शिवपुराणम्

परस्तात्परमात्मेति ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः वर्तन्ते वसवः केचित्परमात्मपदाश्रयाः

त्यापलीकडे परमात्मा आहे; ब्रह्मा, विष्णू आणि महेश्वर तिथे आहेत, आणि काही वसु परमात्म्याच्या अवस्थेत स्थिर आहेत.

अन्तरात्मपदे केचित्केचिदात्मपदे तथा शान्त्यतीतपदे शैवाः शान्ते माहेश्वरे ततः

काहीजण अंतरात्म्याच्या अवस्थेत राहतात, काही आत्म्याच्या अवस्थेत; शैव लोक शांततेच्या पलीकडील अवस्थेत असतात, आणि त्यानंतर महेश्वर शांत अवस्थेत असतात.

विद्यायान्तु यथा रौद्राः प्रतिष्ठायां तु वैष्णवाः निवृत्तौ च तथात्मानो ब्रह्मा ब्रह्मांगयोनयः

विद्येच्या क्षेत्रात रौद्र, प्रतिष्ठेच्या क्षेत्रात वैष्णव, आणि निवृत्तीच्या क्षेत्रात आत्मे, ब्रह्मा आणि ब्रह्माचे उत्पत्ती करणारे आहेत.

देवयोन्यष्टकं मुख्यं मानुष्यमथ मध्यमम् पक्ष्यादयो ऽधमाः पञ्चयोनयस्ताश्चतुर्दश

आठ प्रमुख देवयोनी या श्रेष्ठ, मानवजन्म मध्यम, पक्षी वगैरे नीच; या पाच योनी मिळून चौदा होतात.

उत्तराधरभावो ऽपि ज्ञेयस्संसारिणो मलः यथामभावो मुक्तस्य पूर्वं पश्चात्तु पक्वता

वरचढ किंवा कमी असणे हे संसारातील मल समजावे, जसे मुक्तासाठी मलाचा अभाव; आधी अपरिपक्वता, नंतर परिपक्वता येते.

मलो ऽप्यामश्च पक्वश्च भवेत्संसारकारणम् आमे त्वधरता पुंसां पक्वे तूत्तरता क्रमात्

मलही अपरिपक्व आणि परिपक्व असा असतो आणि तोच संसाराचा कारण होतो; अपरिपक्व मल असताना मनुष्याला नीचत्व येते, परिपक्व मलाने हळूहळू उच्चत्व मिळते.

पश्वात्मानस्त्रिधाभिन्ना एकद्वित्रिमलाः क्रमात् अत्रोत्तरा एकमला द्विमला मध्यमा मताः त्रिमलास्त्वधमा ज्ञेया यथोत्तरमधिष्ठिताः

पश्वात्मे तीन प्रकारच्या असतात: एक, दोन किंवा तीन मल असलेले; त्यात एक मल असलेले श्रेष्ठ, दोन मल असलेले मध्यम, आणि तीन मल असलेले नीच समजावे, प्रत्येक आपापल्या स्थानी असतात.

त्रिमलानधितिष्ठंति द्विमलैकमलाः क्रमात् इत्थमौपाधिको भेदो विश्वस्य परिकल्पितः

तीन मल असलेल्यांवर दोन आणि एक मल असलेले अनुक्रमे राज्य करतात; अशा प्रकारे उपाधीवर आधारित भेद जगात कल्पिला गेला आहे.

एकद्वित्रिमलान्सर्वाञ्छिव एको ऽधितिष्ठति अशिवात्मकमप्येतच्छिवेनाधिष्ठितं यथा

एक, दोन किंवा तीन मल असलेल्या सर्वांवर एकटाच शिव राज्य करतो; शिव नसलेल्यांवरही शिवच योग्यतेने अधिष्ठान करतो.

अरुद्रात्मकमित्येवं रुद्रैर्जगदधिष्ठितम् अण्डान्ता हि महाभूमिश्शतरुद्राद्यधिष्ठिता

रुद्र नसलेल्या जगावरही रुद्रच राज्य करतात; अंडापासून मोठ्या पृथ्वीपर्यंत शेकडो रुद्र आणि इतरांनी प्रत्येकावर अधिपत्य केले आहे.

मायान्तमन्तरिक्षं तु ह्यमरेशादिभिः क्रमात् अंगुष्ठमात्रपर्यन्तैस्समंतात्संततं ततम्

मायेपर्यंतचे क्षेत्र आणि मधली जागा अमरांच्या अधिपती वगैरे यांनी, अंगठ्याएवढ्या आकारापासून सगळीकडे व्यापलेली आहे.

महामायावसाना द्यौर्वाय्वाद्यैर्भुवनाधिपैः अनाश्रितान्तैरध्वान्तर्वर्तिभिस्समधिष्ठिताः

महामायेच्या शेवटापर्यंतचे आकाश वायू वगैरे भुवनाधिपतींनी अधिष्ठित आहे; जे उपाधी नसलेल्या मार्गांच्या शेवटी राहतात, तेही तसेच स्थिर आहेत.

ते हि साक्षाद्दिविषदस्त्वन्तरिक्षसदस्तथा पृथिवीपद इत्येवं देवा देवव्रतैः स्तुता

हेच प्रत्यक्ष स्वर्गातील देव, तसेच आकाशातील आणि पृथ्वीवरील देव आहेत; अशा देवांना देवव्रतांनी गौरवले जाते.

एवन्त्रिभिर्मलैरामैः पक्वैरेव पृथक्पृथक् निदानभूतैस्संसाररोगः पुंसां प्रवर्तते

अशा प्रकारे, हे तीन मल अपरिपक्व आणि परिपक्व, वेगवेगळे असून, हेच पुरुषांच्या संसाररूप आजाराचे कारण होतात.

