारखा होतो.

स्त्रियो ऽभिसारिकायन्ते लक्ष्मीः सुचरितायते स्वैरप्रेष्यायते वाणी कीर्तिस्तु गणिकायते

स्त्रिया प्रेमाने पुढे येतात, लक्ष्मी सदाचार होते, वाणी आपली सेविका होते आणि कीर्ती गणिकेसारखी होते.

स्वैराचारायते मेधा वज्रसूचीयते मनः महावातायते शक्तिर्बलं मत्तगजायते

बुद्धी मनमानी होते, मन वज्रासारखं होतं, शक्ती मोठ्या वाऱ्यासारखी होते आणि बळ मदमस्त हत्तीचं होतं.

स्तम्भायते समुद्योगैः शत्रुपक्षे स्थिता क्रिया शत्रुपक्षायते ऽरीणां सर्व एव सुहृज्जनः

दृढ प्रयत्नांनी शत्रूच्या बाजूचं कर्म थांबतं; शत्रू असलेले सगळेच मित्र होतात.