शिवपुराणम्

अशेषामिव तामाज्ञां शिवयोश्चित्रकृत्ययोः मूर्ध्नि कृत्वा नमस्कृत्य भद्रो गंतुं प्रचक्रमे

शिव आणि पार्वती या दोघांच्या अद्भुत आज्ञा डोक्यावर घेत, भद्राने वंदन करून जाण्याची तयारी केली.

अथैष भगवान्क्रुद्धः प्रेतावासकृतालयः वीरभद्रो महादेवो देव्या मन्युप्रमार्जकः

तेव्हा, भगवंत रागावले आणि प्रेतांच्या वासात राहणारे, देवीच्या रागाचा नाश करणारे, वीरभद्र महादेव प्रकट झाले.

ससर्ज रोमकूपेभ्यो रोमजाख्यान्गणेश्वरान् दक्षिणाद्भुजदेशात्तु शतकोटिगविश्वरान्

त्यांच्या त्वचेच्या रोमकूपांतून रोमज नावाचे गणेश्वर निर्माण केले आणि उजव्या हातातून शंभर कोटी भयंकर गण उत्पन्न केले.

पादात्तथोरुदेशाच्च पृष्ठात्पार्श्वान्मुखाद्गलात् गुह्याद्गुल्फाच्छिरोमध्यात्कंठादास्यात्तथोदरात्

पाय, मांड्या, पाठ, कंबर, तोंड, गळा, गुप्तांग, टाचा, डोक्याचा मध्यभाग, मान, तोंड आणि पोट यांतूनही त्यांनी आणखी जीव निर्माण केले.

तदा गणेश्वरैर्भद्रैर्भद्रतुल्यपराक्रमैः संछादितमभूत्सर्वं साकाशविवरं जगत्

त्या पराक्रमी आणि भद्रासारख्या गणेश्वरांनी संपूर्ण जग, त्यातील सर्व जागा आणि अंतर, व्यापून टाकले.

सर्वे सहस्रहस्तास्ते सहस्रायुधपाणयः रुद्रस्यानुचरास्सर्वे सर्वे रुद्रसमप्रभाः

सर्वांच्या हजारो हातांमध्ये हजारो शस्त्रे होती; ते सर्व रुद्राचे अनुयायी होते आणि सर्वजण रुद्रासारखे तेजस्वी होते.

शूलशक्तिगदाहस्ताष्टंकोपलशिलाधराः कालाग्निरुद्रसदृशास्त्रिनेत्राश्च जटाधराः

त्यांच्या हातात त्रिशूळ, भाले, गदा, कुऱ्हाड, कवटी आणि दगड होते; ते काळाग्निरुद्रासारखे, तीन डोळ्यांचे आणि जटाधारी होते.

निपेतुर्भृशमाकाशे शतशस्सिंहवाहनाः विनेदुश्च महानादाञ्जलदा इव भद्रजाः

शेकडो भद्रपुत्र सिंहावर बसून आकाशातून वेगाने खाली आले आणि वादळासारखा मोठा गडगडाट केला.

तैर्भद्रैर्भगवान्मद्रस्तथा परिवृतो बभौ कालानलशतैर्युक्तो यथांते कालभैरवः

त्या भद्र गणांनी वेढलेला भगवंत, जणू विनाशाच्या शेकडो ज्वाळांनी युक्त असावा, तसे तेजस्वी दिसत होता, जसा काळभैरव काळाच्या शेवटी असतो.

तेषां मध्ये समारुह्य वृषेंद्रं वृषभध्वजः जगाम भगवान्भद्रश्शुभमभ्रं यथा भवः

त्यांच्या मध्ये, वृषभावर आरूढ होऊन, वृषध्वज भगवान भद्र, जसा मेघांमध्ये तेजस्वी भवा, तसा पुढे गेला.

तस्मिन्वृषभमारूढे भद्रे तु भसितप्रभः बभार मौक्तिकं छत्रं गृहीतसितचामरः

भस्मासारखा उजळ भद्र वृषभावर बसला तेव्हा त्याने मोत्यासारखा शुभ छत्र धरला आणि पांढरा चामर हातात घेतला.

स तदा शुशुभे पार्श्वे भद्रस्य भसितप्रभः भगवानिव शैलेन्द्रः पार्श्वे विश्वजगद्गुरोः

त्या वेळी, भद्राच्या बाजूला भस्मासारखा तेजस्वी भगवंत, जसा पर्वतराज विश्वगुरूच्या शेजारी शोभतो, तसा दिसत होता.

सो ऽपि तेन बभौ भद्रः श्वेतचामरपाणिना बालसोमेन सौम्येन यथा शूलवरायुधः

तोही भद्र, पांढऱ्या चामरासह, कोवळ्या चंद्रासारखा शांत आणि तेजस्वी दिसत होता, जसा त्रिशूळधारी भगवान शोभतो.

दध्मौ शंखं सितं भद्रं भद्रस्य पुरतः शुभम् भानुकंपो महातेजा हेमरत्नैरलंकृतः

भद्राच्या पुढे, सुवर्ण आणि रत्नांनी सजलेला तेजस्वी भानू, शुभ्र आणि शुभ शंख वाजवू लागला, ज्यामुळे पृथ्वी हादरली.