अस्य रोगस्य भैषज्यं ज्ञानमेव न चापरम् भिषगाज्ञापकः शम्भुश्शिवः परमकारणम्

या आजारावर एकमेव औषध म्हणजे ज्ञान; दुसरे काही नाही. हे औषध सांगणारे आणि सर्वोच्च कारण म्हणजे शंभू, शिव.

अदुःखेना ऽपि शक्तो ऽसौ पशून्मोचयितुं शिवः कथं दुःखं करोतीति नात्र कार्या विचारणा

शिव हा कोणत्याही दुःखाविना जीवांना बंधनातून मुक्त करू शकतो, मग तो दुःख का निर्माण करील? याबद्दल काहीही शंका ठेवू नये.

दुःखमेव हि सर्वो ऽपि संसार इति निश्चितम् कथं दुःखमदुःखं स्यात्स्वभावो ह्यविपर्ययः

हे निश्चित आहे की सारा संसार म्हणजे दुःखच आहे; मग दुःख कधी सुख कसे होईल? कारण प्रत्येकाची स्वाभाविक प्रकृती बदलत नाही.

न हि रोगी ह्यरोगी स्याद्भिषग्भैषज्यकारणात् रोगार्तं तु भिषग्रोगाद्भैषजैस्सुखमुद्धरेत्

रुग्ण फक्त वैद्य किंवा औषधामुळे लगेच बरा होत नाही; पण वैद्य योग्य औषधांनी आजारी माणसाला सुख देतो.

एवं स्वभावमलिनान्स्वभावाद्दुःखिनः पशून् स्वाज्ञौषधविधानेन दुःखान्मोचयते शिवः

अशाच प्रकारे, ज्यांच्या स्वभावातच अशुद्धता आणि दुःख आहे, अशा जीवांना शिव आपल्या ज्ञान आणि उपायांनी दुःखातून मुक्त करतो.

न भिषक्कारणं रोगे शिवः संसारकारणम् इत्येतदपि वैषम्यं न दोषायास्य कल्पते

जसा वैद्य रोगाचा कारण नसतो, तसा शिवही संसाराचा कारण नाही; आणि हे असं असणं त्याचा दोष नाही.

दुःखे स्वभावसंसिद्धे कथन्तत्कारणं शिवः स्वाभाविको मलः पुंसां स हि संसारयत्यमून्

दुःख हेच स्वभावतः असताना, त्याचं कारण शिव कसा असेल? जीवांच्या अंगी असलेली अशुद्धता त्यांना संसारात भटकवत ठेवते.

संसारकारणं यत्तु मलं मायाद्यचेतनम् तत्स्वयं न प्रवर्तेत शिवसान्निध्यमन्तरा

संसाराचं कारण असलेली ती अशुद्धता, मायेसारखीच जड आहे; ती शिवाच्या सान्निध्याशिवाय काहीच करू शकत नाही.

यथा मणिरयस्कांतस्सान्निध्यादुपकारकः अयसश्चलतस्तद्वच्छिवो ऽप्यस्येति सूरयः

जसा चुंबकाजवळ असताना लोखंड हलू लागतं, तसंच, ज्ञानी लोक म्हणतात, ही अशुद्धता फक्त शिवाच्या सान्निध्यातच कार्य करते.

न निवर्तयितुं शक्यं सान्निध्यं सदकारणम् अधिष्ठाता ततो नित्यमज्ञातो जगतश्शिवः

ही सान्निध्याची स्थिती, जी नेहमीच कारण असते, ती कधीच दूर करता येत नाही; म्हणूनच शिव, सर्वांचा अधिपती, जगाला नेहमीच अज्ञात राहतो.

न शिवेन विना किंचित्प्रवृत्तमिह विद्यते तत्प्रेरितमिदं सर्वं तथापि न स मुह्यति

शिवाशिवाय येथे काहीही घडत नाही; हे सर्व त्याच्या प्रेरणेनेच चालतं, तरीही तो कधीच मोहात पडत नाही.

शक्तिराज्ञात्मिका तस्य नियन्त्री विश्वतोमुखी तया ततमिदं शश्वत्तथापि स न दुष्यति

त्याची शक्ती, जी आज्ञारूप आणि सर्वत्र नियंत्रण करणारी आहे, ती सर्वत्र व्यापलेली आहे; तरीही तो कधीच कलुषित होत नाही.

अनिदं प्रथमं सर्वमीशितव्यं स ईश्वरः ईशनाच्च तदीयाज्ञा तथापि स न दुष्यति

तोच सर्वांचा प्रथम अधिपती आहे; त्याच्या अधिपत्यामुळेच त्याची आज्ञा होते, तरीही तो कधीच कलुषित होत नाही.

यो ऽन्यथा मन्यते मोहात्स विनष्यति दुर्मतिः तच्छक्तिवैभवादेव तथापि स न दुष्यति

जो मोहामुळे वेगळं विचार करतो, त्याचा बुद्धी दुर्बल असल्याने तो नष्ट होतो; तरीही त्याच्या शक्तीच्या वैभवामुळे शिव कधीच कलुषित होत नाही.

एतस्मिन्नंतरे व्योम्नः श्रुताः वागरीरिणी सत्यमोममृतं सौम्यमित्याविरभवत्स्फुटम्

तेव्हा आकाशातून 'सत्य', 'ओंकार', 'अमृत', 'शांत' असे शब्द स्पष्टपणे ऐकू आले.