देवदुंदुभयो नेदुर्दिव्यसंकुलनिःस्वनाः ववृषुश्शतशो मूर्ध्नि पुष्पवर्षं बलाहकाः

दैवी डमरू आणि नगारे वाजले, आकाशात दिव्य नाद भरले, आणि शेकडो ढगांनी त्यांच्या डोक्यावर फुलांचा वर्षाव केला.

फुल्लानां मधुगर्भाणां पुष्पाणां गंधबंधवः मार्गानुकूलसंवाहा वबुश्च पथि मारुताः

फुलांनी आणि मधाने भरलेल्या सुगंधी फुलांचा दरवळ वाऱ्याने मार्गावर पसरवला आणि तो वारा त्यांच्या वाटेवर सौम्यपणे वाहू लागला.

ततो गणेश्वराः सर्वे मत्ता युद्धबलोद्धताः

मग सर्व गणेश्वर, युद्धाच्या सामर्थ्याचा गर्व आणि उन्मादाने भरलेले, पुढे सरसावले.

तदा भद्रगणांतःस्थो बभौ भद्रः स भद्रया यथा रुद्रगणांतः स्थस्त्र्यम्बकोंबिकया सह

त्या वेळी, भद्र गणांच्या मध्ये उभा असलेला भद्र, भद्रासह तेजस्वी दिसत होता, जसा त्र्यंबक रुद्रगणांत अंबिकेसह उभा असतो.

तत्क्षणादेव दक्षस्य यज्ञवाटं रण्मयम् प्रविवेश महाबाहुर्वीरभद्रो महानुगः

त्या क्षणीच, महाबाहू वीरभद्र आपल्या मोठ्या गणांसह, रणभूमी झालेल्या दक्षाच्या यज्ञस्थळी शिरला.

ततस्तु दक्षप्रतिपादितस्य क्रतुप्रधानस्य गणप्रधानः प्रयोगभूमिं प्रविवेश भद्रो रुद्रो यथांते भुवनं दिधक्षुः

त्यावेळी दक्षाने घातलेल्या यज्ञभूमीत गणांचे प्रमुख, शुभ्र आणि रौद्र असा रुद्र, जगाचा शेवट करायच्या उद्देशाने, आत गेला.

ततो विष्णुप्रधानानां सुराणाममितौजसाम् ददर्श च महत्सत्रं चित्रध्वजपरिच्छदम्

तेथे त्याने विष्णूच्या नेतृत्वाखाली असलेल्या, अमाप सामर्थ्याच्या देवतांचा भव्य यज्ञ पाहिला, जो रंगीबेरंगी ध्वजांनी सजलेला होता.

सुदर्भऋतुसंस्तीर्णं सुसमिद्धहुताशनम् कांचनैर्यज्ञभांडैश्च भ्राजिष्णुभिरलंकृतम्

ती यज्ञभूमी शुद्ध कुशांनी आणि ऋतूनुसार नैवेद्यांनी आच्छादलेली होती, अग्नी तेजाने प्रज्वलित होता आणि सोनेरी, तेजस्वी पात्रांनी ती सजली होती.

ऋषिभिर्यज्ञपटुभिर्यथावत्कर्मकर्तृभिः विधिना वेददृष्टेन स्वनुष्ठितबहुक्रमम्

त्या यज्ञात वेदशास्त्रात निपुण असे ऋषी, योग्य पद्धतीने विधी करत होते, आणि सर्व विधी वेदांनुसार पार पाडले जात होते.

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगणसेवितम् वेणुवीणारवैर्जुष्टं वेदघोषैश्च बृंहितम्

ती जागा हजारो देवांगनांनी आणि अप्सरांच्या समूहांनी भरलेली होती, वेणू आणि वीणेच्या सुरांनी, तसेच वेदघोषांनी ती गूंजत होती.

दृष्ट्वा दक्षाध्वरे वीरो वीरभद्रः प्रतापवान् सिंहनादं तदा चक्रे गंभीरो जलदो यथा

दक्षाच्या यज्ञाला पाहून, वीर आणि तेजस्वी वीरभद्राने, गडगडणाऱ्या ढगासारखा गडगडाट केला.

ततः किलकिलाशब्द आकाशं पूरयन्निव गणेश्वरैः कृतो जज्ञे महान्न्यक्कृतसागरः

मग गणेश्वरांनी केलेल्या प्रचंड गोंगाटाने, जणू आकाश भरून गेले आणि तो आवाज समुद्रालाही लाजवेल असा मोठा झाला.

तेन शब्देन महताः ग्रस्ता सर्वेदिवौकसः दुद्रुवुः परितो भीताः स्रस्तवस्त्रविभूषणाः

त्या प्रचंड आवाजाने सर्व स्वर्गातील देवता घाबरून गेल्या, त्यांची वस्त्रे आणि दागिने गळून, त्या सर्वत्र पळू लागल्या.

किंस्विद्भग्नो महामेरुः किंस्वित्संदीर्यते मही किमिदं किमिदं वेति जजल्पुस्त्रिदशा भृशम्

देवतांनी घाबरून विचारले, 'महामेरू पर्वत तुटला का? पृथ्वी फाटली का? हे काय घडते आहे? हे काय आहे?'

मृगेन्द्राणां यथा नादं गजेंद्रा गहने वने श्रुत्वा तथाविधं केचित्तत्यजुर्जीवितं भयात्

जसा सिंहाचा डरकाळी ऐकून जंगलातील हत्ती घाबरतात, तसा तो आवाज ऐकून काहींनी भीतीने आपले प्राण सोडले.